نتفلیکس در جستجوی اعتبار ادبی؛ «Prep» چگونه فرمول درام‌های نوجوانانه را تغییر می‌دهد؟

عبور از کلیشه‌های دبیرستانی به سبک نتفلیکس

نتفلیکس (Netflix) با چراغ سبز مستقیم برای تولید سریال «Prep»، بار دیگر نشان داد که در استراتژی جدید خود، به دنبال تسخیر قلمرو «درام‌های دوران بلوغ» (Coming-of-Age) با رویکردی متفاوت است. رمان «Prep» نوشته «Curtis Sittenfeld» که از زمان انتشارش در سال ۲۰۰۵ به عنوان یک اثر کالت در میان ادبیات معاصر شناخته می‌شود، پتانسیل بالایی برای روایت در مدیوم تلویزیون دارد. برخلاف بسیاری از سریال‌های نوجوانانه که در دام سطحی‌نگری گرفتار می‌شوند، «Prep» بر لایه‌های درونی و تضادهای طبقاتی در یک مدرسه شبانه‌روزی نخبگان در «New England» تمرکز دارد. این یک چرخش استراتژیک از سمتِ تولیدات انبوه و ارزان‌قیمت به سمتِ قصه‌هایی است که با دقتِ یک جراح، «آرک روایی کاراکتر» را در یک محیط بسته کالبدشکافی می‌کنند.

از نگاه یک ناظرِ کنداکتور استریم، انتخاب «Nicole Taylor» برای هدایت این پروژه، هوشمندانه‌ترین تصمیمِ «اتاق نویسندگان» نتفلیکس است. تیلور که پیش‌تر با نگارش فیلمنامه «Wild Rose» ثابت کرده است توانایی عجیبی در تصویرسازیِ تنهاییِ درونیِ کاراکترها دارد، حالا وظیفه دارد دنیای «Lee Fiora» را به گونه‌ای بازسازی کند که برای مخاطبِ امروزی که با انبوهی از محتوا بمباران شده، همچنان جذاب و تازه به نظر برسد. اینجا صحبت از یک کلیف‌هنگرِ ارزان‌قیمت نیست؛ بلکه صحبت از ساختنِ یک تعلیقِ دراماتیکِ مبتنی بر هویت و تعلق است.

هنرِ قلمِ شو رانر؛ چالشِ وفاداری در اقتباس ادبی

بزرگترین چالش در تولید «Prep»، انتقالِ لحنِ منحصر‌به‌فردِ «Sittenfeld» به صفحه تلویزیون است. رمان مملو از تک‌گویی‌های درونی و مشاهده‌گری‌های دقیقِ شخصیت اصلی از جامعه‌ای است که در آن احساس غریبی می‌کند. در دنیای تصویر، روایتِ این حجم از درون‌گرایی بدون اینکه به خستگیِ مخاطب منجر شود، نیازمندِ «ریتمِ داستان‌گویی» بسیار هوشمندانه‌ای است. شو رانریِ «Nicole Taylor» به این معناست که ما احتمالاً شاهدِ ساختاری متفاوت از سریال‌هایِ معمولِ «نتفلیکس» خواهیم بود؛ ساختاری که در آن هر اپیزود، به جای تکیه بر وقایعِ بیرونی، بر تکاملِ روان‌شناختیِ کاراکترها در طول ترم‌های تحصیلی استوار است.

این پروژه به وضوح تلاشی است برای دستیابی به همان کیفیتی که پیش‌تر در درام‌هایِ «HBO» شاهد بودیم. نتفلیکس به خوبی می‌داند که برای حفظِ مشترکانِ وفادارِ خود در دورانی که رقابت میانِ «Apple TV Plus» و «HBO» به اوج رسیده، باید به سراغِ داستان‌هایی برود که «توسعه جهان داستانی» آن‌ها نه در اکشن‌هایِ بی‌محتوا، بلکه در عمقِ روابط انسانی نهفته است. اگر «Prep» بتواند توازن درستی میانِ درامِ دبیرستانی و تحلیلِ طبقاتی برقرار کند، می‌تواند به یکی از ستون‌هایِ پرستیژِ این پلتفرم تبدیل شود.

معماریِ درام در محیط‌های بسته

یکی از نقاط قوت بالقوه سریال «Prep»، استفاده از لوکیشنِ مدرسه شبانه‌روزی به عنوان یک کاراکترِ زنده است. در تاریخِ سریال‌هایِ تلویزیونی، محیط‌هایِ ایزوله همیشه بهترین بستر برای به نمایش گذاشتنِ تنش‌هایِ اجتماعی بوده‌اند. «Lee Fiora» به عنوانِ قهرمانِ داستان، یک ناظرِ بیرونی است؛ کسی که از دنیایِ متوسطِ رو به پایین به دنیایِ ثروتمندانِ نیوانگلند پرتاب شده است. این تقابل، پتانسیلِ بالایی برای ایجادِ درام‌هایِ لایه‌مند دارد که اگر توسطِ تیمِ نویسندگان به درستی هدایت شود، می‌تواند مخاطب را تا انتهایِ فصل با خود همراه کند.

نتفلیکس در انتخابِ این پروژه، ریسکِ هوشمندانه‌ای را پذیرفته است. در حالی که بسیاری از پلتفرم‌ها به دنبالِ فرنچایزهایِ عظیمِ فانتزی هستند، بازگشت به درام‌هایِ رئالیستیِ ادبی، نشان‌دهندهٔ درکِ درستِ آن‌ها از ذائقهٔ بخشِ مهمی از مخاطبان است. مخاطبی که شاید از «بینج‌واچینگ» سریال‌هایِ پرسر و صدا خسته شده و حالا به دنبالِ تجربه‌ای آرام‌تر، اما عمیق‌تر و فکرشده‌تر است. این همان جایگاهی است که «Prep» می‌تواند در کنداکتورِ آینده‌یِ استریمینگ برای خود دست و پا کند.

آینده‌نگری در عصرِ خستگیِ مخاطب

نکته‌ای که نباید از آن غافل شد، استراتژیِ پخشِ نتفلیکس برای این سریال است. آیا آن‌ها «Prep» را به عنوان یک مینی‌سریالِ محدود معرفی می‌کنند یا پتانسیلِ تبدیل شدن به یک آرکِ چند‌فصلی را در آن می‌بینند؟ با توجه به ماهیتِ رمان، این داستان ظرفیتِ بسیار بالایی برای گسترش دارد. اگر نتفلیکس بتواند از وسوسه‌یِ طولانی کردنِ بی‌موردِ داستان (که در بسیاری از سریال‌هایِ نوجوانانه باعثِ ریزشِ بینندگان می‌شود) دوری کند، «Prep» می‌تواند به یک استانداردِ جدید برایِ اقتباس‌هایِ ادبیِ باکیفیت تبدیل شود.

در نهایت، «Prep» آزمونی است برای نتفلیکس تا ثابت کند که همچنان می‌تواند در تولیدِ «درام‌هایِ شخصیت‌محور» پیشرو باشد. حضور «Nicole Taylor» در رأسِ هرمِ خلاقیت، نویدبخشِ اثری است که در آن قلمِ نویسنده به جایِ الگوریتم‌هایِ شبکه، خطوطِ داستانی را تعیین می‌کند. ما در «NextIT.ir» با دقتِ تمام، روندِ تولید و خروجیِ نهاییِ این سریال را زیر نظر خواهیم داشت، چرا که سرنوشتِ این پروژه، می‌تواند نقشه راهِ بسیاری از اقتباس‌هایِ آینده در دنیایِ استریمینگ باشد.