فراتر از الگوریتم؛ ۸ آلبوم که گوش‌های شما را به چالش می‌کشند

وقتی مهِ شوگیز با پاپِ الکترونیک می‌رقصد

در دنیای موسیقی که همه چیز به سمت یکپارچگیِ خسته‌کننده پیش می‌رود، شنیدن آلبوم جدید گروه DIIV یعنی *ZIRP !* مثل یک شوک الکتریکی است. زکری کول اسمیت (Zachary Cole Smith) در دورانی که خانه‌اش در آتش‌سوزی‌های آلتادنا خاکستر شد، به جای پناه بردن به ملال، به سراغ A. G. Cook رفت تا صدای گروه‌شان را بازتعریف کند. نتیجه؟ فشرده‌سازیِ هوشمندانه لایه‌های دیستورشن‌دارِ شوگیز در قالب قلاب‌های پاپ که به طرز عجیبی در ذهن می‌نشینند. این یک درس مهندسی در مدیریت داینامیک رِنج است؛ جایی که مه غلیظ گیتارها، فضای کافی برای تنفسِ وکال‌های شکننده باقی می‌گذارد.

دوم‌متال در کالبد یک اپرای پراگرسیو

پروژه Dream Unending با حضور دریک ولا (Derrick Vella) و جاستین دی‌تور (Justin DeTore) ثابت می‌کند که ژانر دوم‌متال (Doom Metal) هنوز می‌تواند غافلگیرکننده باشد. در آلبوم *Certain Uncertainties*، ما شاهد یک بازیِ تکنیکی هستیم. سازبندی آکوستیک، ارجاعات به موسیقی فیلم‌های وسترن و سولوهای طولانی گیتار، ناگهان زیر هجوم درامزهای سنگین و وکال‌های خشن دی‌تور دفن می‌شوند. تفکیک هارمونیک‌ها در این اثر به قدری دقیق است که شنونده می‌تواند هر لایه از حضور ترومپتِ لیلا عبدالرئوف (Leila Abdul-Rauf) را در میان دیوار صوتی گیتارها تشخیص دهد. این دقیقاً همان چیزی است که من از یک ضبط ارگانیک انتظار دارم؛ اصالتی که در استودیوهای دیجیتالِ بی‌روح گم شده است.

بازگشت به زیرزمین؛ خلوصِ گاراژ راک

هیث مایکل توماس (Heath Michael Thomas) با نام مستعار Heathers، انگار از یک کپسول زمان بیرون آمده است. گوش دادن به این آلبوم ۱۴ قطعه‌ای، حسِ نوجوانی را می‌دهد که در زیرزمینِ خانه، آمپلی‌فایرش را تا آخرین حد ممکن ولوم داده و والدینش را کلافه کرده است. گیتارها در این اثر «خام» هستند، بدون هیچ‌گونه فشرده‌سازیِ بیش از حد یا ادیت‌های مصنوعی. این دقیقاً همان روح آنالوگ و ستیزه‌جوییِ گاراژ راک است که در بسیاری از پروژه‌های مدرن امروز، به دلیل ترس از «غیرتجاری بودن»، به دست تیغ جراحیِ پروداکشن‌های استودیویی کشته می‌شود.

مکاشفه در کلیسای توماس‌کیرشه

در قطب مخالفِ دنیای راک، کالی مالون (Kali Malone) با آلبوم *Burning Song* قرار دارد. این اثر در کلیسای Thomaskirche در لایپزیگ ضبط شده، جایی که سال‌ها خانه باخ (J.S. Bach) بوده است. آکوستیک طبیعی این فضا، ستون فقراتِ این آلبوم است. صدای ویولن‌سل لوسی ریلتون (Lucy Railton) و گیتار آکوستیکِ استیون اومالی (Stephen O’Malley) در این فضای مقدس، بافتی را ایجاد کرده که هیچ ریوربِ دیجیتالی قادر به بازسازی آن نیست. این موسیقی برای گوش‌هایی است که به دنبال لایه‌های پنهان صدا و سکوت‌های معنادار هستند؛ پروژه‌ای که در آن زمان، نه به ثانیه، بلکه به عمق سنجیده می‌شود.

تراژدیِ پذیرش در دنیای کوئینز آو د استون ایج

گروه Queens of the Stone Age با آلبوم *Perfecth*، مسیر پذیرشِ نقص‌ها را پیش گرفته است. بعد از دهه‌ها فعالیت و غرق شدن در فضای تاریک آلبوم *In Times New Roman…*، حالا با موسیقی‌ای مواجه هستیم که «شانه خالی کردن» از بارهای سنگین را به تصویر می‌کشد. این یکی از آرام‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین آثار آن‌هاست. تفکیک صدای بیس و درامز در این آلبوم به گونه‌ای است که قدرتِ هارمونیک سازها در خدمتِ روایتِ داستان قرار گرفته است، نه فقط نمایشِ تکنیک‌های پیچیده تولید. این یک کلاس درس برای گروه‌های راکی است که فراموش کرده‌اند چطور باید «فضا» ایجاد کرد.