سحرِ «هگز» در هزارتوی تاریخ؛ نشانه‌شناسیِ جنون در خلوتِ یوبی‌سافت

سایه‌های سنگین بر دیوارهای کلیسا

وقتی از «اساسینز کرید: کدنام هگز» (Assassin's Creed: Codename Hexe) سخن می‌گوییم، دیگر با یک اکشنِ پرزرق‌وبرقِ معمول طرف نیستیم. یوبی‌سافت (Ubisoft) در تازه‌ترین گزارش پاییزی خود، با پرهیز از هیاهوی تبلیغاتی، ما را با یک قطعه‌ی معمایی تنها گذاشت. این بازی، اگر از دریچه‌ی سینمای مؤلف به آن بنگریم، بیش از آنکه یک تجربه‌ی دیجیتال باشد، یک «میزانسن مینی‌مالیستی» از وحشتِ تاریخی است. تیزر منتشر شده، با آن قاب‌بندی‌های سرد و اتمسفر سنگینش، گویی از دلِ آثار اکسپرسیونیستی آلمان بیرون آمده؛ جایی که نور و سایه، بیش از کلمات، روایتگرِ شکنجه‌های روحیِ شخصیت‌ها در دورانِ سیاه محاکمات جادوگری هستند.

رمزگشایی از سکوت؛ وقتی تاریخ علیه خود شهادت می‌دهد

تلاش جامعه‌ی طرفداران برای کشفِ لایه‌های زیرینِ این تیزر، به‌ویژه رمزگشاییِ «Vigenère» که به واژه‌ی «Blutgericht» (دادگاه خون) ختم شد، بازتابی از همان زیرمتن‌های روان‌شناختی است که پیش‌تر در آثار بزرگ سینمایی دیده‌ایم. «Blutgericht» صرفاً یک اصطلاح تاریخی نیست؛ بلکه استعاره‌ای بصری از قضاوت‌های ناعادلانه و سیستم‌های سرکوب‌گر است. در سینمای هنری، ما همیشه به دنبال آن لحظاتی هستیم که حقیقت نه در دیالوگ‌ها، بلکه در سکوت‌های میانِ آن‌ها نهفته است. حالا «هگز» با این ارجاعات، وعده‌ی تجربه‌ای را می‌دهد که در آن، ترس از «دیگری» و پارانویای جمعی، ستون‌های اصلیِ درام را می‌سازند.

عبور از کلیشه‌های هالیوودی به سوی تاریکیِ اصیل

اینکه یوبی‌سافت اعلام کرده به دنبال تمرکز بر «ارکان اصلی» این فرنچایز است، خبری است که قلب هر منتقدِ سینمایِ مستقل را به تپش می‌اندازد. ما از دورانِ فیلم‌های اکشنِ شلوغ و بی‌محتوا عبور کرده‌ایم. مخاطب امروز، تشنه‌ی «اصالتِ نگاه» است. «کدنام هگز» در وضعیتی قرار دارد که می‌تواند با تکیه بر فضاسازی‌های سنگین و بازی با زبان بدن در محیطی که جادوگری در آن نه یک جادو، بلکه یک جرمِ سیاسی تلقی می‌شود، به یک اثر ماندگار تبدیل شود. قاب‌بندی‌های نقاشانه از شهرهای قرون‌وسطایی که در آن هر سایه می‌تواند مخفیگاه یک قاتل باشد، پتانسیلِ تبدیل شدن به یک «مطالعه‌ی شخصیتی» عمیق را دارد.

انتظار برای ۲۰۲۷؛ بازگشت به ریشه‌های دراماتیک

تأخیر در اخبار رسمی و موکول کردنِ رونمایی‌های کلیدی به سال ۲۰۲۷، اگرچه برای مخاطبِ عجولِ امروز دشوار است، اما از دیدگاهِ هنری یک موهبت تلقی می‌شود. در دنیایی که همه چیز با سرعتِ «فرریم‌ریت» (Frame Rate) سنجیده می‌شود، یوبی‌سافت با این سکوت، نوعی «تعلیقِ آگاهانه» ایجاد کرده است. ما نیاز داریم تا «هگز» نه به عنوان یک محصولِ مصرفیِ سریع، بلکه به عنوان یک «اثرِ مؤلف» پخته شود. طنین احساسیِ این پروژه، در گروِ تواناییِ نویسندگان در خلقِ شخصیت‌هایی است که در چنبره‌ی تاریخ، هویت خود را گم نکرده‌اند. آیا این بازی می‌تواند همان «سکوت‌های سنگین» و «قاب‌های نقاشانه» را به گونه‌ای ترکیب کند که روحِ آثار کلاسیکِ سینمای وحشت را در کالبدِ یک بازیِ ویدئویی بدمد؟ پاسخ، در تاریکیِ این دادگاهِ خونین نهفته است.

پایان‌بندی؛ در جستجوی معنا در میانِ کدهای انیموس

آنچه در «کدنام هگز» می‌بینیم، فراتر از یک به‌روزرسانیِ ساده است؛ این یک «مانیفستِ هنری» از سوی یوبی‌سافت است. عبور از «بلک فلگ» (Black Flag) و «والهالا» (Valhalla) و نگاه به آینده‌ای که در آن «هگز» پرچم‌دارِ یک رویکردِ فرم‌گرایانه است، نشان می‌دهد که این استودیو بالاخره دریافته که «زیباشناسیِ فرم» و «عمقِ دراماتیک»، بسیار تأثیرگذارتر از جلوه‌های ویژه صرف هستند. ما به عنوان ناظرانِ این تحول، در انتظارِ سال ۲۰۲۷ می‌مانیم؛ جایی که شاید حقیقتِ پشتِ این «خطایِ سیستمی» (Critical Failure) در حافظه‌ی آنیموس، برای همیشه تغییر کند.