وقتی شخصیت‌های فرعی، ستاره‌ی اصلی را به حاشیه می‌رانند: بازگشت Reggie Dinkins

سایه سنگینِ کمدیِ تکراری بر قامت قهرمان

در دنیای پرشتاب استریمینگ، بازگشت یک شخصیت به دوران اوج، کلیشه‌ای است که «سقوط و صعود رجی دینکینز» (The Fall and Rise of Reggie Dinkins) سعی دارد با تکیه بر حضور «تریسی مورگان» (Tracy Morgan) آن را به یک کمدی موقعیتِ ساختارشکن تبدیل کند. با این حال، اپیزود افتتاحیه فصل دوم با عنوان «ما بوسه‌ها را نگه می‌داریم» (We Keep the Kisses)، نشان می‌دهد که شو رانرها هنوز درگیر همان فرمول‌های فصل اول هستند. رجی هنوز در تقلا برای بازسازی تصویر عمومی خود است، اما این تلاش‌ها در فصل دوم به شدت قابل‌پیش‌بینی شده‌اند. ریتم داستان‌گویی در این اپیزود وقتی به شخصِ رجی می‌رسد، دچار سکته می‌شود؛ گویی نویسندگان اتاق نویسندگان (Writers Room) فراموش کرده‌اند که مخاطبِ امروزی از تماشای کمدی‌های مبتنی بر «بدشانسی‌های اجباری» خسته شده است.

نبرد خاندانی در لباس مدرن: چرا کارملو برنده است؟

نقطه قوت بی چون و چرای این اپیزود، نه در تلاش‌های تبلیغاتی رجی، بلکه در رابطه پنهانی «کارملو» و «دلایلا باسماتی» (Delilah Basmati) نهفته است. نویسندگان با هوشمندی، این رابطه را به عنوان یک «رومئو و ژولیت» مدرن و کمدی بازتعریف کرده‌اند. تضاد بین دشمنی قدیمی خانواده‌های دینکینز و باسماتی با میلِ نسل جدید برای داشتن یک رابطه معمولی، عمق دراماتیکِ بسیار بیشتری نسبت به تلاش رجی برای ورود به تالار مشاهیر دارد. اینجا شاهد توسعه جهان داستانی هستیم که در آن، شخصیت‌های فرعی از سایه قهرمان بیرون می‌آیند و به پیش‌برندگان اصلی آرک روایی کاراکتر تبدیل می‌شوند.

آرتور توبین؛ ستونی که سریال را سرپا نگه می‌دارد

اگر «رادکلیف» (Radcliffe) را قلب تپنده کمدی این اثر بنامیم، گزاف نگفته‌ایم. شخصیت «آرتور توبین» (Arthur Tobin) با آن اشتیاقِ ژورنالیستیِ بیمارگونه‌اش برای ضبط لحظات حساس، بهترین ابزار برای نقدِ فرهنگِ مستندسازیِ بی‌پرواست. تعاملات او با کارملو و تلاش برای باج‌گیری‌هایِ مبتنی بر ویدیوهای شرم‌آور، از بهترین سکانس‌های سریال است. تضاد میان اخلاق حرفه‌ای مستندساز و وسوسه او برای شکارِ درام در زندگی شخصی سوژه‌هایش، لایه‌ای از پیچیدگی به سریال اضافه کرده که در بسیاری از کمدی‌های مشابه نادیده گرفته می‌شود. آرتور تنها یک ناظر نیست؛ او کاتالیزوری است که هرج‌ومرج را مدیریت می‌کند.

کلیف‌هنگرها و خستگی مخاطب از گریمیک‌های تبلیغاتی

یکی از نقاط ضعف بزرگ فصل دوم، تکیه بیش از حد بر کلیف‌هنگرها و گره‌افکنی‌های انتهای اپیزود است که ریشه در موقعیت‌های پوچ دارند. استفاده از «اسلینکی» (Slinky)، فرتِ معروف، برای ایجاد یک فاجعه در مصاحبه مهم رجی، نمونه‌ای از کمدیِ سطحی است که پتانسیلِ رشدِ شخصیت را قربانی یک خنده لحظه‌ای می‌کند. این نوع روایت، نه تنها به آرک روایی رجی کمکی نمی‌کند، بلکه باعث می‌شود بیننده بینج‌واچینگ (Binge-watching) را به دلیل خستگی از تکرارِ موقعیت‌هایِ شکست‌خورده کنار بگذارد. برای اینکه فصل دوم بتواند جایگاه خود را در میان آثار شاخص تثبیت کند، باید از تکیه بر این ترفندهای ارزان فاصله بگیرد.

به سوی یک روایتِ چندلایه یا درجا زدن؟

در نهایت، «سقوط و صعود رجی دینکینز» در فصل دوم خود بر سر یک دوراهی قرار دارد: ادامه دادن به مسیرِ قهرمانی که هرگز قرار نیست واقعاً صعود کند، یا تبدیل شدن به یک درام-کمدیِ خانواده‌محور که در آن شخصیت‌های جانبی، وزنِ اصلی داستان را به دوش می‌کشند. پتانسیلِ نهفته در رابطه کارملو و دلایلا نشان می‌دهد که نویسندگانِ این اثر، قلمِ توانمندی دارند؛ تنها کافی است که اجازه دهند داستان در مسیری حرکت کند که کمتر به شوخی‌های فیزیکی رجی و بیشتر به پیچیدگی‌های انسانیِ روابط بین‌نسلی متکی باشد. اگر این روند اصلاح نشود، احتمال ریزش مخاطب در فصول میانی دور از انتظار نیست.