مرثیه‌ای بر آشغال‌سازی باشکوه؛ کالبدشکافی مانگای Murciélago

میراث‌دار تاریکی؛ جایگاه Murciélago در سپهر مانگاهای سینن

وقتی صحبت از آرک داستانی سینن با محوریت ضدقهرمانان روان‌پریش به میان می‌آید، ذهن ناخودآگاه به سوی شاهکارهای کلاسیک و فضاسازی اگزیستانسیالیستی می‌رود. اما در این میان، آثار دیگری هم هستند که بدون ادعاهای فلسفی پیچیده، پناهگاه امنی برای دوستداران هرج‌ومرج خالص به شمار می‌روند. مانگای خفاش‌گون Murciélago نوشته Yoshimurakana دقیقا در همین نقطه از طیف معنایی قرار می‌گیرد؛ جایی که اثر از بودن در زمره آثار سخیف و اصطلاحاً «آشغال‌های باشکوه» هیچ شرمی ندارد. این مجموعه با تکیه بر فرمول‌های بصری دهه‌های گذشته، گویی کپسول زمانی از مانگاهای تاریک دهه ۲۰۱۰ است که سایه سنگین عناوین ساختارشکن پیشینی خود را یدک می‌کشد.

نگاهی به پنل‌بندی و سایه‌زنی دستی مانگاکا نشان می‌دهد که چگونه اثر از الگوهای بصری آثار رده‌بالایی همچون Hellsing تاثیر گرفته است. طراحی قدبلند و زاویه‌دار کوروکو کوموری شباهت غریبی به ترسیم‌های الکارد (Alucard) دارد و نقش آن‌ها به عنوان ماشین‌های کشتار دولتی، مقایسه‌ای ناگزیر را شکل می‌دهد. با این حال، برخلاف Hellsing که به سمت اسطوره‌شناسی ماوراءالطبیعه متمایل می‌شود، Murciélago تمام تمرکز خود را روی اکشن استثمارگرانه و اغراق‌آمیز می‌گذارد. در اینجا بدن‌ها با پویایی وحشتناکی منفجر و پاره می‌شوند و قوانین فیزیک در دنیایی بدون قدرت‌های ماورایی، به سخره گرفته می‌شوند تا مخاطب در طوفانی از خشونت عریان غرق شود.

کوروکو کوموری؛ هیولایی در قلاده دولت و ابهام اخلاقی مطلق

شخصیت اصلی این مجموعه، کوروکو، بزرگترین مانع و در عین حال جذاب‌ترین عنصر اثر برای برقراری ارتباط است. او یک قاتل زنجیره‌ای است که تنها به شرط پاکسازی اهداف مرگبار پلیس توکیو (Tokyo Police) از اعدام نجات یافته است. عمق روان‌شناختی کاراکتر در اینجا رنگ می‌بازد و جای خود را به خونسردی ماشینی و مرگباری می‌دهد که مشابه آن را در کمتر قهرمانی دیده‌ایم. او هیچ تمایلی به بازگشت به انسانیت ندارد و دقیقاً مانند یک درنده مهارشده توسط سیستم حکومتی عمل می‌کند. این ویژگی، او را به نمونه‌ایین از ضدقهرمان خاکستری تبدیل می‌کند که پذیرش یا پس‌زدنش کاملاً به آستانه تحمل مخاطب بستگی دارد.

رفتارهای کوروکو، به ویژه در مواجهه با زنان، مرزهای باریک بین کمیک سیاه و تابوهای آزاردهنده را طی می‌کند. او کلیشه‌ای‌ترین و در عین حال مناقشه‌برانگیزترین تصویر از یک کاراکتر همجنس‌گرا را به نمایش می‌گذارد که ریشه در نگاه فرهنگ عامه ژاپن به رفتارهای گزنده دارد. با این حال، با عبور از جلد اول (Volume 1) و ورود به جلدهای بعدی یعنی Volume 2 و Volume 3، زاویه دید روایت نرم‌تر شده و رابطه او با هیناکو (Hinako) رنگ‌وبویی عجیب به خود می‌گیرد. هیناکو که ابتدا قرار بود طعمه نهایی کوروکو باشد، به تدریج به شمایل یک دختربچه تحت سرپرستی این قاتل زنجیره‌ای تبدیل می‌شود؛ چرخشی روایی که تناقض‌های شخصیتی اثر را دوچندان می‌کند.

ضیافت هرزگی و اکشن؛ چرا این فست‌فود روانی طرفدار دارد؟

اگر به دنبال روایتی بلوغ‌محور، عمیق یا اخلاقی هستید، Murciélago قطعا مسیر اشتباهی است. این اثر هیچ پیامی برای ارتقای روح انسانی ندارد و دقیقاً به همین دلیل است که خواندن آن لذت‌بخش است. جلدهای اولیه شاید در پیدا کردن لحن خود دچار دست‌انداز باشند و تقلا کنند تا هویت خود را میان کمدی لوس و جنایت خشن پیدا کنند، اما ساختار اپیزودیک و فرمول «هیولا در هر هفته» در آرک‌های بعدی به داد اثر می‌رسد. مبارزات طراحی‌شده توسط Yoshimurakana با چاشنی استایل بصری منحصربه‌فردش، موتور محرک اصلی این جهان پر از خون و دود است.

بسیاری از منتقدان نسبت به جنسیت‌زدگی و به تصویر کشیدن تمایلات کوروکو موضع تندی دارند، اما باید پذیرفت که Murciélago هرگز ادعای پرچمداری حقوق اقلیت‌ها را ندارد. کوروکو قهرمان یک فیلم درجه‌دو (B-Movie) سینمایی است؛ اثری که در آن نه از لایه‌های فلسفی پیچیده خبری است و نه از رستگاری اخلاقی. فضاسازی اگزیستانسیالیستی در این مانگا معنا ندارد، چرا که شخصیت‌ها در سطح غریزه و بقا دست‌وپا می‌زنند. با این وجود، ترکیب این خشونت کارتونی با طعنه‌های کمدی و طراحی‌های پویا، مجموعه‌ای را خلق کرده که با وجود تمام نقاط ضعف پیرنگی، در جذب مخاطب سرسخت انیمه‌های سینن کاملاً موفق عمل می‌کند.

چشم‌انداز اقتباس و پایان راه بر فراز تپه‌ای از زباله‌ها

نزدیک شدن این مجموعه به جلد ۳۰ و اعلام خبر اقتباس انیمیشنی آن، نشان می‌دهد که بازار برای آثار بی‌پروا و هنجارشکن هنوز هم تشنه است. طرفداران آثار تاریک و خشن سال‌هاست که منتظر تبدیل شدن پنل‌های پر از جزئیات این مانگا به فریم‌های متحرک هستند. چالشی که استودیوی سازنده انیمه پیش رو دارد، حفظ تعادل میان لبه‌های تیز خشونت گرافیکی و لحن کمدی سیاه اثر است؛ کاری که در فرمت مکتوب با مهارت انجام شده اما انتقال آن به مدیوم انیمیشن نیازمند وفاداری مطلق به سبک خاص مانگاکا بدون سانسورهای مخرب است.

در نهایت، Murciélago گنجینه‌ای در دل زباله‌دان داستان‌نویسی مدرن است؛ اثری که اصراری بر پنهان کردن ماهیت خود ندارد و با افتخار به سراغ تاریک‌ترین تمایلات مخاطب می‌رود. اگر تحمل مواجهه با عناصر ناهنجار، شوخ‌طبعی‌های مبتذل و اکشن‌های سرسام‌آور را دارید، این مانگا دقیقاً همان ضیافت خونینی است که برای روزهای بی‌رحم دنیای مدرن به آن نیاز دارید. زباله‌دان این اثر خودِ گنج است، به شرط آن که بدانید دقیقا به دنبال چه چیزی پا به این جهان تاریک گذاشته‌اید.