ورود چیس سوئی واندرز به دنیای تاریک و مبهم Goblin؛ قمار جدید A24

وقتی A24 دوباره قواعد بازی را تغییر می‌دهد

استودیو A24 در سال‌های اخیر نشان داده که فرمول‌های تجاری هالیوود برایش پشیزی ارزش ندارد. آن‌ها به جای تکیه بر پروداکشن‌های مصنوعی و جلوه‌های ویژه بصری که روح ندارند، به دنبال بافت‌های سینمایی ارگانیک و قصه‌هایی هستند که از درون چنگ می‌زنند. خبر پیوستن «چیس سوئی واندرز» (Chase Sui Wonders) به پروژه جدید آن‌ها یعنی «گابلین» (Goblin)، دقیقاً در همین مسیر است. واندرز بازیگری است که در آثار قبلی‌اش ثابت کرده درک عمیقی از «داینامیک رِنج» در بازیگری دارد؛ یعنی همان تواناییِ کنترل حس در سکوت و انفجار در بزنگاه‌ها، مشابه آنچه یک نوازنده با تجربه در مدیریتِ حجم صدا (Volume) انجام می‌دهد.

دیوید میکالسون و معمای صدای گابلین

انتخاب «دیوید میکالسون» (David Mikalson) به عنوان سکان‌دار این پروژه، برای من به عنوان کسی که در استودیو با صدا زندگی می‌کنم، بسیار کنجکاوی‌برانگیز است. حضور «کنت برانا» (Kenneth Branagh) برای صداپیشگی کاراکتر اصلی (گابلین)، یک انتخاب هوشمندانه است. برانا با آن صدای بم و بافت صوتیِ غنی‌اش، می‌تواند اتمسفر اثر را به تنهایی روی دوش بکشد. در سینمای مدرن که همه چیز زیر لایه‌های سنگین میکس دیجیتال و نویزهای مصنوعی دفن می‌شود، شنیدن صدایی که «هارمونیک‌های» طبیعی دارد، نعمتی است که نباید از دست داد.

فراتر از یک کستینگ ساده؛ هماهنگی در سکانس‌های آکوستیک

ترکیب بازیگرانی مثل «اسکایلر گیسوندو» (Skyler Gisondo) و «ویل فورته» (Will Forte) در کنار واندرز، یک «میکس» متنوع از تیپ‌های شخصیتی است. در سینما هم مانند یک گروه موسیقی راک، اگر سازها (بازیگران) به درستی با هم تراز نباشند، خروجی نهایی دچار «خفگی صوتی» می‌شود. گمانه‌زنی‌ها درباره نقش واندرز در این فیلم، آن‌قدر در هاله‌ای از ابهام است که نمی‌توان تحلیل فنی دقیقی از حضورش ارائه داد، اما سابقه او در آثار مستقل نشان می‌دهد که او می‌تواند مثل یک گیتارِ «کلین» (Clean) در میان یک موسیقی پُر از اعوجاج، نقش‌آفرینی کند.

چرا Goblin یک «آنالوگ» در دنیای دیجیتالِ امروز است؟

اینکه تولید Goblin قرار است تا قبل از پایان سال جاری میلادی آغاز شود، نشان‌دهنده یک شتابِ حساب‌شده است. برخلاف پروژه‌هایی که ماه‌ها درگیر «پس‌تولید» (Post-production) برای پوشاندن ضعف‌های ساختاری هستند، A24 دوباره سراغ یک رویکرد «ارگانیک» رفته است. من همیشه معتقدم که روحِ یک اثر هنری در همان لحظه‌ی ضبط (شوتینگ) شکل می‌گیرد، نه در اتاق‌های میکس و اصلاح رنگ. اگر تیم تولید بتواند «استیج صوتی» (Soundstage) مناسبی برای این روایت فراهم کند، شاهد خواهیم بود که چگونه یک فانتزی مدرن می‌تواند بدون اتکا به زرق و برق‌های کاذب، مخاطب را در فضای خود غرق کند.

پیش‌بینیِ یک تجربه صوتی و بصری متفاوت

من با هیجان منتظر شنیدنِ «بافت صدای» این فیلم هستم. وقتی نام A24 می‌آید، انتظار دارم که با یک میکسِ استریویِ عریض و تفکیک‌شده روبرو شوم که در آن صداها و دیالوگ‌ها مثل نت‌های یک قطعه موسیقیِ فاخر، در جای درست خودشان قرار دارند. واندرز اگر بتواند خودش را با این ساختار هماهنگ کند، Goblin می‌تواند به یکی از آن آثار «کالت» تبدیل شود که سال‌ها بعد، مهندسان صدا و منتقدان سینما برای تحلیلِ کیفیتِ تولیدش، آن را دوباره بازبینی کنند.