دیزی ریدلی در تسخیر کابوس‌ها؛ فرار از کهکشان دوردست به عمق وحشت

خروج از مدار جدای‌ها به سوی سیاهی مطلق

دیزی ریدلی (Daisy Ridley) که برای سال‌ها با شمایل «ری» (Rey) در کهکشان دوردست «جنگ ستارگان» (Star Wars) گره خورده بود، حالا در چرخشی جسورانه به سراغ ژانر وحشت رفته است. گزارش‌های ددلاین (Deadline) تأیید کرده‌اند که او در فیلم جدید «Get Rid of It» نقش‌آفرینی خواهد کرد؛ پروژه‌ای که از فضای حماسی و پر زرق‌وبرق بلاک‌باسترهای دیزنی (Disney) فاصله بسیاری دارد. این انتخاب مسیر، بیش از آنکه یک تصمیم ساده برای پر کردن وقت باشد، نشان‌دهنده عطش ریدلی برای فاصله گرفتن از کلیشه‌های بلاک‌باستری و ورود به فضاهای تاریک و چالش‌برانگیز است.

در دنیایی که بازیگران بزرگ اغلب در چرخه تکراری فرانچایزهای ابرقهرمانی یا اپراهای فضایی گرفتار می‌شوند، ریدلی با انتخاب «Get Rid of It» نشان می‌دهد که به دنبال محک زدن توانایی‌های بازیگری خود در بستری متفاوت است. وحشت جسمانی (Body Horror) همواره بستری سخت برای هر بازیگری است؛ جایی که میزانسن‌های محدود و تعلیق‌های نفس‌گیر، کوچک‌ترین لغزش در بازی را به وضوح نمایان می‌کنند. برای ریدلی که سال‌ها به پرده‌های سبز و جلوه‌های ویژه بصری عظیم متکی بوده، حالا باید بدون تکیه بر شمشیر نوری، ترس و استیصال را در چشمانش متبلور کند.

معمای بارداری غیرانسانی در قاب ژانر وحشت

داستان فیلم حول شخصیتی به نام هارپر (Harper) با بازی ریدلی می‌چرخد؛ زنی که پس از یک رابطه یک‌شبه، با واقعیت هولناکی مواجه می‌شود: او باردار است، اما این بارداری هیچ شباهتی به تجربه‌های بیولوژیک انسانی ندارد. حضور موجودی ناشناخته در درون او، تم‌های کلاسیک وحشت را با پارانویا و بیگانه‌هراسی ترکیب می‌کند. این پیرنگ داستانی، یادآور آثار کلاسیک ژانر وحشت است که در آن بدن زنانه به میدان نبردی میان طبیعت و موجودات فرازمینی یا اهریمنی تبدیل می‌شود.

سوسی بیکن (Sosie Bacon) و سایمون رکس (Simon Rex) نیز در این مسیر او را همراهی می‌کنند. شیمی میان این بازیگران در چنین سناریوی پرتنش و کلاستروفوبیکی، فاکتور کلیدی موفقیت فیلم خواهد بود. ریدلی برای اینکه بتواند مخاطب را با وحشتِ درونی هارپر همراه کند، نیاز به ریتم تدوین و هدایت کارگردانی دارد که اجازه دهد فضای خفقان‌آور فیلم، آرام‌آرام به جان مخاطب نفوذ کند. باید منتظر ماند و دید آیا کارگردان موفق می‌شود از این ایده، یک اثر کالت‌کلاسیک بسازد یا همه چیز در حد یک کلیشه ترسناک باقی می‌ماند.

شکاف عمیق میان استودیوها و بلاتکلیفی «ری»

باید صادقانه گفت که وضعیت «جنگ ستارگان» برای ریدلی همچنان به یک کلاف سردرگم می‌ماند. با وجود اخبار جسته و گریخته درباره بازگشت او در پروژه‌های آینده لوکاس‌فیلم (Lucasfilm)، هنوز هیچ چراغ سبز قطعی و ملموسی برای تولید یک بلاک‌باستر مستقل با محوریت «ری» دیده نمی‌شود. این بلاتکلیفی مالی و استراتژیک، ریدلی را به سمتی سوق داده که درهای دیگر استودیوها را بکوبد. در دنیای بی‌رحم باکس‌آفیس، بازیگری که بیش از حد منتظر یک فرانچایز بماند، ممکن است قدرت ستاره بودن (Star Power) خود را از دست بدهد.

پیوستن به پروژه‌هایی مانند «Get Rid of It» یک استراتژی هوشمندانه برای حفظ جایگاه در صنعت است. ریدلی با این کار به تهیه‌کنندگان هالیوود پیام می‌دهد که او تنها یک «جدای» نیست و می‌تواند در فیلم‌های کم‌هزینه‌تر و مستقل‌تر که تمرکزشان بر پرفورمنس بازیگر است، خوش بدرخشد. ارقام گیشه و سوددهی تجاری فیلم‌های وحشت در سال‌های اخیر نشان داده که این ژانر یکی از امن‌ترین و سودآورترین حوزه‌ها برای سرمایه‌گذاران است، حتی اگر ریدلی در آن نقش یک ستاره ۱۰۰ میلیون دلاری را نداشته باشد.

انتظار برای یک پیچش داستانی هوشمندانه

آنچه بیش از همه در مورد «Get Rid of It» کنجکاوی‌برانگیز است، نحوه برخورد کارگردان با مفهوم ترس است. آیا با یک فیلم اسلشرِ سطحی روبرو هستیم یا اثری روان‌شناختی که لایه‌های عمیق‌تری از اضطراب را نشانه می‌رود؟ موسیقی متنی که قرار است روی صحنه سنگینی کند و میزانسن‌هایی که احتمالا در فضای بسته طراحی شده‌اند، می‌توانند ریدلی را به چالش بکشند. او باید ثابت کند که می‌تواند بدون تکیه بر اکشن‌های پر زرق‌وبرق، مخاطب را در صندلی میخکوب کند.

در نهایت، این حرکت ریدلی را باید به فال نیک گرفت. سینما به بازیگرانی نیاز دارد که از منطقه امن خود خارج شوند. اگر او بتواند در این نقشِ هارپر، همان کشش دراماتیکی را ایجاد کند که در لحظات احساسی «جنگ ستارگان» به نمایش می‌گذاشت، راه برای تجربه‌های هنری جسورانه‌تر در آینده باز خواهد شد. حالا همه نگاه‌ها به این است که آیا این «موجودِ درون» می‌تواند برای ریدلی یک موفقیت هنری در کارنامه‌اش رقم بزند یا خیر.