جاش هاچرسون؛ گذار از شمایلِ پیتا ملارک به هیبتِ بازیگری در جست‌وجوی عمق

از تراژدی «پل تِرابیتیا» تا بلوغ در سایه‌سارِ ژانر

برای مخاطبی که جاش هاچرسون (Josh Hutcherson) را تنها با شمایلِ «پیتا ملارک» در حماسه «عطش مبارزه» (The Hunger Games) به یاد می‌آورد، تماشای مسیر حرفه‌ای او در سال‌های اخیر می‌تواند غافلگیرکننده باشد. هاچرسون که در نوجوانی با آن نگاه معصومانه در «پل تِرابیتیا» (Bridge to Terabithia) یکی از تلخ‌ترین تجربه‌های زیسته سینمایی را برای نسل ما رقم زد، اکنون در مرحله‌ای از بلوغ هنری قرار دارد که دیگر به دنبال تثبیت خود در قالب‌های تکراری نیست. او با هوشمندی از کلیشه‌های هالیوودی فاصله گرفته و به سمت آثاری حرکت می‌کند که در آن‌ها بازی سکوت و زبان بدن، بیش از دیالوگ‌های پرطمطراق، روایتگرِ درونیاتِ آشفته شخصیت‌هاست.

«کفرآمیز»؛ درامی در تقاطع وحشت و ایمان

پروژه «کفرآمیز» (Blasphemous) به کارگردانی لوک پیوتروفسکی (Luke Piotrowski)، فرصتی است تا هاچرسون در فضایی اکسپرسیونیستی و سنگین، توانایی‌های خود را در مدیریتِ تنش‌های روان‌شناختی به رخ بکشد. حضور او در کنار بازیگران قدرتمندی چون کلایو اوون (Clive Owen) و کارن گیلان (Karen Gillan)، نویدبخشِ میزانسن‌هایی است که در آن، وحشت نه از دلِ جلوه‌های ویژه، بلکه از بطنِ تقابلِ عقاید و فروپاشیِ ایمانِ یک کشیشِ تازه‌کار بیرون می‌جهد. فیلم‌نامه این اثر که در «لیست سیاه» (Black List) سال ۲۰۲۳ درخشیده، پیوندی است میان فضایِ سنگینِ «جن‌گیر» (The Exorcist) و نگاهِ تند و تیزِ «روز تعلیم» (Training Day)؛ ترکیبی که می‌تواند به یکی از مهم‌ترین استعاره‌های بصریِ سال‌های اخیر در سینمای وحشت تبدیل شود.

نفوذ به دایره مؤلفینِ A24

نمی‌توان از تغییرِ لحنِ سینمایی هاچرسون نوشت و به همکاریِ او با کمپانیِ صاحب‌سبک A24 اشاره نکرد. پروژه بی‌نامی که با کارگردانی آرکاشا استیونسون (Arkasha Stevenson) و تهیه‌کنندگی اجراییِ آری استر (Ari Aster) گره خورده، بیش از هر چیز بر «امضای مؤلف» تاکید دارد. حضور در آثاری که توسطِ ذهن‌های خلاقِ پشتِ «موروثی» (Hereditary) مدیریت می‌شوند، نشان می‌دهد که هاچرسون به دنبالِ فضاهایی است که در آن‌ها، قاب‌بندی‌های نقاشانه و سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌ها، وزنِ اصلیِ درام را به دوش می‌کشند. این دقیقاً همان جایی است که بازیگر از یک «ستاره» به یک «هنرمندِ فرم‌گرا» بدل می‌شود.

«مستر میراکل»؛ چالشِ قهرمانِ دردمند

شاید جالب‌ترین پرشِ هاچرسون در سال‌های پیش رو، پیوستن به دنیایِ انیمیشن‌های جدیِ دی‌سی (DC Studios) برای ایفای نقشِ اسکات فری در «مستر میراکل» باشد. این شخصیت، نه یک قهرمانِ کلاسیک، بلکه موجودی است که زیر بارِ تروماهای دورانِ کودکی در سیاره آپوکولیپس (Apokolips) کمر خم کرده است. انتخابِ هاچرسون برای این نقش، انتخابی هوشمندانه است؛ چرا که او استادِ نمایشِ همان «شکنندگیِ پنهان» است. تماشای او در حالی که تلاش می‌کند میانِ زندگیِ خانوادگی با بیگ باردا (Big Barda) و مسئولیت‌های بزرگِ یک ابرقهرمانِ فراری تعادل برقرار کند، پتانسیلِ بالایی برای تبدیل شدن به یک درامِ روان‌شناختیِ عمیق در مدیومِ انیمیشن دارد.

فراتر از سکانس‌های پرهیاهو

در نهایت، تماشایِ مسیرِ جاش هاچرسون، تماشایِ گذار از یک بازیگرِ کودک به هنرمندی است که می‌داند چگونه در پسِ لایه‌هایِ ظاهرِ آراسته، «زیرمتنِ روان‌شناختی» را به مخاطب منتقل کند. چه در نقشِ یک قربانی در دنیایِ «پنج شب در رستوران فردی» (Five Nights at Freddy's) و چه در درامِ اجتماعیِ «هنرمندِ مقیم» (Artist in Residence) در کنارِ دایان کیتون، او در حالِ ساختنِ کارنامه‌ای است که در آن، کیفیتِ اجرا بر کمیتِ حضور، ارجحیت دارد. سینمایِ هاچرسون در این دوره، سینمایِ صبوری و عمق است؛ جریانی که در آن، هر قاب، دعوتی است به تماشایِ انسانی که در میانِ تضادهایِ درونی‌اش، به دنبالِ رهایی است.