جیمز گان و معمای هارلی کوئین؛ وقتی مارگو رابی تعیین‌کننده سرنوشت DCU می‌شود

پارادوکس کانن؛ میراثی که سنگینی می‌کند

در اتاق نویسندگان دنیای سینمایی دی‌سی (DCU)، جیمز گان (James Gunn) با یک معمای ساختاری روبروست که فراتر از یک انتخاب بازیگر ساده است. پرسش درباره جایگاه هارلی کوئینِ مارگو رابی (Margot Robbie) در خط زمانی جدید، نه فقط یک بحث فنی، بلکه چالشِ «تداوم روایی» است. گان که پیش‌تر با «جوخه انتحار» (The Suicide Squad) استانداردهای جدیدی برای هرج‌ومرجِ کنترل‌شده در مدیوم ابرقهرمانی تعریف کرده بود، حالا می‌داند که آوردن هارلی به DCU نیازمند نوعی جراحی در آرک روایی است که ممکن است به قیمت شکستنِ حبابِ نوستالژیِ طرفداران تمام شود.

مشکل اینجاست که هارلی کوئین در دنیای سینمایی قبلی، به شکلی غیرقابل‌انکار با حضور جوکر گره خورده است. درحالی‌که گان بتمنِ جدیدی را در DCU معرفی کرده، هنوز هیچ نشانه‌ای از جوکر در این جهان وجود ندارد. برای یک شو رانر که به جزئیاتِ ضرب‌آهنگِ داستان اهمیت می‌دهد، معرفی هارلی بدون پیش‌زمینه رابطه‌اش با شاهزاده جنایتِ گاتهام، به معنای نادیده گرفتنِ هسته اصلی توسعه شخصیت اوست. گان به خوبی می‌داند که اگر بخواهد رابی را حفظ کند، باید تمامِ «کلیف‌هنگرها» و اتفاقاتِ «جوخه انتحار» دیوید آیر (David Ayer) را به شکلی منطقی در DCU حل‌وفصل کند؛ کاری که به قول خودش، نیازمندِ «خم شدن به عقب» (Bend Over Backwards) برای توجیه است.

وزنِ ستاره‌گری؛ وقتی مارگو رابی فراتر از گریم است

مارگو رابی امروز دیگر آن بازیگرِ نوظهور سال ۲۰۱۶ نیست. او با درخشش در «باربی» (Barbie) و پروژه‌های تحسین‌شده‌ای مثل «بلندی‌های بادگیر» (Wuthering Heights)، به یکی از بزرگترین نام‌های صنعت سینما تبدیل شده است. گان در پادکست اخیر خود با لحنی که ترکیبی از احترام و تردید بود، به این نکته اشاره کرد که شاید رابی از این نقش «عبور کرده باشد». این یک واقعیتِ غیرقابل‌انکار در استراتژی استریمینگ و سینمای مدرن است؛ بازیگران تراز اول پس از رسیدن به قله‌های موفقیت، تمایل کمتری برای گیر افتادن در زنجیره‌های طولانیِ فرنچایزهای ابرقهرمانی دارند.

از دیدگاه تحلیل‌گرانه، اگر رابی به این پیشنهاد پاسخ منفی بدهد، گان مجبور خواهد بود «سفر قهرمان» هارلی را با بازیگری جدید از نو بنویسد. این یعنی پاک کردنِ تمامِ آن‌چه از شخصیت در طول سال‌ها ساخته شده و شروع از نقطه صفر. برای مخاطبی که بینج‌واچینگِ فیلم‌های قبلی را تجربه کرده، پذیرشِ چهره‌ای جدید در این نقش، آزمونی سخت برای وفاداری به برندِ DC خواهد بود. گان توپ را در زمین رابی انداخته است؛ این یک بازیِ شطرنجِ رسانه‌ای است که در آن، ستاره اثر باید تصمیم بگیرد که آیا هنوز هم می‌خواهد بخشی از این «جهانِ در حال گسترش» باشد یا خیر.

معمای بتمن و خلأ روایی در گاتهام

یکی از جذاب‌ترین نکاتِ صحبت‌های گان، اشاره گذرا به جستجو برای انتخاب بازیگر نقش بتمن در DCU است. هارلی کوئین بدون بتمن، مثل یک ساز بدون کوک است. در حالی که ما در انیمیشن «کریچر کاماندوز» (Creature Commandos) نیم‌نگاهی به بتمن داشته‌ایم، هنوز نمی‌دانیم که این نسخه از شوالیه تاریکی چه رابطه‌ای با گذشته‌ هارلی دارد. آیا این بتمن، همان بتمنی است که هارلی با او درگیر بوده؟ یا با یک خطِ زمانیِ کاملاً ایزوله روبرو هستیم؟

این ابهام، دقیقاً همان چیزی است که به «ریتم داستان‌گویی» در DCU آسیب می‌زند. گان می‌داند که برای موفقیت پروژه «مرد فردا» (Man of Tomorrow) و آثار بعدی، باید یک نقشه راهِ دقیق برای گاتهام ترسیم کند. اگر هارلی قرار باشد به این جهان برگردد، باید جایگاهش در تقابل با بتمن جدید مشخص شود. بدون این شفافیت، هارلی کوئین تنها یک کاراکترِ پرزرق‌وبرق باقی می‌ماند که در خلأِ روایی سرگردان است؛ چیزی که برای مخاطبِ هوشمندِ امروز، اصلاً جذاب نیست.

استراتژیِ گان؛ انعطاف‌پذیری یا ریسکِ بزرگ؟

جیمز گان به عنوان یک شو رانر، همواره نشان داده که از تغییرات ساختاری هراسی ندارد. جمله او درباره اینکه «اگر رابی نخواهد، کسی دیگر را انتخاب می‌کنم»، نشان‌دهنده یک رویکردِ عمل‌گرایانه به جای وابستگیِ احساسی به یک بازیگر خاص است. او می‌داند که «توسعه جهان داستانی» (World Building) بیش از هر بازیگرِ خاصی اهمیت دارد. اگر رابی برگردد، گان تمامِ توانِ نویسندگی‌اش را برای توجیه کانن بودنِ حضور او به کار می‌بندد؛ اما اگر نه، او بدون تردید به سراغِ گزینه‌های دیگر می‌رود تا خط داستانی‌اش را قربانیِ یک بازیگر نکند.

این رویکرد، درسی برای تمامِ استودیوهای بزرگ است. در دورانی که خستگیِ مخاطب از فرنچایزها به اوج رسیده، این «اراده شو رانر» است که تعیین می‌کند یک جهانِ سینمایی زنده بماند یا در دامِ تکرار گرفتار شود. گان در تلاش است تا با کنار گذاشتنِ دلبستگی‌های قدیمی، فضایی تازه برای قصه‌گویی فراهم کند. هارلی کوئین در DCU قطعاً حضور خواهد داشت؛ اما اینکه با چهره‌ی مارگو رابی باشد یا یک چهره نوظهور، تصمیمی است که در اتاق‌های فکرِ استودیو دی‌سی (DC Studios) و بر اساس محاسباتِ دقیقِ بیزینسی اتخاذ خواهد شد.