مهندسی قدرت در پسا-ادغام؛ جی‌بی پرت و معماری جدید اسکای‌دنس

عبور از بحران؛ نگاهی به ساختارِ نوین در اسکای‌دنس

در تلاطم بی‌پایان ادغام‌های بزرگ هالیوودی، خبر انتصابات جدید جی‌بی پرت (JB Perrette) در مقام رئیس مشترک و مدیر ارشد کسب‌وکار در بخش تلویزیون و بخش مستقیم به مصرف‌کننده (Direct-To-Consumer) اسکای‌دنس، بیش از آنکه یک جابجایی اداری ساده به نظر برسد، نشان‌دهنده یک چرخش گفتمانی در نحوه تولید و توزیع محتواست. پس از ادغام رسمی وارنر برادرز دیسکاوری (Warner Bros. Discovery) و پارامونت (Paramount)، حالا با موجودیت جدیدی روبرو هستیم که سعی دارد میان میراث سینمایی کلاسیک و واقعیت‌های بی‌رحم الگوریتم‌محورِ دنیای استریمینگ، تعادلی شکننده برقرار کند.

پرت، به عنوان یکی از معماران این ساختار نوین، در حال چینش مهره‌هایی است که نه تنها درک درستی از بیزنس داشته باشند، بلکه بتوانند زیرمتن‌های روان‌شناختی مخاطبانِ امروز را در فرآیند تولید لحاظ کنند. در نگاه من، این انتصابات نه صرفاً برای پر کردن صندلی‌های مدیریتی، بلکه برای ایجاد یک انسجام در امضای مؤلف فیلم‌ها و سریال‌هایی است که قرار است از این پس تحت برند اسکای‌دنس به جهان عرضه شوند.

استعاره‌های بصری در خدمتِ بازار جهانی

آنچه در تحلیل این انتصابات اهمیت ویژه‌ای دارد، تقابل میان «فرم» و «سودآوری» است. در فضای سینمای مدرن که اغلب با تکیه بر جلوه‌های ویژه مصنوعی (CGI) هویت خود را از دست داده، انتخاب مدیرانی که به زبان بدن بازیگران و قاب‌بندی‌های نقاشانه اهمیت می‌دهند، می‌تواند کورسوی امیدی برای بازگشت به سینمای هنری باشد. پرت در صحبت‌های خود به وضوح بر اهمیتِ همگرایی میان استودیو و پلتفرم‌های پخش تأکید کرده است؛ این یعنی دیگر جدایی میان «تولید» و «مخاطب» معنایی ندارد.

من معتقدم که اگر این تیم مدیریتی جدید بتواند میزانسن مینی‌مالیستی را در آثار دراماتیک خود حفظ کند و از فشارِ تحمیلِ قصه‌های کلیشه‌ای بکاهد، می‌توانیم شاهد ظهور موجی از درام‌های مستقل باشیم که در پلتفرم‌های دیجیتال، همان طنین احساسی را ایجاد می‌کنند که در فستیوال‌هایی نظیر کن (Cannes) یا ونیز (Venice) سراغ داریم. این یک آزمون بزرگ برای مدیرانی است که می‌خواهند هنر سینما را با اقتضائات اقتصادیِ قرن ۲۱ آشتی دهند.

سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌های مدیریتی

در میان گزارش‌های منتشر شده از سوی ددلاین هالیوود (Deadline Hollywood)، آنچه ناگفته باقی مانده، همان چیزی است که من «سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌ها» می‌نامم. این انتصابات، سایه سنگینِ تغییرات ساختاری بر سرِ هنرمندانی است که باید در این چارچوب جدید فعالیت کنند. آیا این سازمانِ ادغام‌شده، اجازه می‌دهد مؤلفینگیِ فیلمسازان باقی بماند؟ یا قرار است شاهد یکپارچه‌سازیِ سرد و بی‌روحِ محتوا باشیم؟

پرت با انتخاب تیم خود، در واقع در حال ترسیمِ پرتره‌ای از آینده است. این پرتره باید بتواند در عین حفظ استانداردهای ۴K و تکنولوژی‌های پیشرفته پخش، اصالتِ نگاه هنری را قربانی نکند. قاب‌بندی‌های اکسپرسیونیستی که در آثار پیشین اسکای‌دنس شاهد بوده‌ایم، اکنون باید در این ساختار جدید، معنایی تازه بیابند. امیدوارم که این مدیران جدید، تنها به فکر بهینه‌سازیِ جریان‌های درآمدی نباشند و به روحِ اثر نیز به اندازه ترازنامه‌های مالی اهمیت بدهند.

چشم‌انداز آینده؛ فراتر از اعداد و ارقام

در نهایت، آنچه از این جابجایی‌ها باقی می‌ماند، مسیری است که اسکای‌دنس در سال‌های پیش رو طی خواهد کرد. من به این تغییرات نه به عنوان یک پایان، بلکه به عنوان یک نقطه عطف در سینمای مستقل جهانی نگاه می‌کنم. انتصاب مدیرانی که با زیرمتن‌های روان‌شناختیِ داستان‌ها آشنایی دارند، می‌تواند نویدبخشِ تولیداتی باشد که عمق بیشتری دارند.

سینما، بیش از آنکه یک صنعت باشد، یک روایت است. اگر پرت و تیمش بتوانند این روایت را در میانِ تمامِ پیچیدگی‌هایِ اداریِ ادغامِ پارامونت و وارنر حفظ کنند، می‌توانند به استانداردی جدید در صنعت سرگرمی تبدیل شوند. ما به عنوان منتقدان و تماشاگرانِ مشتاق، منتظر خواهیم ماند تا ببینیم آیا این تغییرات، به تولید آثاری منجر می‌شود که بتوانند در تاریخ سینما ماندگار شوند یا در گرد و غبارِ کلیشه‌های هالیوودی گم خواهند شد.