وحشت در اتاق فرمان؛ دیزی ریدلی و سایمون رکس در پروژه جدید رای روسو-یانگ

وقتی سکوت از جیغ بلندتر است: ورود به دنیای Get Rid of It

سینمای وحشت در سال‌های اخیر به شدت درگیر استفاده افراطی از جامپ‌اسکرهای بی‌مایه و موسیقی‌های پس‌زمینه مصنوعی شده است که تنها هدفشان بالا بردن لحظه‌ای فشار خون مخاطب است. اما وقتی خبر تولید فیلم «Get Rid of It» به گوش می‌رسد، آن هم با حضور کارگردانی چون رای روسو-یانگ (Ry Russo-Young)، ورق برمی‌گردد. او که پیش‌تر در Before I Fall نشان داد به دنبال لایه‌های زیرین درام است، حالا در این پروژه جدید به سراغ چیزی رفته که در سینمای مدرن کمتر دیده می‌شود: اهمیت دادن به بافت صدا و اتمسفر محیطی به جای تکیه بر جلوه‌های ویژه دیجیتال.

از نگاه یک مهندس صدا و منتقد موسیقی، وحشت واقعی نه در فریادهای بلند، بلکه در فرکانس‌های پایین و نویزهای محیطی (Ambience) نهفته است. اگر روسو-یانگ بتواند از ظرفیت‌های صوتی بازیگرانی چون دیزی ریدلی (Daisy Ridley) به درستی استفاده کند، ما با اثری روبرو خواهیم بود که به جای گوش دادن به جیغ‌های مصنوعی، به صدای نفس‌های حبس شده و سکوت‌های سنگین در استیج صوتی عریض فیلم گوش می‌دهیم. این همان جادوی آنالوگی است که در آثار بزرگ سینمایی دیده می‌شود و امیدوارم در این پروژه شاهدش باشیم.

ترکیب بازیگران: تعادل بین تکنیک و غریزه

انتخاب دیزی ریدلی برای نقش اصلی، نشان‌دهنده یک رویکرد هوشمندانه است. ریدلی پس از حضور در دنیای استار وارز (Star Wars)، حالا در حال صیقل دادن به توانایی‌های خود در ایفای نقش‌های درونی است. در کنار او، حضور سوسی بیکن (Sosie Bacon) که در فیلم Smile توانایی‌اش در انتقال استرس خالص را ثابت کرد، نویدبخش یک تقابل بازیگری جذاب است. اما برگ برنده این پروژه بدون شک سایمون رکس (Simon Rex) است.

سایمون رکس در Red Rocket نشان داد که چقدر می‌تواند با کاراکترهای خاکستری و غیرقابل پیش‌بینی همذات‌پنداری کند. از دیدگاه پروداکشن، حضور بازیگرانی با چنین دامنه‌های صوتی و رفتاری متفاوت، به کارگردان اجازه می‌دهد تا در میکس نهایی، هارمونی‌های پیچیده‌تری از اضطراب را ایجاد کند. من به عنوان کسی که همیشه به دنبال تفکیک سازها در یک ارکستر سینمایی هستم، معتقدم این بازیگران قرار است نقش نت‌های یک قطعه دارک-امبینت را بازی کنند که به تدریج به یک سمفونی وحشت تبدیل می‌شود.

نقش دیوید لنکستر: مهر تایید بر کیفیت ارگانیک

وقتی نام تهیه‌کننده‌ای مثل دیوید لنکستر (David Lancaster) در تیتراژ یک اثر می‌آید، ناخودآگاه یاد وسواس او در پروژه‌هایی مثل Whiplash و Nightcrawler می‌افتم. لنکستر استادِ تولیدات ارگانیک است؛ کسی که اجازه نمی‌دهد پروداکشن‌های مصنوعی، روحِ داستان را بکشند. او می‌داند چگونه بودجه را صرف فضاسازی‌های واقعی کند تا اینکه آن را در کوره جلوه‌های کامپیوتری بسوزاند.

در سینمای وحشت، «داینامیک رِنج» اهمیت حیاتی دارد. اگر صداها بیش از حد فشرده (Compress) شوند، آن حس خفگی که مخاطب باید در لحظات ترس تجربه کند، از بین می‌رود. لنکستر به عنوان ناظر تولید، احتمالاً همان کسی است که اجازه می‌دهد صداهای زنده، نویزهای محیطی و دیالوگ‌های واقعی در فضای آکوستیک فیلم نفس بکشند. این دقیقاً همان چیزی است که سینمای وحشت امروز به آن نیاز مبرم دارد: بازگشت به ریشه‌های اصیل و حذف نویزهای اضافی تجاری.

آینده ژانر وحشت؛ فرار از تکرار

نوشتن فیلمنامه توسط جما هولدوی (Gemma Holdway) در کنار دیدگاه‌های روسو-یانگ، می‌تواند «Get Rid of It» را به یک نقطه عطف تبدیل کند. ما در حال حاضر در دورانی هستیم که مخاطب باهوش‌تر شده و دیگر به راحتی فریب کات‌های سریع و تدوین‌های عصبی را نمی‌خورد. مخاطب امروز تشنه تعلیقی است که در آن «هارمونی گیتار» یک موسیقی متنِ مینی‌مال، بیشتر از انفجارهای صوتیِ مصنوعی، لرزه بر اندامش بیندازد.

باید دید آیا این تیم می‌تواند از دام کلیشه‌های مرسوم ژانر وحشت فرار کند یا خیر. اگر آن‌ها به جای تکیه بر پروداکشن‌های پر زرق و برق، بر روی جزئیات کوچکِ تولید تمرکز کنند، این فیلم می‌تواند استانداردهای جدیدی برای فیلم‌های ترسناک آلترناتیو تعریف کند. من به عنوان منتقدی که همیشه به دنبال «بافت» در صدا و تصویر هستم، با اشتیاق منتظر هستم تا ببینم آیا این تیم می‌تواند آن «روح آنالوگ» را به قاب دوربین بیاورد یا خیر.