بازگشت اسمایلی؛ کالبدشکافی وحشت در رحمِ نفرین‌شده‌ی فاطیما در فصل سوم فرام

پارادوکسِ تولد؛ وقتی رحم به مثابه سلاح عمل می‌کند

در دنیای سرد و بی‌رحمِ سریال «فرام» (From)، هیچ‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست. اپیزود دهم از فصل سوم با عنوان «مکاشفات: بخش دوم» (Revelations: Chapter Two)، پرده از یکی از آزاردهنده‌ترین آرک‌های روایی این سریال برداشت. فاطیما (با بازی Pegah Ghafoori) که در طول دو فصل گذشته به عنوان یکی از ستون‌های اخلاقی «کلونی هاوس» (Colony House) شناخته می‌شد، درگیر وضعیتی شد که حتی در استانداردهای سیاه این سریال نیز بی‌سابقه بود. ما با یک حاملگیِ فراطبیعی روبرو بودیم که نه تنها با بیولوژی انسان سر ناسازگاری داشت، بلکه از همان ابتدا بوی مرگ می‌داد.

تغذیه از خون جنازه‌ها و میل به دریدنِ ساکنان، نشانه‌هایی بود که در اتاق نویسندگان سریال با دقتِ یک جراحیِ دقیق طراحی شده بود تا مخاطب را به این نتیجه برساند که آنچه در رحم فاطیما رشد می‌کند، نوزادی از جنسِ گوشت و پوستِ معمولی نیست. برای مخاطبی که ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون را دنبال می‌کند، این گره‌افکنیِ انتهای اپیزود، نمونه‌ای کلاسیک از تغییر مسیر روایت (Plot Twist) است؛ جایی که امید به «تولد» به ابزاری برای احیای پلیدی تبدیل می‌شود.

اسمایلی؛ بازگشت از دلِ تاریکی و شکستِ قهرمان

باید به شو رانرها و تیم نویسندگی سریال آفرین گفت که چگونه توانستند پیروزیِ بزرگِ «بوید استیونز» (با بازی Harold Perrineau) در فصل دوم را به یک فاجعه‌ی بزرگ‌تر تبدیل کنند. بوید در آن زمان با استفاده از خونِ آلوده، موفق شده بود اسمایلی (با بازی Jamie McGuire) را از پای درآورد؛ لحظه‌ای که برای ساکنان شهر حکم یک نقطه عطف امیدبخش را داشت. اما حالا می‌بینیم که آن پیروزی، تنها یک توهمِ شیرین بود.

تولدِ اسمایلی از جفتِ (Placenta) درونِ رحم فاطیما، در حالی که هیولاهای دیگر در حلقه‌ای آیینی به تماشای آن نشسته‌اند، یکی از تکان‌دهنده‌ترین تصاویر بصری در تاریخ سریال‌های ترسناکِ سال‌های اخیر است. این اتفاق به ما یادآوری می‌کند که در قلمروِ «فرام»، مرگ یک مفهومِ خطی نیست. هیولاها در واقع بازماندگانی از ساکنان گذشته‌ی شهر هستند که برای دستیابی به جاودانگی، فرزندان خود را قربانی کرده‌اند. بازگشت اسمایلی، مهر تأییدی است بر این که چرخه‌ی رنج در این شهر، با خونِ قربانیانِ جدید روغن‌کاری می‌شود.

فریبِ بزرگ؛ زن کیمونوپوش و مهندسیِ توهم

شخصیت «الجین» (با بازی Nathan D. Simmons) در این فصل قربانیِ یکی از پیچیده‌ترین بازی‌های روانی شد. «زن کیمونوپوش» که در ابتدا به عنوان یک راهنما یا حتی فرشته نجات در ذهن الجین متصور می‌شد، در واقع تنها یک مهره‌ی کلیدی در دستانِ پلیدی‌های شهر بود. او با سوءاستفاده از همدلی و ناپختگیِ الجین، او را متقاعد کرد که تولد این نوزاد، کلیدِ خروج از شهر و بازگشت به خانه است.

این یک «کلیف‌هنگر» (Cliffhanger) کلاسیک است که نویسندگان برای فروپاشیِ درونی کاراکترها استفاده می‌کنند. الجین نه تنها به فاطیما کمک نکرد، بلکه به ناخودآگاهِ خود اجازه داد تا تبدیل به ابزارِ تولدِ دوباره‌ی یک هیولا شود. این دستکاریِ عاطفی، نشان می‌دهد که هیولاهای شهر فقط در شب با دندان‌های تیزشان شکار نمی‌کنند؛ آن‌ها با نفوذ به ذهنِ ساکنان، آن‌ها را از درون متلاشی می‌کنند. «زن کیمونوپوش» نمادی از فریبِ نهایی است؛ موجودی که می‌داند چگونه از نیازِ غریزیِ انسان به «امید»، علیه خودش استفاده کند.

آیا امیدی برای فرار باقی مانده است؟

با بازگشت اسمایلی، موازنه قدرت به طرز وحشتناکی به نفع هیولاها تغییر کرده است. اگر کشتنِ مستقیمِ هیولاها راهکارِ نهایی نیست، پس ساکنان شهر باید به دنبال چه باشند؟ خوشبختانه، پایان‌بندی فصل سوم نشانه‌هایی از مسیرِ جایگزین را نمایان می‌کند. تمرکزِ «تابیتا متیوز» (با بازی Catalina Sandino Moreno) و «جید هررا» (با بازی David Alpay) بر روی کودکان «آنگوئی» (Anghkooey)، تنها بارقه‌ی امید در این تاریکیِ مطلق است.

به نظر می‌رسد کلیدِ معما نه در خشونت و کشتار، بلکه در شکستنِ طلسمِ قربانی شدنِ کودکان نهفته است. توسعه جهان داستانی «فرام» در این فصل نشان داد که شهر به دنبال تغذیه از معصومیت است و برای خروج از این چرخه‌ی جهنمی، کاراکترها باید به جای مبارزه با معلول (هیولاها)، به سراغِ علت (منشأ طلسم) بروند. حالا که اسمایلی دوباره در میان آن‌هاست، وزنِ درام در فصل چهارم دوچندان خواهد بود؛ جایی که ساکنان شهر نه تنها باید با ترس‌های شبانه، بلکه با این واقعیتِ تلخ دست‌وپنج نرم کنند که هیچ پیروزی‌ای در این شهر قطعی نیست.