سقوط خدای رعد؛ آیا مارول با حذف ثور، آینده فرنچایز را به مسلخ می‌برد؟

وقتی پتک ثور به دست دیگری می‌افتد

دنیای سینمایی مارول (Marvel Cinematic Universe) همیشه با چهره‌های کاریزماتیک و بازیگرانی گره خورده است که گویی برای نقش‌هایشان متولد شده‌اند. اما در یک چرخش غیرمنتظره که لرزه بر اندام طرفداران دوآتشه «خدای رعد» انداخته، مارول استودیو (Marvel Studios) دست به اقدامی زده که شاید پیش‌درآمدی بر یک تغییر ساختاری بزرگ باشد. در سریال انیمیشنی جدید «زامبی‌های مارول» (Marvel Zombies)، صداپیشگی شخصیت ثور به «گرگ فورمن» (Greg Furman) سپرده شده است. این یعنی کریس همسورث (Chris Hemsworth)، که سال‌ها با آن فیزیک خیره‌کننده و شیمی درخشان روی پرده نقره‌ای، روح و جان ثور را ترسیم کرده، در این پروژه کنار گذاشته شده است.

این جایگزینی تنها یک تغییر ساده در تیم صداپیشگی نیست؛ بلکه نشان‌دهنده تغییر جهت استراتژیک مارول در مواجهه با قهرمانان کلاسیک فاز اول است. وقتی استودیو به جای دعوت از بازیگر اصلی، سراغ گزینه‌ای دیگر می‌رود، یعنی در حال تست کردن ذائقه مخاطب برای دوران پس از «انتقام‌جویان: جنگ‌های سری» (Avengers: Secret Wars) است. آیا این یک هشدار برای پایان عصر طلایی همسورث در قامت خدای آسگارد است؟

الگوی سیاه؛ چرا مارول اصرار به کشتن ثور دارد؟

نکته‌ای که در تحلیل این جریان نباید نادیده گرفت، سرنوشت شوم ثور در آثار انیمیشنی اخیر است. در «زامبی‌های مارول»، شاهد مرگ دلخراش ثور به دست «اسکارلت ویچ» (Scarlet Witch) و ارتش مردگان هستیم؛ پایانی که نه تنها حماسی نیست، بلکه تاریک و ویرانگر است. این اولین بار نیست که چنین اتفاقی می‌افتد. در فصل اول سریال «چه می‌شود اگر...؟» (What If...?), دیدیم که ثور توسط «هنک پیم» (Hank Pym) کشته شد. این تکرارِ مرگ‌بار، یک الگوی سیاه و هدفمند را در میزانسن روایی مارول ترسیم می‌کند.

استودیو با این کار در حال آماده‌سازی ذهن مخاطبان برای پذیرش حذف فیزیکی این شخصیت است. وقتی ثور به دفعات در جهان‌های موازی سلاخی می‌شود، حساسیت طرفداران نسبت به مرگ او در لایو-اکشن به مرور کاهش می‌یابد. این یک «پیچش داستانی هوشمندانه» اما تلخ است که به مارول اجازه می‌دهد بدون ایجاد شوک ناگهانی و مخرب، زمینه‌ساز بازنشستگی بازیگران اصلی شود.

لبه تیغ؛ تقابل با دکتر دوم و سایه سنگین Secret Wars

حالا تمام نگاه‌ها به سمت «انتقام‌جویان: روز قیامت» (Avengers: Doomsday) دوخته شده است. تریلرها و گزارش‌های پشت صحنه، نبرد مستقیم ثور با «دکتر دوم» (Doctor Doom) را به تصویر می‌کشند. با توجه به قدرت بی‌بدیل دوم، این برخورد می‌تواند همان نقطه‌ای باشد که همسورث برای همیشه با پتک «میولنیر» (Mjolnir) خداحافظی می‌کند. در دنیای سینمایی که قرار است پس از Secret Wars ریبوت شود، حذف نسخه‌های قدیمی و جایگزینی آن‌ها با بازیگران جوان‌تر، منطقی‌ترین استراتژی مالی برای استودیو محسوب می‌شود.

ریتم تدوین و انسجام روایی مارول در سال‌های اخیر نشان داده که آن‌ها از فدا کردن قهرمانان بزرگ برای پیشبرد پیرنگ داستانی ابایی ندارند. اگر ثور در Doomsday جان سالم به در ببرد، احتمال قربانی شدن او در Secret Wars برای نجات مولتی‌ورس بسیار بالاست. این مرگ، بهترین بهانه برای ورود یک بازیگر جدید و جوان‌تر است که بتواند ثور را در دنیای پس از ریبوت بازتعریف کند.

فراتر از یک تغییر صداپیشه؛ بحران هویت یا تکامل؟

بسیاری معتقدند که «ثور: عشق و تندر» (Thor: Love and Thunder) نتوانست آن‌طور که باید حق مطلب را برای این شخصیت ادا کند و به یک آشفتگی لحنی بدل شد. با این حال، شیمی بازیگران روی پرده، به‌ویژه همسورث، همچنان تنها نقطه قوت آن اثر بود. حالا جایگزینی او در انیمیشن، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا مارول به دنبال «کالبدشکافی» و نوسازی کاملِ برند ثور است؟

استودیو می‌داند که جایگزینی ستاره‌ای که بیش از یک دهه با این نقش عجین شده، ریسک بزرگی است. اما با گسترش مولتی‌ورس، آن‌ها ابزار لازم برای این گذار را در اختیار دارند. استفاده از صداپیشگان دیگر در انیمیشن‌ها، در واقع همان «تعلیق نفس‌گیر» پیش از طوفان است. مارول در حال تمرینِ «بدون همسورث» بودن است؛ پروژه‌ای که شاید در نگاه اول برای طرفداران نوستالژیک‌باز دردناک باشد، اما برای بقای تجاری این فرنچایز در دهه آینده، اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد.