قمار متا در پانم؛ بازگشت عطش مبارزه به دنیای واقعیت مجازی

پیوند میان هالیوود و متاورس؛ وقتی عطش مبارزه به خانه می‌آید

خبر همکاری متا (Meta) با استودیو لاینزگیت (Lionsgate) برای آوردن نسخه جدید دنیای «عطش مبارزه» (The Hunger Games: Sunrise on the Reaping) به دنیای واقعیت مجازی، فراتر از یک مانور تبلیغاتی ساده است. ما اینجا با یک هم‌افزایی استراتژیک روبه‌رو هستیم که قصد دارد مرزهای بین پرده نقره‌ای و اتاق نشیمن را کمرنگ کند. وقتی مارک زاکربرگ (Mark Zuckerberg) تصمیم می‌گیرد سرمایه کلانی را برای ادغام یک فرنچایز جهانی با هدست ۱۲۹۹ دلاری خود هزینه کند، یعنی به دنبال چیزی فراتر از جذب مخاطب عادی است؛ او می‌خواهد «تجربه زیسته» در آرناهای مرگبار پانم را به یک ضرورت برای طرفداران دوآتشه سینما تبدیل کند.

این حرکت نشان می‌دهد که پلتفرم‌های استریمینگ و غول‌های فناوری، دیگر به اشتراک ماهانه راضی نیستند. آن‌ها می‌خواهند شما در بطن روایت قرار بگیرید. «عطش مبارزه: طلوع در درو» (Sunrise on the Reaping) به عنوان یک اثر سینمایی، پتانسیل بالایی برای روایت‌های چندلایه دارد و استفاده از فناوری واقعیت مجازی در این مقیاس، می‌تواند آرک روایی کاراکترها را برای مخاطب به تجربه‌ای ملموس و البته هراس‌آور تبدیل کند.

قیمت‌گذاری جسورانه؛ آیا سخت‌افزار گران‌قیمت مشتری دارد؟

قیمت ۱۲۹۹ دلاری برای هدست‌های واقعیت مجازی متا، یک سد بزرگ برای ورود جریان اصلی مخاطبان است. در دنیایی که بینج‌واچینگ (Binge-watching) روی تلویزیون‌های ۴K و مانیتورهای ارزان قیمت به یک عادت تبدیل شده، قانع کردن مخاطب برای صرف چنین هزینه‌ای دشوار است. نوید حسینی معتقد است که موفقیت این پروژه مستقیماً به «ارزش افزوده» محتوایی بستگی دارد که متا ارائه می‌دهد. اگر این تجربه صرفاً یک نمایش بصری باشد، محکوم به شکست است؛ اما اگر بتواند عمق دراماتیکِ اتاق نویسندگانِ این فرنچایز را به صورت تعاملی بازسازی کند، آنگاه با یک بازیگر جدید در میدان رقابت سرگرمی روبه‌رو خواهیم بود.

از دیدگاه کنداکتور استریمینگ، متا با این اقدام در واقع به دنبال ایجاد یک «رویداد» است. این‌که مخاطب بداند برای درک کامل جزئیات داستانیِ «طلوع در درو»، باید به سراغ هدست‌های گران‌قیمت برود، یک استراتژی انحصارگرایانه است که می‌تواند جامعه هواداران را دوپاره کند. آیا محتوای واقعیت مجازی می‌تواند جایگزین ریتم روایت سینمایی شود یا تنها به عنوان یک پیوست جانبی باقی خواهد ماند؟

چالش‌های روایت در محیط‌های غوطه‌ورکننده

توسعه جهان داستانی (World-building) در سینما، با قواعدی سختگیرانه پیش می‌رود. شو رانرها و فیلمنامه‌نویسان برای هر ثانیه از کلیف‌هنگرهای انتهای اپیزود یا صحنه‌های حساسِ اکشن، برنامه‌ریزی دقیقی دارند. انتقال این دقت به فضای ۳D واقعیت مجازی، کار آسانی نیست. وقتی مخاطب خود در آرنا حضور دارد، تمرکز او از روی نقاط کلیدی روایت برداشته می‌شود. متا باید راهی پیدا کند که بدون آسیب زدن به ساختار سه پرده‌ای داستان، مخاطب را در بطن حادثه نگه دارد.

من به عنوان ناظر خطوط داستانی پیچیده، نگران این هستم که تعامل زیاد در واقعیت مجازی، باعث افت کیفیتِ «اتاق نویسندگان» شود. در سینما، کارگردان است که زاویه دید را انتخاب می‌کند، اما در VR، این مخاطب است که تصمیم می‌گیرد به کجا نگاه کند. مدیریت این آزادی عمل در یک اثر دراماتیک و خشن مانند «عطش مبارزه»، نیازمند ظرافت‌های فنی است که هنوز در صنعت سینما به بلوغ کامل نرسیده‌اند.

آینده سینما؛ بین لذت تماشا و خستگی مخاطب

در نهایت، این همکاری نشان‌دهنده یک تغییر مسیر است. متا می‌خواهد به خانه محتوای پریمیوم تبدیل شود. اما نباید فراموش کرد که خستگی مخاطب (Viewer Fatigue) در دنیای امروز یک واقعیت غیرقابل انکار است. آیا کسی که دو ساعت فیلم را در سینما دیده، حاضر است با همان هدست سنگین به سراغ تجربه‌ای مشابه برود؟ یا این فقط برای مخاطبان «هاردکور» است؟

پاسخ این سوال در میزان کیفیت و نوآوری نهفته است. اگر متا بتواند «عطش مبارزه» را به تجربه‌ای تبدیل کند که در آن، تک‌تک حرکات مخاطب در آرنا بر سرنوشت کاراکترها تاثیر بگذارد، آنگاه باید منتظر یک تحول عظیم باشیم. اما اگر تنها شاهد یک بازنمایی بصری باشیم، این همکاری به زودی در هیاهوی اخبارِ جدیدِ استریمینگ فراموش خواهد شد. ما در NextIT.ir از نزدیک این پیوند میان تکنولوژی و روایت را رصد خواهیم کرد تا ببینیم آیا این قمار ۱۲۹۹ دلاری به ثمر می‌نشیند یا خیر.