فرمانروایی فانوس‌های سبز در دنیای انیمیشن؛ ۱۰ پرده برای حماسه فضایی DC

تغییر ریل در استودیو DC؛ وقتی فانوس‌ها از سایه خارج می‌شوند

مدت‌ها بود که طرفداران دنیای کامیک بوک‌های دی‌سی (DC) در انتظار یک بازگشت قدرتمند برای «فانوس سبز» (Green Lantern) بودند. پس از فراز و نشیب‌های فراوان در پروژه‌های لایو اکشن و حواشی پیرامون سریال Lanterns در شبکه اچ‌بی‌او (HBO)، حالا پیتر سفران (Peter Safran)، مدیرعامل مشترک استودیوهای دی‌سی، با تایید رسمی تعداد قسمت‌های پروژه جدید My Adventures with Green Lantern، چراغ سبزی به مخاطبان نشان داده است. این اثر که در قالب انیمیشن سریالی توسعه می‌یابد، قرار است در ۱۰ اپیزود ۳۰ دقیقه‌ای، ابعاد جدیدی از اسطوره‌شناسی این نیروهای کیهانی را به تصویر بکشد.

از دیدگاه من که سال‌هاست کنداکتورهای استریمینگ را رصد می‌کنم، انتخاب فرمت ۳۰ دقیقه‌ای برای یک داستان ابرقهرمانی فضایی، یک قمار هوشمندانه است. در حالی که آثار درام سنگین با اپیزودهای ۶۰ دقیقه‌ای سعی در ایجاد پیچیدگی‌های سیاسی دارند، این سریال پتانسیل بالایی دارد تا با ریتم تند و کلیف‌هنگرهای انتهای اپیزود، مخاطب را در هر قسمت میخکوب کند. استودیو DC به خوبی می‌داند که برای جذب نسل جدید بینندگان، باید از روایت‌های کند فاصله بگیرد و به سمت ساختار اپیزودیکِ متمرکز حرکت کند.

هم‌نشانی لحن؛ میراث سوپرمن در خدمت فانوس‌ها

سفران در گفت‌وگوی اخیر خود با کولایدر (Collider) به نکته کلیدی اشاره کرد: «لحن سریال مشابه My Adventures with Superman خواهد بود.» این عبارت برای تحلیل‌گران صنعت سرگرمی یک کد مهم است. سریال سوپرمن توانست با ترکیب المان‌های انیمه-استایل و توسعه کاراکتر در فصول متوالی، مخاطبان را مجذوب کند. حالا قرار است همان فرمول موفقیت در دنیای فانوس‌ها تکرار شود، اما با یک تفاوت ماهوی در تم‌های داستانی.

تفاوت در تم، یعنی ما قرار نیست با یک کپی‌برداری صرف مواجه باشیم. در حالی که سوپرمن حول محور کشف هویت و تعاملات انسانی می‌چرخید، فانوس سبز ذاتاً یک داستان کیهانی، نظامی و پلیسی دارد. ترکیب لحن شاداب و مدرن با تم‌های سنگین‌تر «ارتش فانوس‌های سبز» (Green Lantern Corps)، می‌تواند آرک روایی کاراکتر را در طول ۱۰ قسمت به بلوغی برساند که پیش از این در آثار انیمیشنی کمتر دیده بودیم. این استراتژیِ دقیقِ اتاق نویسندگان، برای جلوگیری از خستگی مخاطب در دنیای اشباع‌شده ابرقهرمانی حیاتی است.

استراتژی تولید؛ وسواس روی انیماتیک‌ها

وقتی سفران می‌گوید «در مراحل بررسی انیماتیک‌ها و انیمیشن هستیم»، یعنی تیم تولید در حالِ کالبدشکافیِ دقیقِ ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون است. انیماتیک‌ها در واقع نقشه راهِ کارگردانی هستند که مشخص می‌کنند کات‌ها، حرکات دوربین مجازی و ضرب‌آهنگ اکشن چگونه باید با دیالوگ‌ها جفت‌وجور شوند. برای یک سریال کیهانی، کیفیتِ بصری و نحوه نمایش قدرت‌های فانوس‌ها اهمیت دوچندان دارد.

این مرحله از تولید، جایی است که شو رانرها و تیم فنی تصمیم می‌گیرند آیا پروژه در مسیر درستی برای حفظ مخاطب حرکت می‌کند یا خیر. در دنیای فعلی استریمینگ، جایی که بینج‌واچینگ (Binge-watching) به یک عادت تبدیل شده، کوچک‌ترین ضعف در انیمیشن یا افت ریتم در قسمت‌های میانی فصل، می‌تواند به ریزش شدید بینندگان منجر شود. خوشبختانه، تمرکز فعلی مدیران دی‌سی نشان‌دهنده یک رویکرد وسواس‌گونه برای ارائه یک محصول استاندارد و باکیفیت است که می‌تواند به عنوان سنگ بنای توسعه جهان داستانی دی‌سی در آینده عمل کند.

افق‌های روشن؛ فراتر از یک انیمیشن ساده

بسیاری از منتقدان ممکن است بگویند چرا انیمیشن؟ اما نگاهی به موفقیت‌های اخیر نشان می‌دهد که انیمیشن، بهترین بستر برای به تصویر کشیدن فانتزی‌های بزرگ‌مقیاس است. ساخت یک سریال لایو اکشن با جلوه‌های ویژه پرهزینه، ریسک شکست مالی را افزایش می‌دهد، اما در انیمیشن، محدودیت‌های ذهنی نویسندگان از بین می‌رود. My Adventures with Green Lantern می‌تواند با ارائه یک دنیای رنگارنگ و در عین حال جدی، خلأ موجود در کنداکتور برنامه‌های ابرقهرمانی را پر کند.

ما در آستانه دورانی هستیم که مرز میان انیمیشن و درام‌های بزرگ تلویزیونی در حال محو شدن است. اگر این سریال بتواند همان عمقِ احساسی که در توسعه شخصیت‌های سوپرمن دیدیم را در فانوس‌ها پیاده کند، شاهد یکی از بهترین آثار تلویزیونی سال‌های اخیر خواهیم بود. ۱۰ قسمت، زمان کافی برای ایجاد یک گره‌افکنیِ بزرگ در پایان فصل است که می‌تواند راه را برای اسپین‌آف‌ها و فصول بعدی هموار کند. حالا باید منتظر ماند و دید آیا این پروژه می‌تواند از زیر سایه پروژه‌های لایو اکشنِ ناتمامِ دی‌سی عبور کند و هویتی مستقل برای خود دست و پا کند یا خیر.