شرط سرسختانه جانی دپ برای بازگشت به عرشه مروارید سیاه

رقص کاپیتان بر لبه تیغ؛ معمای بازگشت جک اسپارو

برای نسل‌های متعددی از سینمادوستان، تصور اقیانوس‌های متلاطم و کشتی‌های بادبانی بدون لنگر انداختن «کاپیتان جک اسپارو» (Captain Jack Sparrow) غیرممکن است. کاراکتری که «جانی دپ» (Johnny Depp) با آن راه رفتن مست‌گونه، سرمه کشیدن‌های اغراق‌آمیز و هوشیاریِ در عینِ حماقت، به یکی از شمایل‌های بی‌بدیل تاریخ سینما بدل کرد. حالا پس از ۹ سال سکوت، اخباری که از راهروهای دیزنی (Disney) به گوش می‌رسد، نه یک بازگشت ساده، بلکه یک معامله استراتژیک را نشان می‌دهد. دپ به وضوح اعلام کرده که بازگشت او به «دزدان دریایی کارائیب ۶» (Pirates of the Caribbean 6) نه به خاطر پول و نه به خاطر زنده کردن نوستالژی، بلکه تنها به یک دلیل است: پایان دادن به داستان این کاراکتر با شکوهی که سزاوارش است.

در دنیای بلاک‌باسترها، جایی که استودیوها برای احیای فرنچایزهای قدیمی گاهی به بدترین شکل ممکن دست به دامان ستارگان می‌شوند، موضع‌گیری دپ یک حرکت هوشمندانه است. او نمی‌خواهد جک اسپارو صرفاً برای پر کردن گیشه و تزریق ارقام نجومی به حساب‌های بانکی دیزنی بازگردد. او می‌خواهد «میزانسن پرکشش» این مجموعه که با «نفرین مروارید سیاه» (The Curse of the Black Pearl) آغاز شد، در یک نقطه اوج دراماتیک متوقف شود. این یعنی دپ به دنبال یک سناریوی بی‌نقص است؛ چیزی که بتواند آن افت کیفیتِ محسوسِ قسمت‌های پایانی را بشوید و ببرد.

اتحادِ ناگسستنی؛ جری بروکهایمر تنها کلید قفلِ بسته

در میان تمام هیاهوی رسانه‌ای و فشارهای استودیویی، یک نام در تمام مصاحبه‌های دپ تکرار می‌شود: «جری بروکهایمر» (Jerry Bruckheimer). تهیه‌کننده‌ای که نه تنها یک شریک تجاری، بلکه رفیق گرمابه و گلستان دپ در دوران اوج و فرود او بوده است. دپ صراحتاً اعلام کرده که اگر برای هر پروژه‌ای، به خصوص بازگشت به کارائیب، با بروکهایمر همکاری کند، بدون هیچ چون و چرایی پای میز قرارداد می‌نشیند. این «شیمی بازیگران روی پرده» و پیوند عمیق پشت صحنه، همان چیزی است که می‌تواند «تعلیق نفس‌گیر» بازگشت اسپارو را به واقعیت تبدیل کند.

در واقع، این اعتمادِ دپ به سلیقه و دیدگاه تهیه‌کنندگی بروکهایمر است که «ارقام گیشه و سوددهی تجاری» این پروژه را تضمین می‌کند. اگر دیزنی بخواهد این کشتی را دوباره به حرکت درآورد، نمی‌تواند صرفاً با تکیه بر تکنولوژی CGI یا بودجه‌های هنگفت ۲۰۰ میلیون دلاری کار را پیش ببرد. آن‌ها نیاز دارند که دپ به عنوان قلب تپنده این مجموعه، در اتاق نویسندگان حضور داشته باشد یا حداقل به کیفیت نهایی اعتماد کند. بروکهایمر در اینجا نقش میانجی را بازی می‌کند؛ کسی که می‌تواند تعادل میان «ریتم تدوین و جلوگیری از افت انرژی» در ساختار فیلمنامه و خواسته‌های هنری دپ را برقرار کند.

عبور از میراثِ خاک‌گرفته؛ چرا جک اسپارو نباید یک «بازگشتِ ارزان» باشد؟

بیایید واقع‌بین باشیم؛ سینمای امروز پر است از بازگشت‌هایی که به جای خاطره‌سازی، صرفاً به «کالبدشکافی» نوستالژی‌های محبوب مخاطب می‌پردازند و شکست می‌خورند. دپ به خوبی می‌داند که جک اسپارو بخشی از میراث اوست. او در مصاحبه‌های اخیرش با خنده‌ای که رنگی از طنز تلخ دارد، می‌گوید که اگر قرار است بازگردد، باید به شکلی باشد که پرونده این ماجراجویی برای همیشه بسته شود. این یعنی یک «پیچش داستانی هوشمندانه» که به جای تکرار مکررات، شخصیت اسپارو را به یک بلوغ نهایی برساند.

طرفداران این فرنچایز در شبکه‌های اجتماعی سال‌هاست که منتظر یک «موسیقی متنی که روی صحنه سنگینی می‌کند» و بازگشت شکوهِ نبردهای دریایی هستند. اما دپ یک هشدار جدی به استودیو داده است: بازگشت او منوط به شرایطی است که در آن «همه چیز دقیقاً در جای درست خود قرار داشته باشد». این جمله یعنی هیچ عجله‌ای برای تولید وجود ندارد. دیزنی باید تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد یک بلاک‌باستر میان‌مایه دیگر تولید کند یا می‌خواهد با جلب رضایت دپ، یک خداحافظی باشکوه برای یکی از محبوب‌ترین دزدان دریایی تاریخ سینما رقم بزند.

پایان‌بندی؛ آیا پرچمِ مروارید سیاه دوباره برافراشته می‌شود؟

در نهایت، وضعیت فعلی «دزدان دریایی کارائیب» شبیه به یک کشتی است که در مه غلیظ گیر کرده است. از یک سو، ارقام گیشه به دیزنی فشار می‌آورد که این فرنچایز را زنده کند و از سوی دیگر، تنها ستاره‌ای که می‌تواند این کشتی را به مقصد برساند، شرط‌های سختی برای حضور دارد. اگر دیزنی بتواند فضای لازم برای «خلاقیتِ بدون سانسور» و یک فیلمنامهِ درخورِ شخصیت جک اسپارو فراهم کند، احتمالاً شاهد یکی از بزرگترین بازگشت‌های دهه خواهیم بود.

آرش کیانی به عنوان ناظر بر این تحولات، معتقد است که حضور دپ در این قسمت، بیش از آنکه یک تصمیم اقتصادی باشد، یک ضرورتِ دراماتیک است. بدونِ آن حرکاتِ نامتعارف و آن کاریزمایِ خاصِ جک اسپارو، «دزدان دریایی کارائیب» تنها یک فیلمِ اکشنِ معمولی در اقیانوس است. اکنون توپ در زمین دیزنی و بروکهایمر است؛ آیا آن‌ها می‌توانند شرطِ جانی دپ را بپذیرند و یک بار دیگر مخاطبان را به سفری در اعماق دریای کارائیب ببرند؟ پاسخ این سوال را احتمالاً در ماه‌های آینده و با انتشار اخبارِ دقیق‌تر از روندِ توسعهِ پروژه خواهیم یافت.