سایبرپانک: اج‌رانرز ۲؛ کالبد شکافیِ جنون در ضیافتِ نئون و موسیقی

نئون‌های سرد و روایت‌هایِ زخم‌خورده

دنیای «سایبرپانک: اج‌رانرز» (Cyberpunk: Edgerunners) صرفاً یک اقتباس از بازیِ «سایبرپانک ۲۰۷۷» (Cyberpunk 2077) نیست؛ بلکه بازنماییِ عریانی از فروپاشیِ اخلاقی در جامعه‌ای است که تکنولوژی را به جای روحِ انسانی پرستش می‌کند. انتشار ویدیوهای موسیقیِ جدید برای فصل دوم این اثر، بار دیگر ما را به اعماقِ نایت‌سیتی (Night City) پرتاب کرده است. جک‌امین ابراهیم (Jack-Amin Ibrahim) در همکاریِ تازه خود، با محوریت کاراکترهای «ویک کینگزلی» (Weak Kingsley) و «آویدا» (Avida)، توانسته است آن حسِ گریزناپذیرِ پوچی را در قاب‌هایِ متحرک متبلور کند. استفاده از قطعه «Watson» اثر پتی ملر (Petite Meller) به عنوان تمِ پایانی، انتخابی هوشمندانه برای القایِ حسِ بیگانگی در کلان‌شهری است که هرگز نمی‌خوابد.

این ویدیوها بیش از آنکه ابزاری تبلیغاتی باشند، بیانیه‌ای هنری درباره سرنوشتِ محتومِ انسان در عصرِ سایبرنتیک هستند. در این تصاویر، سایه‌زنی‌هایِ تند و پنل‌بندی‌هایِ دینامیک، مستقیماً از زیبایی‌شناسیِ تهاجمیِ استودیو تریگر (Studio Trigger) وام گرفته شده‌اند. ابراهیم به خوبی درک کرده است که در این جهان، حرکتِ دوربین باید بازتاب‌دهنده اضطرابِ درونیِ کاراکتر باشد؛ جایی که هر ضرب‌آهنگِ موسیقی، تازیانه‌ای است بر پیکره‌یِ آرزوهایِ سرکوب‌شده‌یِ کاراکترها.

کای ایکاراشی و وارثِ سنگینِ یک میراث

سپردن سکان هدایت این فصل به کای ایکاراشی (Kai Ikarashi)، انتخابی است که نشان از بلوغِ ساختاری تیم تولید دارد. ایکاراشی که پیش‌تر در فصل اول به عنوان استوری‌برد آرتیست و کارگردان انیمیشن حضور داشت، اکنون در مقام کارگردان، باید تعادلی میان وفاداری به منبعِ اصلی و خلقِ امضایِ شخصیِ خود برقرار کند. او به خوبی می‌داند که مخاطبِ سینن (Seinen) امروز، به دنبالِ نمایشِ سطحیِ خشونت نیست؛ بلکه تشنه‌یِ درکِ درونیاتِ کاراکتری است که در «لبه‌یِ پرتگاهِ انسانیت» قدم می‌زند.

ایکاراشی در این مسیر تنها نیست؛ بازگشتِ بارتوش شتیبور (Bartosz Sztybor) به عنوان نویسنده، پیوستگیِ روایی را تضمین می‌کند. شتیبور در نگارشِ داستان‌هایِ دنیایِ «سایبرپانک»، استادِ خلقِ ابهام اخلاقی است. او از قهرمان‌هایِ پوشالی دوری می‌کند و به سراغِ ضدقهرمان‌هایی می‌رود که زخم‌هایشان، هویتشان را تعریف می‌کند. ترکیبِ قلمِ شتیبور با زاویه‌دیدِ بصریِ ایکاراشی، پتانسیلِ آن را دارد که فصل دوم را به تجربه‌ای اگزیستانسیالیستی تبدیل کند که فراتر از استانداردهایِ رایجِ انیمه حرکت می‌کند.

موسیقی به مثابهِ کاتالیزورِ فروپاشی

انتخابِ قطعه «10:15 Saturday Night» از گروه «دِ کیور» (The Cure) برای تیتراژ ابتدایی، پیوندی عمیق با ریشه‌هایِ تاریک و پست-پانکِ این اثر برقرار می‌کند. این انتخاب، هویتِ بصریِ سریال را با فرهنگِ زیرزمینیِ دهه‌هایِ گذشته گره می‌زند. موسیقی در این اثر، صرفاً یک همراهِ پس‌زمینه نیست؛ بلکه بخشی از فضاسازیِ اگزیستانسیالیستی است که سعی دارد انزوایِ فرد در برابرِ ماشینیسمِ بی‌رحم را به تصویر بکشد.

مشارکتِ رپرِ جریان‌ساز، ریکو نستی (RICO NASTY) با قطعه «YOU CAN'T RUN FROM ME»، لایه‌یِ دیگری از خشونتِ عریان و مدرن را به اتمسفرِ کار می‌افزاید. این تضادِ سبکِ موسیقی، از ملودی‌هایِ رویاییِ پتی ملر تا ریتم‌هایِ کوبنده‌یِ نستی، نشان‌دهنده‌یِ تضادِ درونیِ نایت‌سیتی است؛ شهری که در آن زیبایی و زشتی، در یک قاب به هم می‌رسند و در نهایت، همگی در غبارِ نئونی محو می‌شوند.

از مانگا تا انیمیشن؛ وفاداری به جزئیات

نباید از نقشِ «سایبرپانک: اج‌رانرز مدنس» (Cyberpunk: Edgerunners Madness) به عنوان پیش‌درآمدِ مانگایی این اثر غافل شد. همکاریِ آسانو (Asano) و شتیبور در این مانگا، بستری را فراهم کرده است که مخاطب با پیش‌زمینه ذهنیِ دقیق‌تری به سراغِ انیمه بیاید. این پیوستگیِ مدیومی، نشان‌دهنده استراتژیِ دقیقِ سی‌دی پراجکت رد (CD PROJEKT RED) برای گسترشِ این جهانِ روایی است.

تأکید بر تولیداتِ فیزیکی و انتشارِ بلوری (Blu-ray) در بازارهای جهانی، نشان می‌دهد که این اثر تنها یک جریانِ گذرا در پلتفرم‌هایِ استریم نیست؛ بلکه اثری است که برای ماندگاری در آرشیوِ کلکسیونرها و پژوهشگرانِ انیمه طراحی شده است. نگاهِ موشکافانه به طراحیِ کاراکترها توسط ایچیگو کانو (Ichigo Kanno)، در هر فریمی از این انیمه مشهود است. کانو در طراحیِ چهره‌ها، از خطوطِ شکسته و سایه‌زنی‌هایِ دستی استفاده می‌کند که به کاراکترها عمقِ روان‌شناختیِ عمیقی می‌بخشد؛ گویی هر خطِ روی صورتِ آن‌ها، روایتی از یک شکستِ بزرگ در دنیایِ سایبرپانک است.