سقوط آزاد تیم Escape From Playtime؛ قربانی جدید صنعت گیم یا سوءمدیریت؟

وقتی نبض بازی هنوز می‌زند اما سازندگانش قربانی می‌شوند

هنوز جوهر نقدها و تجربه‌های اولیه بازیکنان از Escape From Playtime خشک نشده بود که خبر شوکه‌کننده اخراج‌های دسته‌جمعی در استودیو Mob Entertainment مثل یک بمب در کامیونیتی گیمینگ منفجر شد. وقتی به عنوان یک گیمر که سال‌ها درگیر پروژه‌های مختلف بوده‌ام به این ماجرا نگاه می‌کنم، چیزی جز یک «تراژدی صنعتی» نمی‌بینم. اینکه تیمی که تازه یک محصول را به بازار فرستاده، تنها دو هفته بعد به جای جشن گرفتن برای لانچ، در لیست سیاه اخراجی‌ها قرار بگیرد، نشان‌دهنده یک بحران عمیق در ساختار مدیریت استودیوهاست. طراح ارشد سابق این بازی در لینکدین (LinkedIn) با قلبی شکسته از این اتفاق پرده برداشت؛ کسی که تا همین چند روز پیش داشت روی مکانیک‌های فرار از دست هیولاهای عروسکی کار می‌کرد، حالا باید به دنبال لقمه نانی در صنعتی باشد که ظاهراً فقط در زمان «هایپ» برای سازندگانش ارزش قائل است.

استانداردهای دوگانه در دنیای پروژه‌های آنلاین

بازی Escape From Playtime که بر اساس فرنچایز محبوب Poppy Playtime ساخته شده، پتانسیل زیادی برای جذب مخاطب در سبک بقای آنلاین داشت. از دیدگاه فنی، این عناوین به شدت به پشتیبانی مداوم، آپدیت‌های محتوایی و البته مانیتورینگ دقیق سرورها نیاز دارند. حالا سوال اینجاست: چطور استودیویی که ادعا می‌کند «توسعه بازی ادامه دارد»، تیمی که تمام زیروبم کدها و هیت‌باکس‌های بازی را می‌شناخت اخراج می‌کند؟ این یعنی یک فاصله بزرگ بین حرف‌های روابط عمومی و واقعیتِ در حال وقوع در استودیو. برای ما گیمرها که تجربه بازی‌های نیمه‌کاره با لودینگ‌های طولانی و باگ‌های عجیب را داریم، این خبر یعنی زنگ خطر. وقتی تیم اصلی که بازی را «زاییده» از دست برود، یعنی آینده بازی در هاله‌ای از ابهام است و احتمالاً شاهد افت کیفیت در آپدیت‌های بعدی خواهیم بود.

وعده‌های توخالی در دیسکورد؛ آیا می‌توان به آینده EFP امیدوار بود؟

مدیر کامیونیتی Mob Entertainment در دیسکورد (Discord) سعی کرد با ادبیاتی ملایم و وعده «بهبود مچ‌میکینگ» و اضافه کردن دشمنان جدید، آب سردی روی آتش خشم بازیکنان بریزد. اما بیایید صادق باشیم؛ آیا کسی که با کدنویسی اصلی بازی آشنا نیست، می‌تواند به راحتی در «اسپاگتیِ کدها» دست ببرد و مکانیک‌های پیچیده نبرد را بهبود ببخشد؟ این وعده‌ها برای منِ گیمر که در رقابت‌های آنلاین استاتر (Stutter) و دراپ فریم را با گوشت و پوست لمس کرده‌ام، فقط نقش مسکن دارند. جامعه کاربری حق دارد نگران باشد. وقتی سازندگان اصلی که قلب و روحشان را در بازی گذاشته بودند حذف می‌شوند، آن «گان‌پلی» یا آن حس ترس و تعقیب و گریز که قرار بود به تکامل برسد، احتمالاً در همان سطح متوسط باقی می‌ماند.

صنعت گیم در سراشیبیِ «پرداخت‌محور» و «تعدیل‌محور»

این اتفاق فقط منحصر به Mob Entertainment نیست؛ ما شاهد یک الگوی سمی در صنعت هستیم. استودیوها به جای تمرکز بر «پایداریِ بلندمدت»، به دنبال عرضه سریع و سپس «پاکسازی نیروها» برای کاهش هزینه‌ها هستند. این نگاهِ بیزینسی، خلاقیت را در نطفه خفه می‌کند. وقتی تیم توسعه‌دهنده امنیت شغلی نداشته باشد، چطور می‌توان انتظار داشت که با عشق برای یک بازی آنلاین محتوا بسازند؟ Escape From Playtime حالا در یک موقعیت متزلزل قرار دارد؛ بینِ وعده‌های مدیران برای ادامه حیات بازی و واقعیتِ تلخِ نبودِ تیمی که این بازی را خلق کرده است. به عنوان کسی که همیشه دنبال تجربه بازی‌های باکیفیت هستم، این مدل مدیریت را توهین به شعور مخاطب و جامعه سازندگان می‌دانم.

چه بر سرِ بازیکنان می‌آید؟

در نهایت، این بازیکن است که چوبِ این مدیریت ضعیف را می‌خورد. اگر قرار باشد مپ‌ها متنوع نشوند، اگر پینگ و پایداری سرورها به دلیل عدم حضور تیم اصلی دچار نوسان شود، یا اگر آپدیت‌ها فقط شامل آیتم‌های پولی برای استخراج پول از جیب گیمرها باشد، دیگر کسی سراغ این بازی نمی‌رود. امیدوارم Mob Entertainment حداقل در این مورد خاص، به جای «روابط عمومی‌بازی»، واقعاً فکری به حال کیفیت فنی بازی بکند. اما حقیقت تلخ این است: وقتی تیمی که با تمام توان برای بازی جنگیده حذف شود، دیگر آن «اتمسفر سنگین و گیرا» که سازندگان اصلی ساخته بودند، به راحتی توسط نیروهای جایگزین قابل بازتولید نیست.