پروژه مرموز گلورها برای نتفلیکس؛ میدان نبرد PUBG به سریال لایو‌اکشن می‌آید

وقتی نبوغ گلور با خشونت عریان میدان نبرد گره می‌خورد

اخبار تازه از ورایتی (Variety) درباره ورود «پابجی» (PUBG) به دنیای سریال‌های لایو‌اکشن، آن هم زیر نظر برادران گلور، حکم یک زلزله در اتاق نویسندگان نتفلیکس (Netflix) را دارد. ما در دنیای استریمینگ عادت کرده‌ایم که اقتباس‌های بازی‌محور اغلب در دام وفاداری بیش از حد به مکانیک‌های گیم‌پلی بیفتند و روح دراماتیک را فدای جلوه‌های بصری کنند، اما انتخاب دونالد گلور (Donald Glover) و استیون گلور (Stephen Glover) برای این پروژه، معادلات را به کلی تغییر داده است. این دو نویسنده که با «آتلانتا» (Atlanta) ثابت کردند چگونه می‌توانند سوررئالیسم، طنز تلخ و تنش‌های انسانی را در بستری غیرمتعارف ترکیب کنند، حالا قرار است به یکی از پرمخاطب‌ترین فرنچایزهای بتل‌رویال جهان، شناسنامه دراماتیک بدهند.

توسعه این سریال در حالی کلید خورده که نتفلیکس به شدت تشنه فرنچایزهایی است که بتوانند در ابعاد جهانی با «ارباب حلقه‌ها» (The Lord of the Rings) یا «ویچر» (The Witcher) رقابت کنند. اما پابجی متفاوت است؛ این یک بازی بدون جهان داستانیِ از پیش‌تعریف‌شده و غنی است. همین «خلاء روایی»، بزرگترین فرصت برای گلورهاست تا یک آرک روایی کاراکتر مستقل و جدید خلق کنند. آن‌ها مجبور نیستند به متون اصلی وفادار بمانند و این آزادی عمل، همان چیزی است که می‌تواند این اثر را از یک اقتباس صرف به یک «اثر اورجینال» در مدیوم تلویزیون تبدیل کند.

عبور از مکانیک‌های گیم‌پلی به سمت درامِ بقا

چالش اصلی در انتقال PUBG به صفحه نمایش، تبدیل مفهوم «آخرین بازمانده» به یک تعلیق انسانی است. در بازی، ما با یک حلقه در حال کوچک شدن و تیراندازی‌های مداوم طرف هستیم، اما در فرمت تلویزیون، ریتم داستان‌گویی باید تغییر کند. دونالد گلور در کارهای قبلی‌اش نشان داده که استاد کند کردن زمان در لحظات پرفشار است. احتمالاً شاهد خواهیم بود که به جای اکشنِ بی‌وقفه، تمرکز اصلی بر روان‌شناسیِ افرادی باشد که در یک محیط ایزوله مجبور به حذف یکدیگر هستند.

این همان جایی است که قلم شو رانرها اهمیت پیدا می‌کند. اگر آن‌ها بتوانند «کلیف‌هنگر انتهای اپیزود» را با استرسِ دائمیِ مرگ در لحظه پیوند بزنند، با سریالی طرف خواهیم بود که بینج‌واچینگ (Binge-watching) آن برای مخاطب غیرقابل اجتناب می‌شود. برخلاف بسیاری از پروژه‌های مشابه که درگیر خستگی مخاطب می‌شوند، استراتژی گلورها احتمالاً روی توسعه جهان داستانی (World-building) متمرکز خواهد بود که ریشه‌های این مسابقات مرگبار را در دنیایی دیستوپیایی جستجو می‌کند.

استراتژی پرستیژِ نتفلیکس؛ قمار روی نویسندگان مؤلف

نتفلیکس سال‌هاست که سعی دارد با جذب استعدادهای بزرگ (A-list)، از برچسب «تولید انبوه محتوای ارزان» فاصله بگیرد. سپردن یک آی‌پی (IP) به ارزش میلیاردها دلار به دستان خلاق دونالد و استیون گلور، نشان‌دهنده یک تغییر استراتژیک است. این پلتفرم دیگر به دنبال صرفاً یک اقتباس نیست؛ آن‌ها به دنبال یک «اثر هنری» با امضای مشخص هستند که بتواند در فصل جوایز نیز قد علم کند.

حضور دونالد گلور به عنوان بازیگر اصلی در این سریال، عملاً تضمین‌کننده این است که ما با یک روایت شخصیت‌محور طرف هستیم، نه یک فیلم اکشن ۹۰ دقیقه‌ای که در قالب سریال کش آمده است. گلورها می‌دانند که مخاطب امروز، هوشمندتر از آن است که با جلوه‌های ویژه خیره‌کننده سرگرم شود. آن‌ها به دنبال پیوند خوردن با کاراکترها هستند. اگر این پروژه بتواند همان عمقِ انسانیِ آتلانتا را در کالبد یک اکشنِ بقا-محور تزریق کند، پابجی می‌تواند به استاندارد جدیدی برای اقتباس‌های گیمینگ تبدیل شود.

تهدیدها و فرصت‌ها؛ آیا پابجی روح خواهد داشت؟

بزرگترین ریسک برای این سریال، توقعات بالای طرفدارانِ چند میلیونی بازی است. کسانی که انتظار دارند همان تجربه سریع و هیجانی بازی را در سریال ببینند، ممکن است از رویکرد کند و متفکرانه گلورها غافلگیر شوند. با این حال، تاریخ تلویزیون نشان داده که بهترین اقتباس‌ها (مانند «آخرین بازمانده ما» - The Last of Us) آن‌هایی بودند که از چارچوب بازی فراتر رفتند.

ما در آستانه ورود به دورانی هستیم که مرز میان مدیوم‌ها کاملاً محو می‌شود. اگر گلورها بتوانند تعادل درستی میان «اکشنِ خالص» و «توسعه جهان داستانی» برقرار کنند، پابجی نه تنها یک اثر موفق در کنداکتور استریم خواهد بود، بلکه می‌تواند راه را برای اسپین‌آف‌ها و گسترش این دنیای داستانی در پلتفرم‌های دیگر هموار کند. چشم‌های من به عنوان یک تحلیل‌گر به اتاق نویسندگان آن‌ها دوخته شده است؛ جایی که قرار است یک نقشه بازی (Map) خالی، به یک روایت پیچیده و چندلایه تبدیل شود.