Justice و کالبدشکافی مدرن GTA 6؛ وقتی الکترونیک فرانسه به وایس‌سیتی می‌رسد

از خیابان‌های پاریس تا تپش قلب وایس‌سیتی

وقتی نام دوئت الکترونیک فرانسوی Justice (جاستیس) به عنوان آهنگسازان اصلی Grand Theft Auto VI مطرح شد، خیلی‌ها انتظار یک ساندترک معمولی برای یک بازی ویدیویی را داشتند. اما حقیقت این است که ما با یک اثر هنری مستقل طرف هستیم. در تاریخ ۱۱ دسامبر، این آلبوم ۳۰ قطعه‌ای نه تنها در تمامی سرویس‌های استریم، بلکه روی فرمت‌های فیزیکی یعنی دیسک‌های فشرده (CD) و صفحه گرامافون (Vinyl) سه‌تایی عرضه می‌شود. این یعنی Rockstar Games (راک‌استار گیمز) عمداً به دنبال حفظ روح آنالوگ در عصر دیجیتال است؛ حرکتی که من به عنوان یک مهندس صدا، آن را ستایش می‌کنم.

Justice در این پروژه موفق شده است هویت صوتی منحصربه‌فرد خود را با نیازهای داینامیک یک جهان‌باز (Open-World) ترکیب کند. قطعه جدید «Pusher» که با همکاری Gesaffelstein منتشر شده، گواهی بر این ادعاست. این اثر با تفکیک سازها و لایه‌بندی دقیق فرکانس‌های پایین، نشان می‌دهد که چگونه می‌توان از کلیشه‌های تکراری موسیقی الکترونیک فاصله گرفت و به یک بافت صوتی ارگانیک رسید که در سیستم‌های صوتی حرفه‌ای، استیج صوتی عریض و خیره‌کننده‌ای را به نمایش می‌گذارد.

نبرد برای حفظ داینامیک رِنج در صنعت گیم

امروزه در صنعت موسیقی، «جنگ بلندی صدا» یا همان Loudness War، بسیاری از تولیدات را به سمت خفگی صدا برده است؛ جایی که داینامیک رِنج (Dynamic Range) قربانی می‌شود تا صدا در اسپیکرهای ارزان‌قیمت بلندتر به نظر برسد. اما به نظر می‌رسد همکاری Justice با هنرمندانی نظیر Tame Impala، SZA و King Gizzard & The Lizard Wizard در آلبوم جدید، رویکرد متفاوتی دارد. این همکاری‌ها نشان‌دهنده یک «میکس ارگانیک» است که در آن هارمونی‌ها فدای فشردگی بیش از حد نمی‌شوند.

شنیدن قطعه «Flower in a Hurricane» که در این آلبوم جای دارد، برای هر کسی که به بافت سازها اهمیت می‌دهد، یک کلاس درس است. استفاده از سنت‌های راک آلترناتیو در کنار ضرب‌آهنگ‌های مدرن الکترونیک، دقیقاً همان چیزی است که وایس‌سیتی (Vice City) به آن نیاز دارد. اینجا خبری از پروداکشن‌های مصنوعی و بی‌روح نیست؛ بلکه با اجرایی روبرو هستیم که در آن هر لایه از صدا، فضای تنفس خود را دارد.

شوک Cliff Richard؛ وقتی میراث راک از کنترل خارج می‌شود

اتفاق عجیبی که برای Cliff Richard (کلیف ریچارد) رخ داد، به خوبی قدرت تأثیرگذاری اتمسفر صوتی GTA 6 را نشان می‌دهد. بازگشت قطعه «Devil Woman» از سال ۱۹۷۶ به صدر شنیده‌ها با رشد ۳۲۵ درصدی، نه فقط یک تصادف، بلکه نتیجه انتخاب هوشمندانه موسیقی برای صحنه‌های اکشن است. وقتی یک اثر کلاسیک را در یک موتور بازی‌سازی مدرن و با وضوح تصویر بالا ترکیب می‌کنید، روح آنالوگ آن سازها دوباره زنده می‌شود.

اینکه ریچارد ۸۶ ساله خودش هم نمی‌داند GTA چیست، برای من به عنوان یک منتقد، طنز تلخ ماجراست. این یعنی موسیقی خوب، مرزهای سنی و تکنولوژیک را می‌شکند. راک‌استار با این کار، به جای استفاده از ساندترک‌های سفارشیِ «یک‌بار مصرف»، در حال احیای خاطرات صوتیِ دهه‌های طلایی موسیقی است که با استانداردهای ضبط مدرن، دوباره بازسازی شده‌اند.

چرا این ساندترک، استانداردهای نسل جدید را جابجا می‌کند؟

اگر به لیست قطعات نگاه کنید، حضور نام‌هایی چون King Gizzard & The Lizard Wizard نشان می‌دهد که راک‌استار به دنبال عمق است، نه صرفاً پاپ تجاری پرزرق‌وبرق. میکس این آلبوم قرار است بر روی سیستم‌های صوتی با کیفیت بالا (Hi-Res) درخشش خیره‌کننده‌ای داشته باشد. به عنوان کسی که روزهای زیادی را در استودیو برای تفکیک هارمونیک‌ها صرف می‌کند، معتقدم این ساندترک می‌تواند معیاری برای سنجش کیفیت صدای بازی‌های ویدیویی در سال‌های آینده باشد.

انتشار این اثر در قالب صفحات گرامافون (Vinyl) نیز یک بیانیه فنی است. در حالی که دنیا به سمت استریم‌های فشرده و بی‌کیفیت می‌رود، راک‌استار با عرضه نسخه سه‌تایی گرامافون، به شنونده یادآوری می‌کند که موسیقی باید «احساس» شود. این یعنی تفکیک دقیق سازها، صدای گرم گیتار الکتریک و ضربات درامز که در فضای یک اتاق می‌پیچد، نه فقط کدهای دیجیتالی که از یک سرور استریم می‌شوند.