فرمان جیمز گان؛ خط قرمز روی ۸ گزینه محبوب برای شنل شوالیه تاریکی

پایان دوران حدس و گمان؛ جیمز گان قواعد بازی را تغییر می‌دهد

مدت‌هاست که در راهروهای استودیو دی‌سی (DC Studios)، پرسشی با طنین سنگینِ چکمه‌های شوالیه تاریکی بر سقف گاتهام، همه را درگیر کرده است: «چه کسی شنل بروس وین را در دنیای جدید جیمز گان (James Gunn) بر تن خواهد کرد؟» حالا با تاییدات اخیر گان، تصویر روشن‌تری از آنچه در ذهن معمار جدید DCU می‌گذرد، ترسیم شده است. ما دیگر با یک فرضیه محض روبرو نیستیم؛ گان با تعیین یک پارامتر کلیدی، یعنی سن و سال، عملاً نیمی از لیست‌های فانتزی طرفداران در فضای مجازی را به سطل زباله ریخته است.

نکته حیاتی اینجاست که گان می‌خواهد «بتمن» و «سوپرمن» (Superman) هم‌دوره باشند. با انتخاب دیوید کورنسوت (David Corenswet) ۳۳ ساله برای نقش مرد پولادین، ترازوی انتخاب برای بتمن به طور خودکار محدود شده است. گان به دنبال شیمی بازیگرانی روی پرده است که نه بر اساس تضادِ تجربه و جوانی، بلکه بر پایه رشد موازی شکل بگیرد. این یعنی خداحافظی با رویای بتمنِ کهنه‌کار و دنیادیده‌ای که بسیاری از هواداران در ذهن داشتند و سلام به دورانی که بتمن و سوپرمن، «بهترین دوستان آینده» لقب می‌گیرند.

چرا آلن ریچسون و هنری کویل دیگر در قابِ گاتهام نیستند؟

بیایید بدون تعارف به سراغ نام‌های بزرگ برویم. آلن ریچسون (Alan Ritchson) که با سریال ریچر (Reacher) به شمایلی از اقتدار و خشونت فیزیکی تبدیل شده، محبوب‌ترین گزینه طرفداران بود. اما ریاضیاتِ گان بی‌رحم است؛ در ۴۳ سالگی، ریچسون ده سال از کورنسوت بزرگ‌تر است. حتی اگر او فیزیکی خیره‌کننده داشته باشد، اما در دیدگاه گان، این فاصله سنی برای ایجاد پیوند عمیق میان دو ابرقهرمان در ابتدای مسیرشان، بیش از حد است.

در مورد هنری کویل (Henry Cavill) نیز داستان به همین تلخی است. تصور او در نقش بتمن برای بسیاری از هواداران، یک پیروزی بزرگ محسوب می‌شد، اما واقعیت این است که کویل ۴۳ ساله، در دنیای جدیدی که گان و پیتر سفران (Peter Safran) بنا کرده‌اند، جایی ندارد. گان به دنبال بازتعریف است، نه بازسازی خاطرات قدیمی. شیمی بازیگران در این DCU جدید باید به گونه‌ای باشد که مخاطب بتواند دهه‌ها همراهی این دو کاراکتر را باور کند؛ چیزی که با بازیگرانی که از مرز ۴۰ سالگی عبور کرده‌اند، به سختی قابل دستیابی است.

سدِ آهنین سن؛ چرا گزینه‌های ۴۵+ سال دیگر گزینه نیستند؟

لی پیس (Lee Pace)، جیک جیلنهال (Jake Gyllenhaal) و حتی بازیگران توانمندی مثل تئو جیمز (Theo James)، همگی درگیر یک مانع مشترک شدند: گذر زمان. جیلنهال که همواره به عنوان یکی از بااستعدادترین بازیگران نسل خود شناخته می‌شود و حتی سال‌ها پیش در آستانه ایفای نقش در بتمنِ کریستوفر نولان بود، اکنون ۴۵ سال دارد. با وجود تمام توانایی‌های تکنیکی و عمق بازیگری‌اش، او دیگر با استانداردهای «هم‌سن‌وسال بودن با سوپرمن» همخوانی ندارد.

این محدودیت سنی، نه از روی بی‌احترامی به استعداد این بازیگران، بلکه به دلیل ریتم تدوین و ساختار دراماتیک داستانی است که گان در سر دارد. فیلم «شجاع و جسور» (The Brave and the Bold) قرار نیست یک داستان پایان‌یافته از بتمن باشد؛ بلکه قرار است آغازگر مسیری طولانی باشد. وقتی کارگردان به دنبال تعلیق نفس‌گیر در روابط میان قهرمانان است، نمی‌تواند بازیگری را انتخاب کند که از همان ابتدای کار، فاصله سنی‌اش با همکارش، حسِ تفاوت نسل‌ها را به مخاطب القا کند.

جنسن اکلس و رویایِ صدایِ تاریکی

نمی‌شود از بتمن صحبت کرد و نام جنسن اکلس (Jensen Ackles) را نادیده گرفت. او با ایفای نقش صوتی در انیمیشن‌های بتمن، استانداردی برای لحن و بیان شوالیه تاریکی تعیین کرده است. اما حتی او نیز در این فیلترینگ سخت‌گیرانه گان گیر کرده است. اکلس ۴۸ ساله، با تمام کاریزمای خیره‌کننده‌ای که روی پرده دارد، عملاً از لیست خارج شده است. هواداران باید بپذیرند که دنیای سینمایی دی‌سی، در حال عبور از چهره‌های آشنای «فن‌کستینگ» است.

این تصمیمات، اگرچه در کوتاه‌مدت ممکن است خشم برخی از طرفداران دوآتشه را برانگیزد، اما در بلندمدت نشانه یک مدیریت استراتژیک برای جلوگیری از افت انرژی استودیو است. گان نمی‌خواهد درگیرِ سنگینیِ سنِ بازیگران شود؛ او می‌خواهد بازیگری را بیابد که بتواند در ده سال آینده، نمادِ یک بتمنِ پویا، هوشمند و در عین حال جوان باشد. بازیگری که هنوز در اوج توانمندی‌های فیزیکی‌اش باشد تا میزانسن‌های اکشن فیلم، نیازی به تدوین‌های سریع برای پوشاندن ضعف‌های حرکتی نداشته باشد.

آینده؛ چه کسی بر صندلی خفاش تکیه می‌زند؟

حالا که لیستِ محبوب‌هایِ مسن‌تر حذف شده، تمرکزها به سمت بازیگرانی در بازه سنی ۳۰ تا ۳۵ سال چرخیده است. این یک بازیِ شطرنج است که در آن جیمز گان مهره‌های خود را با دقت می‌چیند. ما به دنبال چهره‌ای هستیم که پیچش داستانی هوشمندانه در شخصیت‌پردازی بروس وین را درک کند؛ کسی که بتواند همزمان نقش یک میلیاردرِ بی‌خیال و یک کارآگاهِ وسواسی و زخمی را بازی کند.

باکس‌آفیسِ آینده دی‌سی به این انتخاب گره خورده است. سودآوری تجاری و اعتبار هنری این برند، به انتخاب بازیگری بستگی دارد که بتواند همان شیمیِ طلایی را با دیوید کورنسوت ایجاد کند که پیش‌تر در کمیک‌بوک‌ها دیده‌ایم. جنگ استودیوها برای تصاحب گیشه، تنها با انتخاب یک ستاره جوان و آینده‌دار برنده خواهد شد؛ کسی که نه برای یک فیلم، بلکه برای یک دهه، چهره جدید عدالت در دی‌سی باشد.