قمار بزرگ نتفلیکس: دونالد گلاور به میدان نبرد پابجی می‌رود

وقتی نبوغ آتلانتا با هرج‌ومرج بتل‌رویال گره می‌خورد

انتخاب دونالد گلاور (Donald Glover) برای سکان‌داری اقتباس لایو-اکشن پابجی (PUBG)، فراتر از یک خبر معمولی در حوزه سرگرمی است. گلاور که با خلق سریال «آتلانتا» (Atlanta) نشان داد چگونه می‌تواند رئالیسم جادویی را با طنز سیاه و فشارهای روانی ترکیب کند، حالا با چالشی متفاوت روبروست: تبدیل یک بازی که ذاتاً بر پایه «بقا در جزیره» و مکانیک‌های تکرارشونده «بتل‌رویال» (Battle Royale) بنا شده، به یک درام تلویزیونی که مخاطب را برای بیش از یک اپیزود پای نمایشگر نگه دارد.

در دنیای بازی‌های ویدئویی، ما شاهد تلاش‌های نافرجام بسیاری برای اقتباس بوده‌ایم که در دام وفاداری افراطی به منبع اصلی افتاده‌اند. اما گلاور با همراهی برادرش استیون گلاور (Stephen Glover)، به احتمال زیاد به دنبال خلق آرک روایی کاراکترهایی است که در آن «کلیف‌هنگر انتهای اپیزود» نه فقط یک شلیک گلوله، بلکه فروپاشی اخلاقی شخصیت‌ها در یک محیط خشن باشد. این دقیقاً همان جایی است که قلم نویسندگان «آتلانتا» می‌تواند به کمک بیاید؛ جایی که ترس از مرگ و میل به بقا، رنگ‌وبویی انسانی و نه صرفاً گیمر-محور پیدا می‌کند.

استراتژی بقا در استریمینگ؛ چرا نتفلیکس دست روی پابجی گذاشت؟

نتفلیکس (Netflix) پس از موفقیت خیره‌کننده «آرکین» (Arcane)، حالا به دنبال تسخیر بازارهای بزرگ‌تر است. پابجی با داشتن هفت رکورد جهانی گینس (Guinness World Records) و نفوذ گسترده در بازارهای آسیایی و غربی، یک دارایی استراتژیک برای این پلتفرم محسوب می‌شود. با این حال، ریسک کار بالاست؛ پابجی برخلاف «لست آو آس» (The Last of Us)، فاقد یک خط داستانی کلاسیک و از پیش تعیین‌شده است. این یعنی تیم نویسندگان باید یک جهان داستانی جدید را از صفر خلق کنند.

مدیران کرافتون (Krafton) به خوبی می‌دانند که برای ماندگار کردن این فرنچایز در صنعت سینما، نمی‌توانند فقط به مکانیک‌های «لوت کردن» و «زون بستن» تکیه کنند. حضور استودیو LV3H به عنوان بازوی تولیدی در کنار گلاور، نشان می‌دهد که آن‌ها به دنبال یک توسعه جهان داستانی (World-building) منسجم هستند تا بتوانند از این نام بزرگ، یک اسپین‌آف (Spin-off) چندلایه بسازند که حتی کسانی که هرگز کنترلر به دست نگرفته‌اند را جذب کند.

چالش روایت در مدیوم تلویزیون؛ فرار از تکرار بتل‌رویال

بزرگ‌ترین مانع پیش روی این پروژه، ماهیت گیم‌پلی پابجی است. در یک بازی بتل‌رویال، مرگ پایان کار است و بلافاصله بازی بعدی شروع می‌شود. اما در مدیوم سریال، مرگ یک کاراکتر باید به معنای پایان یک قوس شخصیتی باشد. اگر گلاور بخواهد از الگوی «بازی مرکب» (Squid Game) برای روایت استفاده کند، شاید بتواند جذابیت بصری و تنش بقا را با هم ترکیب کند، اما اگر بخواهد چیزی عمیق‌تر از یک دث‌مچ (Deathmatch) ساده ارائه دهد، باید روی اتاق نویسندگان (Writers Room) فشار زیادی بیاورد.

ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون باید به گونه‌ای باشد که بیننده دچار «بینج‌واچینگ» (Binge-watching) خسته‌کننده نشود. با حذف پروژه PUBG: Black Budget، تمام تمرکز کرافتون روی این سریال است. این یعنی فشاری مضاعف بر دوش گلاور که همزمان کارگردانی و ایفای نقش اصلی را بر عهده دارد. آیا او می‌تواند تعادل ظریف بین اکشن بی‌امان و توسعه کاراکتر را حفظ کند؟ تاریخ تلویزیون نشان داده کارگردانانی که همزمان بازیگر اصلی هستند، اغلب با چالش‌های تولید دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما کارنامه درخشان گلاور در «کامیونیتی» (Community) و «آتلانتا» نشان می‌دهد او به خوبی با زیروبم ساختار اپیزودیک آشناست.

آینده فرنچایز؛ پس از Black Budget چه چیزی باقی مانده؟

کنسل شدن بازی PUBG: Black Budget به عنوان یک Extraction Shooter، شکستی استراتژیک برای کرافتون بود. این تصمیم احتمالاً با هدف متمرکز کردن منابع روی همین سریال اتخاذ شده است. در صنعت سرگرمی، وقتی یک ناشر بزرگ بازی، پروژه‌ای را متوقف می‌کند تا تمام توانش را بر یک محصول رسانه‌ای بگذارد، یعنی به دنبال ایجاد یک IP چندرسانه‌ای است که فراتر از کنسول‌های PS5 یا PC عمل کند.

اگر سریال پابجی موفق شود، می‌توانیم انتظار داشته باشیم که کرافتون دوباره به سراغ توسعه بازی‌های داستانی (Narrative-driven) برود. اما فعلاً تمام نگاه‌ها به دونالد گلاور است. او باید ثابت کند که می‌تواند دنیای بی‌روح و سردِ جزیره پابجی را به جایی تبدیل کند که مخاطب برای سرنوشت ساکنانش نگران شود. اگر این اتفاق بیفتد، پابجی نه تنها یک بازی، بلکه یک پدیده فرهنگی در تلویزیون خواهد بود. در غیر این صورت، این پروژه تنها به یک یادگاری گران‌قیمت در آرشیو نتفلیکس تبدیل می‌شود که زیر بار انتظارات طرفداران له خواهد شد.