فرکانس‌های Vice City؛ جاستیس و نبض الکترونیک GTA 6 در دسامبر می‌تپد

وقتی نبضِ Vice City با امضای فرانسوی می‌زند

دنیای Grand Theft Auto 6 تنها یک تجربه بصری خیره‌کننده با موتور RAGE نیست؛ این بار «راک‌استار گیمز» (Rockstar Games) برای انتقال اتمسفر سنگین و نئونی Leonida، به سراغ استادانِ بلامنازعِ موسیقی الکترونیک رفته است. خبر انتشار آلبوم اختصاصی Original Score در ۱۱ دسامبر، برای ما که جزئیات مهندسی صدا در بازی‌ها را با وسواس دنبال می‌کنیم، یک رویداد بزرگ است. حضور دوئت افسانه‌ای «جاستیس» (Justice)، متشکل از «گاسپار اوژه» (Gaspard Augé) و «زاویه دو روزنه» (Xavier de Rosnay)، به معنای خداحافظی با موسیقی‌های پس‌زمینه معمولی و سلام به یک مهندسی صوتیِ جریان‌ساز است.

این آلبوم، برخلاف «Grand Theft Auto VI: The Album» که مجموعه‌ای از همکاری‌های ستاره‌های پاپ و رپ نظیر «تراویس اسکات» (Travis Scott) و «پینک پنترس» (PinkPantheress) است، یک اثر مفهومی و ارکسترالِ مدرن محسوب می‌شود. جاستیس با همان امضای صوتیِ خش‌دار و سینتی‌سایزرهای لایه‌بندی‌شده‌شان، قرار است روحِ شهر را در گوش بازیکنان زمزمه کنند. برای درک کامل این اثر، پیشنهاد می‌کنم حتماً از هدفون‌های استودیویی با تفکیک سازهای بالا استفاده کنید تا لایه‌های بیسِ عمیق و افکت‌های آنالوگِ این دوئت به درستی درک شوند.

هنرِ موسیقی تطبیقی؛ فراتر از یک ساندترک ساده

نکته‌ای که در گفتگوی «زاویه دو روزنه» با مجله «کامپلکس» (Complex) جلب توجه می‌کند، مفهوم «موسیقی تطبیقی» (Adaptive Music) است. برخلاف ساندترک‌های خطی، قطعات این آلبوم برای واکنش به کنش‌های بازیکن در دنیای بازی طراحی شده‌اند. این یعنی مهندسی میکسِ این اثر به شکلی است که در موقعیت‌های مختلفِ تعقیب‌وگریز یا گشت‌وگذار در شهر، دینامیکِ صوتی تغییر می‌کند. این سطح از پروداکشنِ نوآورانه، مرز بین گیم‌پلی و موسیقی را از بین می‌برد و بازیکن را در یک حبابِ صوتی غوطه‌ور می‌کند.

استفاده از جساف‌اشتاین (Gesaffelstein) در تک‌آهنگ «Pusher» نشان می‌دهد که جاستیس به دنبال ایجاد فضایی تیره، صنعتی و در عین حال پرانرژی برای GTA 6 بوده است. این قطعه، ویترینی از نحوه مدیریتِ نویزهای محیطی و ترکیب آن با ملودی‌های سینتی‌سایزری است که در نهایت به یک «میکس شفاف و بیس کوبنده» منجر شده است. راک‌استار با دادن آزادی عملِ خلاقانه به این هنرمندان، ریسک بزرگی کرده که نتیجه‌اش احتمالا یکی از بهترین تجربه‌های شنیداری در تاریخ صنعت گیم خواهد بود.

کالبدشکافی فرمت‌های فیزیکی برای آدیوفایل‌ها

برای کلکسیونرها و کسانی که هنوز به جادوی فرمت‌های فیزیکی ایمان دارند، راک‌استار سنگ تمام گذاشته است. عرضه این آلبوم در قالب دو دیسک CD و یک مجموعه سه لایه وینیل (Vinyl)، نشان‌دهنده احترام به کیفیتِ صوتیِ آنالوگ است. نسخه «کریستال کلیر» (Crystal Clear) این وینیل، نه تنها یک آیتم دکوری برای اتاق‌های گیمینگ است، بلکه به دلیل عدم استفاده از رنگ‌دانه‌های شیمیایی در گرامافون، می‌تواند خلوص سیگنال صوتی را در بهترین حالتِ ممکن حفظ کند.

این آلبوم ۳۰ قطعه‌ای، فرصتی است تا بدونِ حواس‌پرتی‌های محیطیِ بازی، روی طراحی صدا و «تکستچرهای صوتی» (Audio Textures) که جاستیس برای دنیای Vice City خلق کرده، تمرکز کنیم. این که راک‌استار تصمیم گرفته این قطعات را به عنوان یک آلبوم مستقل و در فاصله کمی پس از انتشار بازی (۱۹ نوامبر) عرضه کند، پیامی روشن دارد: موسیقی در GTA 6 صرفاً یک آیتم جانبی نیست، بلکه یکی از ستون‌های اصلی روایتِ داستان «جیسون» (Jason) و «لوسیا» (Lucia) است.

چرا این استراتژی در چارت‌های استریم می‌ترکاند؟

در دنیای امروز که ترندهای تیک‌تاکی (TikTok Trends) تعیین‌کننده موفقیت یک قطعه هستند، راک‌استار با استراتژی دوگانه، هوشمندانه عمل کرده است. از یک سو «The Album» با حضور ستارگانِ چارت ۱۰۰ هات بیلبورد (Billboard Hot 100) برای جذب مخاطب عام و موفقیت در اسپاتیفای گلوبال (Spotify Global) و از سوی دیگر «Original Score» برای تثبیت جایگاه هنری و فنیِ بازی. این تفکیک باعث می‌شود که سلیقه‌های مختلفِ موسیقی‌دوستان هدف قرار بگیرد.

ترکیبِ هوشمندانه موسیقی الکترونیکِ فرانسوی با فرهنگِ عامه آمریکایی در GTA 6، دقیقاً همان چیزی است که باعث می‌شود این بازی از یک اثرِ سرگرمیِ ساده به یک پدیده فرهنگی تبدیل شود. پیش‌بینی می‌کنم قطعات این آلبوم نه تنها در پلی‌لیست‌های گیمرها، بلکه در ست‌های دی‌جی‌های برتر جهان نیز به وفور شنیده شود. جاستیس دوباره ثابت کرد که می‌تواند با استفاده از «وکال پر از حس و دینامیک صوتی»، تجربه‌ای بسازد که حتی بدون تصویر، مخاطب را به خیابان‌های نئونی Vice City ببرد.