پایان «آرکِ هویتی»؛ مانگای «من حتی یک NPC هم نیستم» به ایستگاه آخر رسید

وداع با دنیایِ فراتر از قاب‌های بازی

انتشار فصل پایانی مانگای "من حتی یک NPC هم نیستم" (I'm Not Even an NPC In This Otome Game!) بر روی پلتفرم Manga UP! شرکت Square Enix، نقطه پایانی بر یکی از آثار قابل تأمل در ژانر ایسکای بود. این اثر که حاصل قلم گیوروکو (Gyokuro) و تصویرگری منو هیمنو (Meno Himeno) است، از آوریل ۲۰۲۰ تا کنون، مخاطبان خود را در سفری نه تنها به دنیای یک بازی اوتومه، بلکه به درون پیچیدگی‌های هویت و وجود، همراه کرده است. داستان، روایتگر سرنوشت تאיچی (Taichi) است که در کالبد آیزاک (Isaac)، باغبانی تازه‌کار در جهانی فانتزی، حلول می‌کند. اما نکتهٔ تکان‌دهنده و نقطهٔ ثقل روایت، در همین‌جاست: آیزاک، حتی در جایگاه یک NPC (Non-Player Character) نیز در ساختار اصلی بازی تعریف نشده بود. این «حاشیه‌نشینیِ وجودی» از همان ابتدا، پرسش‌های بنیادین پیرامون نقش، اراده آزاد و تعریف «خود» را در جهانی که بر اساس منطقِ از پیش تعیین‌شدهٔ بازی بنا شده، مطرح می‌سازد.

جستجوی «من» در هزارتویِ ارادهٔ تقدیر

مانگای "من حتی یک NPC هم نیستم"، فراتر از یک داستان سرگرم‌کنندهٔ ایسکای، به کاوش در مفاهیم عمیق‌تری می‌پردازد. آیزاک، شخصیتی که از ابتدا برای ایفای نقشی دراماتیک یا حتی جزئی در دنیای بازی اوتومه در نظر گرفته نشده بود، ناخواسته خود را در مرکزِ درامِ قرار می‌دهد. او نه قهرمان است، نه ضدقهرمان، و نه حتی یک شخصیت فرعیِ قابل شناسایی در منطقِ بازی. این «نبودن»، به او فضایی برای تعریفِ آزادانهٔ هویتش می‌دهد. در جهانی که هر کنش و واکنش، از پیش در اسکریپتِ بازی گنجانده شده، آیزاک به مثابه یک «نقطهٔ کور» عمل می‌کند؛ حضوری که ساختارِ رواییِ بازی را به چالش می‌کشد. این وضعیت، یادآورِ مفاهیم پوچ‌گرایانهٔ اگزیستانسیالیسم است، جایی که فرد باید در خلاءِ معنا، معنایِ وجودِ خود را بیافریند. آیزاک، در این دنیایِ مقدرشده، به دنبالِ «خود»ی است که هیچ‌کس، حتی خالقانِ بازی، برای او در نظر نگرفته‌اند.

هم‌نشینیِ سرنوشت‌ها: فراتر از عشق‌هایِ بازی‌گونه

هم‌نشینیِ زندگیِ آیزاک با لیدیا (Lydia)، دخترِ دوک، نه یک اتفاقِ سادهٔ روایی، بلکه تقاطعِ دو مسیرِ وجودی است که هر دو، به نوعی با محدودیت‌هایِ جهانِ پیرامون خود دست و پنجه نرم می‌کنند. لیدیا، درگیرِ قواعدِ اجتماعی و انتظاراتِ طبقاتیِ دنیایِ اشرافیِ بازی اوتومه است و آیزاک، درگیرِ فقدانِ تعریفی برایِ وجودِ خود. این دو، در فضایی که عشق و عاشقی، غالباً به مثابهٔ اهدافِ اصلیِ بازی‌های اوتومه تلقی می‌شود، مسیری را می‌پیمایند که از این منطقِ سطحی فراتر می‌رود. روایتِ هیمنو، با ظرافتِ خاصِ خود در پنل‌بندی و سایه‌زنی، به این تقاطع‌هایِ روایی، عمق می‌بخشد. او نه تنها داستانِ آیزاک را، بلکه داستانِ لیدیا و دیگر کاراکترهایی را که در مدارِ وجودِ او قرار می‌گیرند، با جزئیاتِ روان‌شناختیِ دقیق ترسیم می‌کند. این رویکرد، مانگای «من حتی یک NPC هم نیستم» را از دایرهٔ آثارِ معمولِ ایسکای خارج کرده و به قلمروِ درام‌هایِ وجودی وارد می‌سازد.

ریشه‌هایِ داستانی: از رمانِ نودو تا مانگایِ فاخر

ریشه‌هایِ این اثر به دسامبر ۲۰۱۸ بازمی‌گردد، زمانی که گیوروکو، داستانِ اصلی را در پلتفرمِ "Shōsetsuka ni Narō" منتشر کرد. این پلتفرم، همواره بستری برایِ خلاقیت‌هایِ نو و داستان‌هایِ بدیع بوده است و «من حتی یک NPC هم نیستم» نیز از این قاعده مستثنی نیست. سپس، در آوریل ۲۰۲۰، هیمنو، وظیفهٔ ترجمهٔ این جهانِ داستانی به زبانِ تصویر را بر عهده گرفت و مانگایِ اقتباسی را بر رویِ پلتفرمِ Manga UP! عرضه کرد. انتشارِ پنجمین جلدِ گردآوری‌شده در ژانویهٔ ۲۰۲۳، نشان از استقبالِ مخاطبان از این برداشتِ بصری داشت. اما فراتر از این جزئیاتِ انتشار، آنچه اهمیت دارد، وفاداریِ مانگاکا به روحِ اثرِ اصلی و تواناییِ او در بسطِ مفاهیمِ فلسفیِ نهفته در رمانِ نودو از طریقِ مدیومِ مانگاست. هیمنو، با حفظِ ظرافت‌هایِ روایی و ارتقایِ آن‌ها از طریقِ قدرتِ تصویر، موفق شده است تا تجربه‌ای چندلایه و ماندگار خلق کند.

میراثِ «نبودن»: تأملی بر معنایِ قهرمانیِ گمنام

پایانِ مانگای «من حتی یک NPC هم نیستم»، صرفاً به معنایِ اتمامِ یک آرکِ داستانی نیست، بلکه دعوتی است به تأمل در معنایِ قهرمانی در جهانی که اغلب، تنها قهرمانانِ پر زرق و برق و شناخته‌شده را به رسمیت می‌شناسد. آیزاک، به عنوانِ شخصیتی که وجودش در ابتدا نادیده گرفته شد، نشان می‌دهد که حتی در غیابِ نقشِ از پیش تعیین‌شده، می‌توان «بودن» را تعریف کرد و «شدن» را تجربه نمود. این اثر، یادآوریِ قدرتمندی است بر اینکه هستیِ هر فرد، حتی اگر در چارچوب‌هایِ رایجِ جامعه یا بازی‌ها نگنجد، به خودیِ خود ارزشمند است و می‌تواند مسیرِ خود را بیافریند. در دنیایی که همه به دنبالِ «نقش» هستند، شاید داستانِ آیزاک، به ما بیاموزد که اصیل‌ترین قهرمانی، آن است که در «نبودن» آغاز می‌شود و در جستجویِ «خود» معنا می‌یابد. این پایان، نه یک اتمام، که گشودنِ دریچه‌ای است به درکِ عمیق‌تر از معنایِ وجود در هر جهانِ داستانی.