خیزش امپراتوری JioStar؛ وقتی کریکت و بیگ‌بازار نبض گیشه هند را می‌گیرند

عبور از طوفان تبلیغاتی با استراتژی محتوای بومی

بازار رسانه‌ای هند در ماه‌های اخیر شاهد یک نبرد تمام‌عیار میان پلتفرم‌های استریم و غول‌های تلویزیونی بود. در حالی که بسیاری از رقبای منطقه‌ای به دلیل افت شدید بازار تبلیغات دچار انقباض شدند، «جیواستار» (JioStar) با پشتوانه مالی «ریلاینس اینداستریز» (Reliance Industries) توانست با ثبت درآمد عملیاتی ۶۸.۱ میلیارد روپیه (معادل ۷۱۰ میلیون دلار) در بازه زمانی ژوئیه تا سپتامبر، رشد ۱۰.۱ درصدی را تجربه کند. این ارقام گیشه و سوددهی تجاری، فراتر از یک گزارش مالی ساده است؛ این نمایش قدرتِ جریانی است که می‌داند چگونه میانِ بحران‌های اقتصادی، نبض مخاطبِ انبوه را در دست بگیرد.

تکنیکِ JioStar در این فصل، فرار از وابستگیِ صرف به درآمدهای آگهی‌محور و تمرکز بر «پایداریِ مخاطب» از طریق محتوای پرکشش بود. آن‌ها به خوبی درک کرده‌اند که در عصرِ پلتفرم‌های دیجیتال، میزانسن پرکششِ یک برنامه رئالیتی-شو می‌تواند به اندازه یک بلاک‌باسترِ سینمایی، ترافیکِ شبکه را تضمین کند. این رشدِ ۱۰ درصدی، نه از سرِ اتفاق، بلکه حاصلِ مهندسیِ دقیقِ سبدِ محتوایی است که سعی دارد همزمان طبقه متوسط شهری و مخاطبانِ سنتیِ تلویزیون را هدف بگیرد.

سواراو گانگولی؛ برگ برنده در زمینِ واقعیت

شاید تعجب‌برانگیز باشد که چرا نامی مثل «سواراو گانگولی» (Sourav Ganguly) به عنوان ستونِ فقراتِ موفقیتِ یک غول رسانه‌ای مطرح می‌شود. اما در بازار هند، جایی که ورزش و سرگرمی در هم تنیده‌اند، حضور یک اسطوره کریکت در قامتِ میزبانِ «بیگ‌بازار بنگلا» (Bigg Boss Bangla)، چیزی فراتر از یک انتخابِ ساده برای مجری‌گری است. این یک پیوندِ استراتژیک است که شیمی بازیگران روی پرده (یا در این مورد، مجری در برابر شرکت‌کنندگان) را به کاتالیزوری برای جذب مخاطب تبدیل می‌کند.

تعلیقِ نفس‌گیرِ مسابقاتِ واقع‌نما، آن هم با حضور شخصیتی که در هند حکم یک قهرمان ملی را دارد، باعث شده تا JioStar بتواند ریتمِ تدوین و انرژیِ برنامه‌هایش را در سطحی نگه دارد که مخاطب، حتی با وجود انبوه آگهی‌های بازرگانی، حاضر به ترکِ صفحه نباشد. این همان استراتژی هوشمندانه‌ای است که باعث می‌شود یک برندِ رسانه‌ای، علی‌رغم افتِ کلیِ بازارِ تبلیغات، همچنان نرخِ نفوذ خود را حفظ کند.

چرا سود خالص عقب‌نشینی کرد؟

در کنار این رشدِ درآمدِ عملیاتی، نباید از کاهش ۱۳.۲ درصدی سود خالص که به ۱۱.۵ میلیارد روپیه (۱۲۲ میلیون دلار) رسیده، غافل شد. این ارقام شاید در نگاه اول یک هشدار برای سهامداران باشد، اما برای من به عنوان تحلیل‌گرِ گیشه، این به معنای «سرمایه‌گذاریِ تهاجمی» است. JioStar در حال حاضر به جای تمرکز بر حاشیه سودِ فوری، در حالِ ساختِ زیرساخت‌هایی است که بتواند در سال‌های آینده، سهمِ بازارِ رقبا را ببلعد.

هزینه‌های گزاف برای تولیداتِ اورجینال و قراردادهای سنگین با سوپراستارها، بخشی از این کاهشِ سود را توجیه می‌کند. آن‌ها در حالِ قمار روی آینده هستند؛ آینده‌ای که در آن محتوای بومی و تعاملی، تنها راهِ بقا در رقابت با پلتفرم‌های جهانی نظیر نتفلیکس (Netflix) و دیزنی (Disney) در خاکِ هند است. ریخت‌وپاش‌های مالی در بخش تولید، در واقع پیش‌پرداخت برای تضمینِ جایگاهِ اول در بازارِ پرجمعیتِ هند است.

نبردِ استودیوها در خاکِ هند

جنگ استودیوها در هند به اوجِ خود رسیده است. JioStar نه تنها با رقبای داخلی، بلکه با جریانِ جهانیِ بلاک‌باسترها در حالِ مبارزه است. آن‌ها با استفاده از داده‌های دقیقِ مخاطبان، ریتمِ پخشِ برنامه‌هایشان را به گونه‌ای تنظیم می‌کنند که از افتِ انرژیِ مخاطب در ساعاتِ طلایی جلوگیری کنند. استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته در تولیدِ محتوا و سرمایه‌گذاری روی کیفیتِ بصری، باعث شده تا استانداردهای تولید در تلویزیونِ هند، فاصله خود را با سینمایِ تجاریِ بالیوود (Bollywood) به حداقل برساند.

پیچش داستانی هوشمندانه در سناریوهای برنامه‌هایی نظیر Bigg Boss، نشان می‌دهد که تیمِ تولیدِ JioStar به خوبی می‌داند چگونه مخاطب را با یک «قلابِ دراماتیک» در پایانِ هر قسمت نگه دارد. وقتی موسیقی متنی که روی صحنه سنگینی می‌کند با یک افشایِ شوکه‌کننده از سوی شرکت‌کنندگان ترکیب می‌شود، نتیجه چیزی جز تسخیرِ کاملِ «سهمِ تماشاگر» نیست. این همان فرمولی است که JioStar را از یک شرکتِ رسانه‌ایِ سنتی به یک امپراتوریِ مدرنِ سرگرمی تبدیل کرده است.