در جستجوی حقیقت در مسلخ کاغذ؛ «مونو» به آستانه فاجعه می‌رسد

روایت تنهایی در هزارتوی کاغذ و مرکب

در دنیای بازی‌های ویدئویی که اغلب با گرافیک‌های پرزرق و برقِ سه‌بعدی سعی در فریب مخاطب دارند، استودیو NIS America با معرفی «د گریم ریپرس اند د دری‌تیل مانستر» (The Grimm Reapress and the Drearytale Monster) جسارت بازگشت به ریشه‌های بصری اصیل را پیدا کرده است. این اثر که در ژاپن با نام «شینیگامی هیمه تو ایشوکان نو کایبوتسو» (Shinigami Hime to Ishokan no Kaibutsu) شناخته می‌شود، تنها یک بازی پلتفرمر نیست؛ بلکه یک مرثیه بصری در باب انزواست. سبک گرافیکیِ کتاب‌داستانی (Picture Book Aesthetic) که توسط «سایاکا اودا» (Sayaka Oda) طراحی شده، یادآور همان ظرافت‌های بصری است که پیش‌تر در «د کرول کینگ اند د گریت هیرو» (The Cruel King and the Great Hero) دیده‌ایم. پنل‌بندی بصری بازی، به جای استفاده از زوایای دوربین سینمایی، مخاطب را به درون صفحات یک کتاب مصورِ تاریک می‌کشد، جایی که هر سایه‌زنی دستی، باری از اندوه را بر دوش می‌کشد.

استعاره بیماری به مثابه مسلخ وجودی

داستان این اثر در فضایی به شدت اگزیستانسیالیستی می‌گذرد. بیماری «پیپر مورتیس» (Paper Mortis) یا همان «شینیگامی-بیو» (Shinigami-byō)، فراتر از یک عامل بیولوژیک در دنیای بازی، استعاره‌ای از اضمحلال هویت فردی در ساختار جامعه‌ای است که زنان جوان را به حاشیه می‌راند. وقتی فرد به یک موجود کاغذی تبدیل می‌شود، در واقع به یک شیءِ بی‌جان در قفسه‌های یک «کتابخانه تیمارستان» (Asylum Library) بدل می‌گردد؛ جایی که خاطرات و تروماهای شخصی به واقعیت‌های فیزیکی ترسناک تبدیل می‌شوند. این همان عمق روان‌شناختی است که در بهترین آثار سینن شاهد آن هستیم؛ جایی که هیولاها نه از تاریکی، بلکه از دردهای سرکوب‌شده و خاطراتِ تکه‌تکه شده متولد می‌شوند.

اتحاد شکننده در میان ویرانه‌های خاطره

شخصیت «مونو» (Mono)، با صداپیشگی «رنا موتومورا» (Rena Motomura)، نمادی از اراده معطوف به بقا در برابر ساختارهای سرکوبگر است. اما هسته اصلی درام بازی، نه در سفر مونو، بلکه در اتحاد ناخوشایند او با «مار» (Mär) نهفته است. مار، یک هیولای کاغذی افسانه‌ای با صداپیشگی «ماکوتو کویچی» (Makoto Koichi)، تجسم خشمِ فروخورده و میل به انتقام است. این پیوند میان یک انسانِ به حاشیه رانده شده و یک موجودِ انتقام‌جو، فضایی از ابهام اخلاقی ایجاد می‌کند که در آن، مرز میان «نجات‌بخش» و «نابودگر» به کلی محو می‌شود. مار از مونو محافظت می‌کند، نه به خاطر نوع‌دوستی، بلکه به عنوان ابزاری برای رسیدن به اهداف تاریک خود؛ این همان پیچیدگی ضدقهرمانی است که یک اثر را از سطح سرگرمی به سطح ادبیات مصورِ عمیق ارتقا می‌دهد.

معماریِ صدا و تصویر در دستان استادان

کارگردانی «کنتو جوبانا» (Kento Jobana) در این پروژه، نشان‌دهنده تسلط او بر فضاسازی‌های مالیخولیایی است. او توانسته با همکاری «تاکشی ماتسوموتو» (Takeshi Matsumoto) در بخش آهنگسازی، اتمسفری ایجاد کند که در آن موسیقی، تنها یک همراه نیست، بلکه روایتی موازی با حرکات مونو در محیط است. حضور «آکیکو شیکاتا» (Akiko Shikata) برای اجرای قطعه اصلی بازی، مُهری بر اصالتِ هنری این اثر است. شیکاتا که پیش‌تر با آثارش در سری «آر تونلیکو» (Ar Tonelico) توانسته بود پیوند میان اسطوره‌شناسی و موسیقی را برقرار کند، اینجا نیز با صدایی که گویی از اعماق یک کتابخانه قدیمی برمی‌خیزد، به این دنیای کاغذی روح می‌بخشد. این بازی در تاریخ ۱۳ می ۲۰۲۷ برای پلتفرم‌های Nintendo Switch، PlayStation 5 و PC از طریق Steam عرضه خواهد شد و باید دید آیا می‌تواند در دنیای پرهیاهوی بازی‌های مدرن، جایگاه خود را به عنوان یک شاهکارِ کوچک اما عمیق تثبیت کند یا خیر.