وحشت در هزارتوی ذهن؛ کارین کوساما «Mouthwashing» را به سینما می‌آورد

پیوندِ غریبِ پیکسل و روان‌کاوی در دنیایِ «Mouthwashing»

اقتباس‌های سینمایی از دنیای بازی‌های ویدئویی همواره در لبه‌ی تیغ حرکت کرده‌اند؛ جایی که میان وفاداری به مکانیک‌های بازی و خلق یک تجربه‌ی سینمایی مستقل، فاصله‌ای باریک وجود دارد. خبر خرید امتیاز «Mouthwashing» توسط سونی پیکچرز (Sony Pictures) اما از جنس دیگری است. این بازی که توسط «Wrong Organ» توسعه یافته و با حمایت «Critical Reflex» منتشر شده، فراتر از یک تجربه‌ی تعاملی ساده، یک مطالعه‌ی شخصیت‌محور در بابِ انزوا و فروپاشی روانی است. انتخاب این اثر برای اقتباس، نشان از تغییر ذائقه در بدنه جریان اصلی سینما دارد؛ جایی که «امضای مؤلف» بر «جلوه‌های ویژه» ارجحیت پیدا می‌کند.

کارین کوساما؛ جراحیِ دقیقِ اضطرابِ انسانی

حضور کارین کوساما (Karyn Kusama) در مقام کارگردان، نویدبخشِ دور شدن از کلیشه‌های رایجِ سینمای وحشت است. کوساما در آثاری همچون «Destroyer» نشان داد که چگونه می‌تواند تنهاییِ عمیق و خشمِ فروخفته‌ی یک کاراکتر را در قابی مینی‌مالیستی به تصویر بکشد. او استادِ استعاره‌های بصری است؛ کسی که به جای اتکا به جامپ‌اسکرهای ارزان، بر سنگینیِ سکوت‌های میان دیالوگ‌ها تکیه می‌کند. برای کوساما، «Mouthwashing» تنها یک داستان بقا در فضا نیست؛ بلکه ظرفی است برای کالبدشکافیِ زوالِ اخلاقی در شرایطی که مرز میان حقیقت و توهم، به باریکی یک تار مو می‌شود.

مثلثِ خلاقِ «Crooked Highway» و هندسه‌ی وحشت

همکاری اسکات دریکسون (Scott Derrickson) و سی. رابرت کارگیل (C. Robert Cargill) تحت عنوان «Crooked Highway»، یکی از هوشمندانه‌ترین ترکیب‌های تولیدی سال‌های اخیر است. این تیم که پیش‌تر با «Sinister» ثابت کردند چگونه می‌توانند ترس را از طریق قاب‌بندی‌های نقاشانه و اتمسفرسازیِ گیرا به مخاطب تزریق کنند، حالا با پیوستن به کوساما، به دنبالِ خلقِ یک درامِ روان‌شناختیِ سیاه هستند. فیلم‌نامه‌نویسانِ این اثر، مت منفردی (Matt Manfredi) و فیل هی (Phil Hay)، وظیفه‌ی دشوارِ تبدیلِ مکانیک‌های بازی به یک روایتِ خطی و در عین حال پیچیده را بر عهده دارند که باید طنین احساسیِ پایان‌بندیِ بازی را به درستی به زبان تصویر ترجمه کنند.

چرا این اقتباس، فراتر از یک کالای تجاری است؟

در سینمای مدرن که در تسخیر فرنچایزهای بی‌پایان است، ورود به دنیای «Mouthwashing» یک دهن‌کجیِ هنری به جریان‌های تکراری محسوب می‌شود. این بازی، آینه‌ی تمام‌نمایِ وضعیتِ انسانِ معاصر در محاصره‌ی تنهایی است. تمرکز بر جزئیاتِ میزانسن، نورپردازی‌های سرد و استفاده از زبانِ بدنِ بازیگران برای انتقالِ هراسِ درونی، عناصری هستند که اگر به درستی در نسخه سینمایی پیاده شوند، می‌توانند این اثر را به یک کلاسیکِ مدرن تبدیل کنند. اینجا صحبت از اکشنِ بی‌مغز نیست؛ صحبت از یک تجربه‌ی اتمسفریک است که می‌خواهد تماشاگر را در یک تله‌ی ذهنیِ بی‌بازگشت گرفتار کند.

میراثِ سکوت؛ چشم‌اندازی به سویِ یک سینمایِ تازه

نکته‌ای که در مورد این پروژه بیش از هر چیز توجه من را جلب می‌کند، پتانسیلِ آن برای تبدیل شدن به یک اثرِ «مؤلف‌محور» در قلبِ یک استودیوی بزرگ است. اگر سونی به کوساما و تیم تولید اجازه دهد تا آن فضایِ خفقان‌آورِ بازی را با قاب‌بندی‌های اکسپرسیونیستی و بدونِ دخالتِ بی‌جایِ سیستم‌هایِ تولیدِ انبوه بازسازی کنند، ما شاهدِ تولدِ یکی از مهم‌ترین درام‌های روان‌شناختیِ سال‌های آینده خواهیم بود. در نهایت، قدرتِ «Mouthwashing» در ناگفتنی‌هاست؛ در همان سکوت‌های سنگینی که میان دو پرده‌ی نمایش، مخاطب را به درونِ تاریک‌ترین زوایایِ ذهنِ کاراکترها پرتاب می‌کند.