فراتر از بیولوژی؛ کمدیِ زیستن در سایه‌روشنِ رفاقت‌های زنانه

روایتِ صادقانه از گسست و پیوست در آستانه مادری

سینمای کمدیِ امروز اغلب در دام موقعیت‌های تصنعی گرفتار می‌شود، اما «بیایید بچه‌دار شویم!» (Let's Have Kids!) به کارگردانی آدام استیکی‌یل (Adam Sztykiel) و نویسندگی مشترک او با الی کناوس (Ellie Knaus)، تلاشی است ستودنی برای بازنماییِ زیستِ واقعی. فیلم نه تنها به چالش‌های فیزیکیِ پیش از فرزندآوری می‌پردازد، بلکه واکاویِ دردمندانه‌ای است از آنچه بر سرِ دوستی‌های دیرپا می‌آید، وقتی «زمان» به ناگاه در مسیرِ هر کدام از دوستان، ریتم متفاوتی می‌گیرد.

استیکی‌یل و کناوس با هوشمندی، هسته مرکزی درام خود را بر پایه یک تصمیم آنی بنا کرده‌اند؛ تصمیمی که در ابتدا رنگ‌وبوی یک ماجراجوییِ مشترک را دارد و به تدریج به یک بحرانِ وجودی بدل می‌شود. این همان زیرمتن روان‌شناختی است که فیلم را از یک کمدیِ معمولی جدا می‌کند؛ جایی که سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌ها، عمقِ شکاف میانِ دو زنی را نشان می‌دهد که گویی دیگر زبانِ مشترکی برای روایتِ لحظاتِ زیسته خود ندارند.

استعاره‌های بصری در خدمتِ پرسوناژهای چندلایه

در فرآیندِ انتخاب بازیگران، آنچه بیش از همه خودنمایی می‌کند، پرهیز از تیپ‌سازی‌های رایج است. حضور کارن گیلان (Karen Gillan) در نقش اِما و زویی چائو (Zoë Chao) در نقش فیبی، فراتر از یک انتخابِ ساده برای نقش‌های اصلی است. شیمی میان این دو بازیگر، هسته تپنده فیلم است که قاب‌بندی‌های نقاشانه کارگردان را جان می‌بخشد. نکته جالب توجه، حضور سم ریچاردسون (Sam Richardson) است؛ بازیگری که در ابتدا قرار بود نسخه‌ای از خودش باشد، اما در نهایت با توافقِ گروه به کاراکتری مستقل به نام بن تبدیل شد.

این تغییرات کوچک در فیلم‌نامه، نشان از انعطاف‌پذیریِ مولفینگیِ فیلمسازان دارد. آن‌ها اجازه می‌دهند بازیگر، روحِ خود را به کالبدِ کاراکتر بدمد. حتی انتخاب کی‌جی آپا (KJ Apa) برای نقشی که شاید در نگاه اول با سابقه او در درام‌های نوجوانانه همخوانی نداشت، نشان‌دهنده نگاهِ تیزبینِ استیکی‌یل در کشفِ استعدادهای کمیکِ پنهان است؛ استعدادی که در پسِ ظاهرِ «ریوردیل» (Riverdale) پنهان مانده بود.

تضاد میانِ واقعیتِ بیولوژیک و کمدیِ موقعیت

یکی از نقاطِ درخشانِ این اثر، جسارت در پایان‌بندی است. در حالی که بسیاری از تولیداتِ جریان اصلی به سمتِ پایان‌های قطعی و راضی‌کننده میل می‌کنند، فیلمسازان در اینجا فضایی برای تردید باقی می‌گذارند. آیا باید اِما حتماً مادر شود تا به تکامل برسد؟ یا می‌توان در پذیرشِ یک وضعیتِ متفاوت، به آرامشی عمیق‌تر دست یافت؟

کناوس با نگاهی فمینیستی و جامعه‌شناختی، به دنبالِ بررسیِ تمامِ وجوهِ تجربه مادرانگی است. او نمی‌خواهد به مخاطب حقنه کند که مسیرِ درست کدام است. بلکه می‌خواهد بگوید در میانِ این همه هیاهویِ بزرگسالی، آنچه باقی می‌ماند، نه لزوماً تشابهِ مسیر، که کیفیتِ حضورِ دوستان در کنار یکدیگر است. این طنینِ احساسیِ پایان‌بندی، همان چیزی است که فیلم را در ذهنِ مخاطب ماندگار می‌کند؛ نوعی پذیرشِ صلح‌آمیز با تغییراتِ ناگزیرِ زندگی.

زیستِ مشترک به مثابهِ یک رسانه

تجربه زیسته آدام استیکی‌یل و الی کناوس، به عنوان زوجی که در زندگی واقعی نیز همراهِ یکدیگرند، به فیلم بافتی مستندگونه داده است. استفاده از تجربیاتِ پادکستِ «مادرهای اتمی» (Atomic Moms) به عنوان بستری برای درکِ فشارهای اجتماعی بر مادران، نشان می‌دهد که فیلمسازان تنها به نوشتنِ یک متن اکتفا نکرده‌اند. آن‌ها در حالِ کالبدشکافیِ هنجارهای اجتماعیِ حاکم بر جامعه لس‌آنجلس هستند.

این که فرزندانِ خودِ فیلمسازان در سکانس‌هایی از فیلم حضور دارند، لایه‌ای از خودافشاگرانه به اثر افزوده است. این یک میزانسنِ مینی‌مالیستی نیست، بلکه یک یادداشتِ شخصی است که در دلِ یک پروژه سینماییِ بزرگ جای گرفته. فیلمسازان در اینجا به ما می‌آموزند که چگونه می‌توان با نگاهی طنازانه، سنگین‌ترین بارِ عاطفیِ بزرگسالی را به تصویر کشید، بی‌آنکه به ورطه سانتی‌مانتالیسمِ هالیوودی سقوط کرد.