سقوط آزاد در گیشه؛ کریسمس خونین با نمره صفر منتقدان چه سرنوشتی دارد؟

شکاف عمیق میان تیغ نقد و ذائقه تماشاگر

سینمای وحشت-کمدی همواره لبه تیغی است که اگر شو رانر یا کارگردان نتواند تعادل میان تعلیق و هجو را برقرار کند، نتیجه چیزی جز یک فاجعه بصری نخواهد بود. «کریسمس در کینگل‌ها (Christmas at the Kringles)» ساخته «کوین لوئیس (Kevin Lewis)»، دقیقاً در همین تله افتاده است. وقتی منتقدان در وب‌سایت «راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes)» به اتفاق آرا نمره ۰٪ را به این اثر اختصاص می‌دهند، ما با یک پدیده نادر در سینمای جریان اصلی روبرو هستیم؛ اثری که در اتاق نویسندگان، یعنی «زک ایمبروگنو (Zack Imbrogno)»، به نظر می‌رسید ایده‌ای بکر برای هجو سنت‌های کریسمس باشد، اما در اجرا به یک هرج‌ومرج روایی تبدیل شده است.

با این حال، تماشاگران در جایگاه داور نهایی، نظر متفاوتی دارند. نمره ۴۱٪ مخاطبان، اگرچه نمره‌ای درخشان نیست، اما نشان می‌دهد که این فیلم توانسته با بخش کوچکی از مخاطبان «کالت (Cult)» ارتباط برقرار کند. این اختلاف فاحش، یادآور شکاف همیشگی میان تحلیل‌های ساختاری منتقدان که بر آرک روایی و ریتم داستان‌گویی تمرکز دارند، و لذت آنی و بی‌قاعده مخاطبی است که صرفاً به دنبال سرگرمی در یک عصر تعطیل می‌گردد.

چرا ماشین پول‌سازی هالیوود در این ایستگاه متوقف شد؟

آمارها بی‌رحمانه‌اند؛ فروش ۶۷۵ هزار دلاری در ۱۸۲۵ سالن سینما، یک شکست استراتژیک برای استودیو محسوب می‌شود. میانگین ۳۶۹ دلار برای هر سالن در آخر هفته افتتاحیه، زنگ خطر را برای آثاری که با امید به «بینج‌واچینگ» و بازاریابی ویروسی ساخته می‌شوند، به صدا درآورد. این فیلم نه تنها در فرمول‌های ژانر وحشت شکست خورد، بلکه نتوانست از پتانسیل بازیگرانی چون «ران لیوینگستون (Ron Livingston)» و «ریچل بیلسون (Rachel Bilson)» استفاده کند.

در تحلیل کنداکتور پخش، این اثر قربانی زمان‌بندی نامناسب و نبود یک هویت بصری مشخص شد. وقتی یک فیلم نمی‌تواند در پرده اول، قلاب (Hook) خود را به درستی به تماشاگر معرفی کند، کلیف‌هنگرها یا لحظات تعلیق‌آمیز میانی بی‌اثر می‌شوند. در «کریسمس در کینگل‌ها»، مشکل اصلی نه در بازیگری، بلکه در فقدان انسجام در توسعه جهان داستانی است؛ جایی که مخاطب نمی‌داند باید بترسد یا بخندد.

معماری یک شکست؛ وقتی کمدی سیاه به بن‌بست می‌خورد

اگر به ساختار سه‌پرده‌ای این فیلم نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که قلم نویسنده در انتقال از فضای خانوادگی به سمت وحشتِ هیپنوتیزمی، به شدت لنگ می‌زند. منتقدان معتقدند که فیلم در هیچ‌کدام از دو ژانر کمدی و وحشت به بلوغ نمی‌رسد. این «تجربه نیمه‌پخته» که «الکس هریسون (Alex Harrison)» در نقد خود به آن اشاره کرده، دقیقاً به عدم توازن در ریتم داستان‌گویی بازمی‌گردد.

مشکل از جایی شروع می‌شود که شو رانر تلاش می‌کند ایده‌های بلندپروازانه را با بودجه‌ای محدود و فیلمنامه‌ای که به نظر می‌رسد در بازنویسی‌های نهایی دچار سردرگمی شده، پیاده کند. نتیجه، اثری است که «گیج‌کننده» توصیف می‌شود. تماشاگرانی که از فیلم دفاع می‌کنند، به «جنون غیرقابل پیش‌بینی» آن اشاره دارند، اما برای یک مخاطب سخت‌گیر که به دنبال ساختار منسجم است، این ویژگی چیزی جز یک آشفتگی بصری نیست.

آینده آثار کالت در سایه نقدهای ویرانگر

آیا «کریسمس در کینگل‌ها» می‌تواند به یک اثر کالت‌کلاسیک در سال‌های آینده تبدیل شود؟ با توجه به نمره مخاطبان، بعید نیست. در دنیای امروزِ استریم، بسیاری از فیلم‌هایی که در اکران سینمایی شکست می‌خورند، در پلتفرم‌هایی مثل «نتفلیکس (Netflix)» یا «اپل تی‌وی پلاس (Apple TV+)» حیات دوباره پیدا می‌کنند. این فیلم دقیقاً همان ویژگی‌های آثار «آن‌قدر بد که خوب است» را داراست؛ بازی‌های اغراق‌آمیز، سناریوی عجیب و کلیف‌هنگرهای بی‌منطق که شاید در یک محیط صمیمی‌تر، جذاب‌تر به نظر برسند.

با این حال، این شکست یک درس بزرگ برای استودیوها دارد: مخاطب امروز حتی در سینمای سرگرمی‌محور، به دنبال اصالت است. صرفِ استفاده از تم کریسمس و جمع کردن گروهی از بازیگران سرشناس، تضمین‌کننده موفقیت نیست. برای اینکه یک اثر در حافظه جمعی باقی بماند، نیاز به قلبی تپنده در فیلمنامه دارد؛ چیزی که در این اثر، زیر آوارِ ایده‌های خام و بی‌هدف دفن شده است.