دروغ‌های بزرگ در مونتری؛ چرا استارتِ نمادین فصل سوم یک استراتژی مالی است؟

کلیف‌هنگرِ مالیاتی: وقتی قانون بر هنر پیشی می‌گیرد

در دنیای پیچیده و پرزرق‌وبرق تولیدات تلویزیونی، گاهی اوقات یک روز فیلم‌برداری به معنای شروع واقعی پروژه نیست. گزارش اخیر مبنی بر آغاز تولید فصل سوم دراگ بزرگ کوچک (Big Little Lies) برای تنها یک روز در «وارنر برادرز رنچ» (Warner Bros. Studios The Ranch Lot)، بیش از آنکه یک اتفاق هنری باشد، یک مانور هوشمندانه در حوزه‌ی استراتژی مالی است. شبکه HBO برای حفظ اعتبارنامه مالیاتی ایالت کالیفرنیا (California State Tax Credit) ملزم بود تولید را در بازه زمانی ۱۸۰ روزه پس از تخصیص بودجه آغاز کند. حضور «مرین دانگی» (Merrin Dungey) در نقش کارآگاه «ادرین کوین» برای این سکانس‌های محدود، مهر تاییدی بر این است که چرخ‌دنده‌های اداری این سریال برای جلوگیری از اتلاف بودجه به حرکت درآمده‌اند.

این اتفاق به خوبی نشان می‌دهد که مدیریت پروژه‌های بزرگ در Peak TV تا چه حد به قوانین ایالتی و حسابداری وابسته است. در حالی که طرفداران بی‌صبرانه منتظر بازگشت «مدلین»، «سلست» و دیگر زنان مونتری هستند، تیم تولید با این اقدام عملاً زمان خریدند تا بتوانند برنامه‌های فشرده ستاره‌های بزرگ خود را هماهنگ کنند. این یک بازی شطرنج میان بودجه‌بندی و لجستیک است که در آن، حفظ امتیاز مالیاتی برای محصولی با چنین سطح از تولید، اولویت اول شو رانرها و تهیه‌کنندگان محسوب می‌شود.

معمای اقتباس؛ از Big Little Truths تا قلم فرانسسکا اسلون

یکی از جذاب‌ترین ابعاد فصل سوم، تغییر در اتاق نویسندگان است. با انتشار رمان جدید «لیان موریارتی» (Liane Moriarty) با عنوان «حقایق بزرگ کوچک» (Big Little Truths)، مسیر برای ادامه‌ی داستان هموار شده است. حضور «فرانسسکا اسلون» (Francesca Sloane)، که با سریال «آقا و خانم اسمیت» (Mr. & Mrs. Smith) توانایی خود را در بازسازی درام‌های شخصیت‌محور به اثبات رسانده، به عنوان نویسنده قسمت اول، نویدبخشِ لحنی تازه است. چالش اصلی در اینجا حفظ همان اتمسفرِ دارک کمدی و معمایی است که در فصل‌های ابتدایی با کارگردانی «ژان-مارک ولی» (Jean-Marc Vallée) فقید به اوج رسیده بود.

توسعه جهان داستانی در این فصل باید با وسواس زیادی انجام شود، چرا که آرک روایی کاراکترها در پایان فصل دوم به نوعی به نقطه پایانی رسیده بود. حالا اسلون نه تنها باید میراث موریارتی را حفظ کند، بلکه باید معمایی جدید را در بستری از زخم‌های التیام‌نیافته‌ی زنان مونتری تعریف کند. آیا این فصل می‌تواند همان ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون را ارائه دهد که مخاطبان را در سال ۲۰۱۷ میخکوب کرده بود؟ این سوالی است که قلم اسلون در اتاق نویسندگان باید به آن پاسخ دهد.

چالش لجستیک؛ مدیریت تقویم ستاره‌های هالیوود

بزرگترین مانع در مسیر تولید فصل سوم، چیزی فراتر از متن فیلمنامه بود؛ هماهنگ کردن تقویم «نیکول کیدمن» (Nicole Kidman)، «ریس ویترسپون» (Reese Witherspoon)، «لورا درن» (Laura Dern)، «شیلین وودلی» (Shailene Woodley) و «زوئی کراویتز» (Zoë Kravitz) یک کابوس لجستیکی است. این بازیگران اکنون در سطح اول سینمای جهان قرار دارند و هر کدام درگیر پروژه‌های متعددی هستند. این وقفه طولانی‌مدت بین فصل دوم و سوم، از یک سو باعث ایجاد انتظار در مخاطب شده و از سوی دیگر خطر «خستگی مخاطب» را به همراه دارد.

با این حال، HBO به خوبی می‌داند که Big Little Lies برای آن‌ها چیزی بیش از یک سریال معمولی است؛ این یک دارایی استراتژیک است که جوایز متعددی را به همراه دارد. برنامه‌ریزی برای شروع تولید کامل در اوایل سال ۲۰۲۷، نشان‌دهنده یک عزم جدی برای رساندن سریال به پخش در اواخر ۲۰۲۷ یا اوایل ۲۰۲۸ است. این بازه زمانی به شبکه اجازه می‌دهد تا یک کمپین تبلیغاتی گسترده را برای جذب حداکثری بینندگان طراحی کند؛ استراتژی‌ای که مستقیماً با هدف کسب جوایز فصلی در جشنواره‌های تلویزیونی گره خورده است.

فقدان یک نگاه مؤلف؛ میراث ولی و آینده نامعلوم کارگردانی

نبود «ژان-مارک ولی» به عنوان کسی که امضای بصری این سریال را شکل داد، یک فقدان جبران‌ناپذیر است. فصل دوم با کارگردانی «آندریا آرنولد» (Andrea Arnold) تلاش کرد آن سبک دوربین روی دست و تدوین‌های تند و تیز را حفظ کند، اما حالا برای فصل سوم، HBO با یک معمای کارگردانی روبروست. اینکه آیا آرنولد بازمی‌گردد یا شبکه‌ به سراغ چهره‌ای جدید می‌رود، می‌تواند سرنوشت بصری فصل سوم را تعیین کند.

توسعه کاراکتر در فصول متوالی نیازمند یک نگاه منسجم است؛ نگاهی که بتواند درگیری‌های درونی این زنان را بدون افت کیفیتِ بصری به تصویر بکشد. بدون حضور ولی، تیم تولید باید به دنبال کسی باشد که بتواند همان روحِ متلاطم و در عین حال شیک مونتری را در قاب تصویر بازتولید کند. فصل سوم باید ثابت کند که آیا Big Little Lies هنوز هم پتانسیل روایت داستان‌های عمیق را دارد یا تنها به تکیه بر نام‌های بزرگ بازیگرانش بسنده کرده است. در دنیای سریال‌های درام، این مرز باریکی است که تعیین‌کننده موفقیت یا شکست نهایی پروژه خواهد بود.