بازگشت جی روچ به کمدی‌های جریان‌ساز؛ نیولاین در پی فرمول طلایی ملاقات با والدین

وقتی کمدی‌های بی‌روح جای خود را به نبوغ روچ می‌دهند

مدت‌هاست که در مارکت کمدی هالیوود، شاهد یک روند فرسایشی هستیم؛ تولیداتی که بیشتر شبیه به نسخه‌های کپی‌پیست شده از ترندهای شبکه‌های اجتماعی هستند تا یک اثر سینمایی اصیل. اما خبر همکاری دوباره جی روچ (Jay Roach) با کمپانی نیولاین سینما (New Line Cinema) برای تولید یک اثر جدید، مثل شنیدن صدای یک گیتار آکوستیک کوک شده در میان هیاهوی پردازش‌های دیجیتالی بی‌کیفیت است. روچ کسی است که با مجموعه‌هایی مثل «ملاقات با والدین» (Meet the Parents)، به ما یاد داد که کمدی یعنی درکِ دقیقِ داینامیکِ بینِ شخصیت‌ها، نه فقط پرتاب کردنِ چند دیالوگِ بی‌مزه در محیطی استریل.

این پروژه جدید که با همکاری تهیه‌کننده قدیمی‌اش میشل گراهام (Michelle Graham) کلید خورده، نشان می‌دهد که روچ هنوز هم به دنبال بازگرداندن آن «روح آنالوگ» به سینمای بدنه اصلی است. در دنیایی که بسیاری از فیلم‌های کمدی با تکیه بر ادیت‌های سریع و تدوین‌های عصبی سعی در پنهان کردن ضعف سناریو دارند، روچ احتمالاً به دنبال فضایی است که در آن بازیگران فرصت نفس کشیدن و خلقِ هارمونیِ واقعی را داشته باشند. این دقیقاً همان تفاوتی است که میان یک اجرای زنده بی‌نقص و یک فایل صوتیِ بیش از حد فشرده‌شده و «خفه» در دنیای مسترینگ وجود دارد.

معماری شخصیت در سکوتِ رسانه‌ای

اگرچه جزئیات داستان این فیلم در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است، اما انتخاب لری استاکی (Larry Stuckey) و جوآنا لیدز (Joanna Leeds) به عنوان نویسندگان این طرح، نشان‌دهنده یک رویکرد استراتژیک است. استاکی که سابقه همکاری با روچ را در کارنامه دارد، به خوبی با زبانِ کمدی‌های این کارگردان آشناست. وقتی در یک اثر سینمایی، شخصیت‌ها بر اساسِ کلیشه‌های جنسیتی یا موقعیت‌های پیش‌پاافتاده تعریف نشوند، ما با یک «استیج صوتی عریض» از احساسات انسانی روبرو می‌شویم؛ جایی که هر بازیگر نقش یک سازِ متفاوت را در ارکسترِ قصه بازی می‌کند.

این فیلم با محوریت یک گروه از زنان (Female-Driven Ensemble)، پتانسیل بالایی برای فرار از دام‌های کمدی‌های سطحی دارد. در کارهای روچ، همیشه یک نوع «میکس ارگانیک» وجود دارد؛ یعنی توازن بین خنده و درام به گونه‌ای است که هیچ‌کدام بر دیگری غلبه نمی‌کند و باعث ایجاد دیستورشن در ساختار قصه نمی‌شود. امیدوارم در این پروژه، شاهد همان وفاداری به جزئیات باشیم که روچ در آثار کلاسیکش به نمایش می‌گذاشت.

چالش تولید در عصرِ پروداکشن‌های مصنوعی

نیولاین سینما همیشه خانه‌ی ایده‌های جسورانه بوده و حالا با این تیم، باید منتظر بود که آیا آن‌ها می‌توانند از سدِ «لادنس وار» (Loudness War) در سینما عبور کنند یا خیر. منظورم از این اصطلاح، همان تلاش بی‌وقفه برخی استودیوها برای ساختن فیلم‌هایی است که فقط «بلند» هستند، اما «عمق» ندارند. در سینما، وقتی همه‌چیز در اوج است، هیچ‌چیز شنیده نمی‌شود. روچ استادِ کنترلِ این داینامیک است؛ او می‌داند کجا باید دوربین را ثابت نگه دارد و اجازه دهد بازیگر با میمیک صورتش، بدون نیاز به موسیقی متنِ پرهیاهو یا تدوین‌های پرزرق‌وبرق، مخاطب را درگیر کند.

اینکه داستان توسط لری استاکی، جوآنا لیدز و اندرو لیدز (Andrew Leeds) طراحی شده، نویدبخش یک سناریوی چندلایه است. وقتی نویسنده‌ها از یک هسته داستانی مشترک و خانوادگی شروع می‌کنند، معمولاً بافتِ دیالوگ‌ها صمیمیت بیشتری دارد. این دقیقاً همان کیفیتی است که در موسیقی راک آلترناتیو دهه ۹۰ میلادی می‌بینیم؛ جایی که خطِ باس و درامز به قدری در هم تنیده شده‌اند که جداسازی آن‌ها غیرممکن است، اما در عین حال، هر ساز شخصیت مستقل خود را حفظ می‌کند.

چرا این همکاری، یک اتفاق حیاتی برای ژانر کمدی است؟

در نهایت، این همکاری چیزی فراتر از یک خبر تولید معمولی است. ما با عصری روبرو هستیم که کمدی‌های جریان اصلی در حال فراموش کردنِ اهمیتِ «زمان‌بندی» (Timing) هستند. برای من به عنوان کسی که در استودیو با فرکانس‌ها و هارمونیک‌ها سر و کار دارد، دیدنِ بازگشتِ روچ به این ژانر، نویدبخشِ بازگشتِ «داینامیک رِنج» به سینماست. او اجازه می‌دهد که سکوت‌ها، مکث‌ها و نگاه‌های میان بازیگران، همان‌قدر که دیالوگ‌ها اهمیت دارند، در فیلم جاری باشند.

اگر این فیلم بتواند از تله‌های تولیدِ مصنوعی و استفاده بی‌رویه از جلوه‌های بصری دور بماند و بر «بافت» واقعیِ بازیگری تمرکز کند، احتمالاً شاهد یکی از معدود کمدی‌های سال‌های اخیر خواهیم بود که ارزشِ چندین بار دیدن را دارد. این فیلم می‌تواند یک کلاس درس برای کسانی باشد که فکر می‌کنند کمدی فقط یعنی استفاده از فرمول‌های از پیش تعیین شده؛ در حالی که کمدی واقعی، هنرِ شنیدن و واکنش نشان دادن در لحظه است، دقیقاً مثل یک بداهه‌نوازیِ جاز که در عینِ آزادی، چارچوب‌های سخت‌گیرانه خود را دارد.