خاموشی الکه سومر؛ ستاره طلایی گیشه‌های قرن بیستم در ۸۵ سالگی

پرده آخر برای ستاره‌ای از جنس طلا و نور

سینمای کلاسیک هالیوود یکی دیگر از چهره‌های ماندگار، جذاب و پرانرژی خود را از دست داد. الکه سومر (Elke Sommer)، بازیگر آلمانی‌تباری که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی توانسته بود به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های پرده نقره‌ای و گیشه‌های جهانی تبدیل شود، در سن ۸۵ سالگی در خانه‌اش در لس‌آنجلس (Los Angeles) چشم از جهان فروبست. خبر درگذشت این هنرمند محبوب را فرزند خوانده‌اش، سباستین والتر (Sebastian Walther)، در گفتگو با رسانه آلمانی بیلد (Bild) تأیید کرد تا صفحه‌ای زرین از تاریخ سینمای تجاری و مفرح غرب ورق بخورد.

مرگ الکه سومر دقیقاً سه ماه پس از از دست دادن همسرش، ولف والتر (Wolf Walther)، که به دلیل ابتلا به بیماری سرطان درگذشته بود، رخ داد. سباستین والتر در این خصوص جمله تکان‌دهنده‌ای به زبان آورد که بازتاب گسترده‌ای در میان هواداران این زوج داشت: «حالا او بالاخره می‌تواند دوباره در کنار همسر عزیزش باشد.» این پیوند عاطفی عمیق، پایانی تراژیک اما پر از آرامش را برای زنی رقم زد که سال‌ها زیر نور خیره‌کننده پروژکتورهای هالیوود زیسته بود و حالا در سکوت خانه خود به آرامش رسید.

از آلمان تا تسخیر پرده‌های نقره‌ای هالیوود

مسیر ورود الکه سومر به دنیای سینما داستانی شبیه به فیلم‌های کلاسیک دارد. او که با چهره‌ای گیرا و حضور صحنه‌ای قدرتمند شناخته می‌شد، خیلی زود توانست توجه تهیه‌کنندگان اروپایی را به خود جلب کند و طولی نکشید که صنعت سینمای آمریکا متوجه این استعداد درخشان شد. در دوران اوج فعالیتش، استودیوهای بزرگ هالیوودی برای به خدمت گرفتن او با یکدیگر رقابت می‌کردند و ارقام گیشه و سوددهی تجاری فیلم‌های او حاکی از محبوبیت عظیمش در میان مخاطبان عام بود. او تنها یک ستاره زیبا نبود، بلکه به خوبی می‌دانست چگونه با مهارت در میزانسن‌های پرکشش کارگردانان مختلف حل شود.

یکی از نقاط عطف کارنامه هنری او حضور در کنار پیتر سلرز (Peter Sellers) کبیر در فیلم کمدی و فراموش‌نشدنی «یک تیر در تاریکی (A Shot in the Dark)» محصول سال ۱۹۶۴ به کارگردانی بلیک ادواردز (Blake Edwards) بود. شیمی بازیگران روی پرده در این اثر به قدری قدرتمند و دقیق از آب درآمد که تا امروز به عنوان یکی از استانداردهای طلایی کمدی‌های معمایی و کارآگاهی شناخته می‌شود. سومر با هومندی تمام، در کنار طنز فیزیکی و جنون‌آمیز سلرز، تعادل بی‌نظیری ایجاد کرد و ریتم تدوین و جلوگیری از افت انرژی فیلم را تضمین نمود.

هنرنمایی در میان غول‌های بازیگری و شاهکارهای ژانر

کارنامه الکه سومر تنها به یک ژانر محدود نمی‌شد؛ او بازیگری انعطاف‌پذیر بود که می‌توانست از کمدی‌های بزن‌وبکوب تا درام‌های پرتعلیق و آثار جنایی را با مهارت اجرا کند. حضور او در فیلم تحسین‌شده «جایزه (The Prize)» در سال ۱۹۶۳ در کنار پل نیومن (Paul Newman) فقید، یکی دیگر از شاهکارهای کارنامه اوست. در این فیلم، سومر با حضور در برابر یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینما، توانست وزنه دراماتیک سنگینی به صحنه‌ها ببخشد و پیچش‌های داستانی هوشمندانه فیلم را با استایلی خیره‌کننده همراه سازد.

او همچنین در فیلم‌هایی چون «پسر، عجب شماره اشتباهی گیر آوردم (Boy, Did I Get the Wrong Number)» در کنار باب هوپ (Bob Hope) و اقتباس کلاسیک «و سپس هیچ‌کدام باقی نماندند (And Then There Were None)» نقش‌آفرینی کرد. موسیقی متنی که روی صحنه فیلم‌های او سنگینی می‌کرد، همواره با حرکات و لحن بیان او پیوند می‌خورد و فضایی دلپذیر را برای مخاطب خلق می‌کرد. او بازیگری بود که می‌دانست چگونه توجه دوربین را به خود جلب کند بدون اینکه تعادل کلی سکانس را بر هم بزند.

میراثی ماندگار در عصر طلایی سینمای تجاری

با رفتن الکه سومر، یکی دیگر از آخرین بازماندگان نسل طلایی بازیگرانی که همزمان در سینمای اروپا و ایالات متحده می‌درخشیدند، صحنه را ترک کرد. او در دهه‌ای فعالیت می‌کرد که سینما محل تلاقی ستاره‌های واقعی، داستان‌های سرگرم‌کننده و ساختارهای کلاسیک روایت بود. فیلم‌های او دهه‌هاست که از شبکه‌های تلویزیونی مختلف پخش می‌شوند و همچنان نسل‌های جدید سینه‌فیل را با جادوی پرده نقره‌ای آشنا می‌کنند.

یاد و خاطره الکه سومر در تاریخ سینما با خنده‌ها، حضور پرانرژی و نقش‌آفرینی‌های کلاسیکش گره خورده است. او رفت تا به همسر فقیدش بپیوندد، اما میراث او بر روی سلولوئیدهای سینما جاودانه باقی خواهد ماند؛ ستاره‌ای که گیشه را فتح کرد و قلب میلیون‌ها سینمادوست را در سرتاسر جهان ربود.