پروژه جدید ناتالی بازل؛ وقتی ستاره‌های موسیقی و سینما به هم می‌رسند

پیوند دوباره ادبیات و پرده نقره‌ای با امضای ناتالی بازل

وقتی صحبت از اقتباس‌های ادبی در مدیوم تلویزیون به میان می‌آید، ناتالی بازل (Natalie Baszile) یکی از آن نام‌هایی است که به خوبی می‌داند چگونه اتمسفر کلمات را به ریتم اپیزودیک تبدیل کند. موفقیت خیره‌کننده «ملکه شکر» (Queen Sugar) که با همکاری اپرا وینفری (Oprah Winfrey) به یکی از جریان‌سازترین درام‌های سال‌های اخیر تبدیل شد، حالا بار دیگر مسیر را برای اقتباس رمان جدید او یعنی «دوستان و خانواده» (Friends and Family) هموار کرده است. بازل در این پروژه جدید، نگاهی دقیق‌تر به پیچیدگی‌های روابط انسانی در بافت‌های اجتماعی مدرن دارد و استودیو تلویزیونی یونیورسال (UTV) با درک این پتانسیل، به دنبال ساخت یک آرک روایی چندلایه است که بتواند مخاطب را از همان سکانس افتتاحیه درگیر کند.

توسعه این سریال در حالی کلید خورده که اتاق نویسندگان (Writers Room) به دنبال فضایی برای روایت داستان‌هایی است که در عین سادگیِ در ظاهر، لایه‌های زیرین سنگینی از درام خانوادگی را حمل می‌کنند. بازل ثابت کرده که در مدیریت کاراکترهای چندبعدی استاد است و حالا در این پروژه، با داشتن آزادی عمل بیشتر در ساختار اپیزود به اپیزود، می‌تواند کلیف‌هنگر انتهای اپیزود (Episode Cliffhanger) را به ابزاری برای حفظ تعلیق میان‌فصلی تبدیل کند.

قدرت‌نمایی مری جی. بلایژ و جینا پرینس-بایدوود در پشت صحنه

حضور مری جی. بلایژ (Mary J. Blige) به عنوان تهیه‌کننده در کنار جینا پرینس-بایدوود (Gina Prince-Bythewood) چیزی فراتر از یک همکاری ساده است؛ این یک اتحاد استراتژیک برای تضمین کیفیت درام در بالاترین سطح استاندارد است. پرینس-بایدوود که با آثاری همچون «زن پادشاه» (The Woman King) ثابت کرده است چگونه یک روایت تاریخی را با درام درونی کاراکترها گره بزند، حالا در مقام تهیه‌کننده اجرایی، به دنبال تزریق همان حسِ «اُرجنیک» بودن صحنه‌ها به «دوستان و خانواده» است.

مری جی. بلایژ نیز که به خوبی نبض فرهنگ عامه و احساسات مخاطب را در دست دارد، در این پروژه به دنبال خلق اتمسفری است که فراتر از کلیشه‌های رایج تلویزیونی حرکت کند. ترکیب نگاهِ سینمایی پرینس-بایدوود و درک موسیقایی و عاطفی بلایژ، پتانسیل این سریال را برای تبدیل شدن به یک اثر جریان‌ساز در کنداکتور استریمینگ‌های آینده به شدت بالا برده است. ما در این پروژه با یک تیم تولید مواجه هستیم که می‌داند چگونه باید «توسعه جهان داستانی» (World Building) را فدای سرعتِ روایت نکند.

استراتژی UTV برای تسخیر بازار درام‌های خانوادگی

استودیو تلویزیونی یونیورسال (Universal Television) با چراغ سبز نشان دادن به این پروژه، به وضوح نشان داد که استراتژی خود را بر پایه روایت‌های «شخصیت‌محور» بنا کرده است. در دوره‌ای که بینج‌واچینگ (Binge-watching) به دلیل محتوای بی‌کیفیت دچار نوعی خستگی مخاطب شده است، پروژه‌هایی با شناسنامه ادبی محکم و تیم‌های تولید قدرتمند، شانس بیشتری برای بقا دارند. «دوستان و خانواده» قرار است همان خلأ درام‌های جدی و انسانی را پر کند که مخاطبانِ سخت‌گیرِ شبکه HBO یا Apple TV Plus به دنبال آن هستند.

ساختار سه‌پرده‌ای این رمان، اگر به درستی توسط بازل و تیم نویسندگانش به فیلمنامه تبدیل شود، می‌تواند الگویی برای دیگر سریال‌های مشابه باشد. نکته کلیدی در اینجا، نحوه حفظ ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون است؛ جایی که بسیاری از سریال‌ها در میانه راه با افت کیفیت مواجه می‌شوند، اما حضور نام‌هایی مانند پرینس-بایدوود نشان می‌دهد که مدیریت آرک روایی کاراکتر در طول فصل، یکی از اولویت‌های اصلی تیم تولید است.

چرا این پروژه یک کاندیدای جدی برای جوایز تلویزیونی است؟

اگر به کارنامه عوامل این سریال نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که هدف تنها ساخت یک سریال معمولی نیست. «دوستان و خانواده» پتانسیل این را دارد که به یک «درامِ رویدادمحور» تبدیل شود؛ اثری که بحث‌های اجتماعی را در شبکه‌های اجتماعی داغ می‌کند و منتقدان را به تحسین وامی‌دارد. ناتالی بازل در نوشتنِ تعاملات انسانیِ «خاکستری» تخصص دارد و وقتی این قلم با دکوپاژ دقیق پرینس-بایدوود ترکیب شود، ما با چیزی فراتر از یک اقتباس ساده روبه‌رو خواهیم بود.

باید دید که آیا این سریال می‌تواند از کلیف‌هنگرهای غیرمنطقی پرهیز کند و به جای آن، روی رشد ارگانیکِ کاراکترها در بسترِ کشمکش‌های خانوادگی تمرکز کند یا خیر. با توجه به سابقه درخشان تیم سازنده، انتظار می‌رود شاهد یکی از دقیق‌ترین سریال‌های سال‌های آینده باشیم که در آن، هر دیالوگ و هر اکتِ بازیگران، وزنِ دراماتیکِ سنگینی را حمل می‌کند.