سرمایه‌گذاری قمارگونه لاینزگیت روی واقعیت مجازی در عطش مبارزه جدید

پیوند تکنولوژی و سینما در میدان نبرد پانم

خبر همکاری لاینزگیت (Lionsgate) با غول دنیای تکنولوژی یعنی متا (Meta)، فراتر از یک معامله تجاری ساده برای تبلیغات است؛ این یک جراحی عمیق در کالبد نحوه مصرف سینما توسط نسل جدید مخاطبان به شمار می‌رود. فیلم جدید «عطش مبارزه: طلوع در هنگام درو» (The Hunger Games: Sunrise on the Reaping) که به کارگردانی کهنه‌کار این فرنچایز، فرانسیس لارنس (Francis Lawrence) ساخته می‌شود، قرار است به عنوان اولین بلاک‌باستر تاریخ، تجربه‌ای دوگانه را برای مخاطبان رقم بزند. تماشاگران نه تنها در سالن‌های سینما شاهد حماسه جدید پانم خواهند بود، بلکه پس از پایان اکران تئاتری، این اثر به شکلی بهینه برای هدست‌های واقعیت مجازی متا (Meta VR Glasses) تبدیل و عرضه خواهد شد.

این تصمیم برای من که سال‌هاست شاهد رقابت استودیوها برای کشاندن مخاطب به سالن‌های سینما هستم، یک زنگ خطر و در عین حال یک فرصت طلایی است. استفاده از تبدیل سه‌بعدی (3D Conversion) پیشرفته برای نمایش در محیط‌های واقعیت مجازی، یعنی لاینزگیت به دنبال ایجاد یک «میزانسن پرکشش» است که در آن بیننده نه فقط یک مشاهده‌گر، بلکه بخشی از فضای سنگین و استبدادی پانم باشد. مارک زاکربرگ (Mark Zuckerberg) با این حرکت، عملاً ویترین متا را به بزرگترین سینمای خانگی شخصی در جهان تبدیل می‌کند.

چرا این همکاری استراتژیک، قواعد بازی را تغییر می‌دهد؟

در سال‌های اخیر، جنگ استودیوها بر سر جذب مخاطب به سالن‌های سینما با رقبایی مثل پلتفرم‌های استریمینگ به یک بن‌بست رسیده است. اما لاینزگیت با این حرکت، تعریفی تازه از «اکران پس از تئاتر» ارائه داده است. تصور کنید ریتم تدوین و موسیقی متنی که روی صحنه سنگینی می‌کند، در یک محیط ۳۶۰ درجه و سه‌بعدی چگونه می‌تواند ضربان قلب مخاطب را بالا ببرد. این همان «تعلیق نفس‌گیر» است که کارگردانان بلاک‌باسترها برای خلق آن سال‌ها تلاش می‌کنند.

این همکاری به معنای تغییر در مدل سودآوری است. استودیوها دیگر فقط به فروش بلیت تکیه نمی‌کنند؛ آن‌ها در حال فروش «تجربه زیستن در فیلم» هستند. اگر این فرمت جدید با استقبال مواجه شود، باید منتظر باشیم که سایر استودیوهای بزرگ هالیوود نیز به سرعت به سمت متا یا رقبای مشابه برای تبدیل دارایی‌های بصری خود به محیط‌های واقعیت مجازی حرکت کنند. این یعنی یک بازار جدید که در آن ارزش افزوده فیلم، نه در کیفیت فنی صرف، بلکه در میزان غوطه‌وری (Immersion) تعریف می‌شود.

فرانسیس لارنس و چالش حفظ اصالت در فضای سه‌بعدی

فرانسیس لارنس به خوبی می‌داند که چگونه از پسِ میزانسن‌های شلوغ و سکانس‌های اکشن پرانرژی برآید. اما چالش اصلی او در «طلوع در هنگام درو»، حفظ شیمی بازیگران روی پرده نقره‌ای در شرایطی است که مخاطب ممکن است در آینده نزدیک آن را در یک فضای مجازی دنبال کند. آیا تبدیل سه‌بعدی می‌تواند پیچش‌های داستانی هوشمندانه و ظرافت‌های بازیگری را به خوبی منتقل کند؟ یا اینکه تکنولوژی، فدای جذابیت بصریِ سطحی خواهد شد؟

تخصص لارنس در مدیریت ریتم تدوین و جلوگیری از افت انرژی در فیلم‌های طولانی، اینجا به کار می‌آید. برای اینکه مخاطب در هدست‌های متا خسته نشود، فیلم باید دارای چنان کشش دراماتیکی باشد که نیاز به تغییر زاویه دید یا استراحت را از بین ببرد. این یک کلاس درس جدید برای کارگردانان است؛ چگونه فیلمی بسازیم که هم در قاب عریض سینما خیره‌کننده باشد و هم در فضای محدودِ واقعیت مجازی، قدرت روایت خود را از دست ندهد.

ارقام گیشه و سوددهی تجاری در عصر جدید

وقتی صحبت از ارقام گیشه و سوددهی تجاری به میان می‌آید، لاینزگیت همیشه یکی از جسورترین استودیوها بوده است. با نگاهی به موفقیت‌های قبلی این فرنچایز، مشخص است که آن‌ها برای بازگشت به دنیای پانم، ریسک‌های حساب‌شده‌ای انجام می‌دهند. اضافه کردن هزینه تبدیل سه‌بعدی و همکاری با متا، هزینه تولید را بالا می‌برد، اما در مقابل، راه را برای جریان‌های درآمدی جدید باز می‌کند. فروش حق اشتراک در متا یا حتی نسخه‌های محدودِ تعاملی، می‌تواند سود نهایی پروژه را به شدت افزایش دهد.

این یک مسابقه ورزشی نفس‌گیر بین استودیوهاست. حالا که لاینزگیت پیش‌دستی کرده، دی‌سی (DC) یا مارول (Marvel) باید چه واکنشی نشان دهند؟ آیا آن‌ها نیز به سراغ کنسول‌های واقعیت مجازی می‌روند یا به همان شیوه سنتی اکران تکیه می‌کنند؟ پاسخ این سوال در میزان فروش و بازخورد مخاطبان از نسخه واقعیت مجازی «طلوع در هنگام درو» نهفته است. این پروژه، حکم یک آزمون بزرگ را دارد که می‌تواند آینده توزیع بلاک‌باسترها را تا یک دهه آینده دیکته کند.