فرار نیک والنسی از سایه استروکس؛ وقتی گیتار در دستان دیگری می‌رقصد

وقتی سکوتِ گروه، صدای گیتار را بلندتر می‌کند

نیک والنسی (Nick Valensi)، مردی که سال‌ها با ریف‌های تیز و استایلِ بی‌تکلفش در گروه استروکس (The Strokes) شناخته می‌شد، حالا در یک وضعیت تعلیقِ خودخواسته به سر می‌برد. از ماه مه، غیبت او در فعالیت‌های این گروه نیویورکی، ذهن هواداران و منتقدان را درگیر کرده است. اما در دنیایی که موسیقی‌دان‌های بزرگ معمولاً در بندِ قراردادها و حواشی گروه‌هایشان می‌مانند، والنسی مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. او به جای انتظار برای بازگشت به استودیوهای غبارآلود استروکس، در حال تجربه کردنِ یک رنسانسِ شخصی در همکاری با بزرگانی است که هر کدام استانداردهای متفاوتی برای صدا دارند.

این تغییر مسیر فقط یک تغییر ساده در لیست نوازندگان نیست؛ این یک بیانیه هنری است. والنسی با جدا شدن از فضایِ به‌شدت کنترل‌شده و گاهی‌اوقات پرتنشِ جولیان کاسابلانکاس (Julian Casablancas)، حالا در زمین‌هایی بازی می‌کند که دینامیک صوتی کاملاً متفاوتی دارند. از کار با جک وایت (Jack White) که وسواس عجیبی روی آنالوگ‌بودنِ صدا دارد تا حضور در کنار دراگون‌فلایز (Dragonflies) که ترکیبی از نایجل گودریچ (Nigel Godrich) و دنی هریسون (Dhani Harrison) است، والنسی در حال تست کردنِ مرزهای جدیدی برای سبکِ نوازندگی خود است.

استیج پاریس و یک لحظه نابِ آدیوفایل

در آخرین اجرای غافلگیرکننده در پاریس، وقتی سایمون لو بون (Simon Le Bon) از گروه دورن دورن (Duran Duran) او را روی صحنه معرفی کرد، مشخص بود که والنسی دیگر آن نوازنده گوشه‌گیرِ همیشگی نیست. اجرای قطعه کلاسیک «Rio» با حضور والنسی، نه تنها یک نوستالژی‌بازیِ صرف نبود، بلکه یک کلاسِ درسِ نوازندگی بود. وقتی سیستم صوتی با مشکل فنی مواجه شد و اجرا برای لحظاتی متوقف گشت، واکنش والنسی – «نمی‌دانم چطور این وضعیت را درست کنم» – نشان‌دهنده همان روحیه راک‌ان‌رولی است که در استروکس به کمال رسیده بود.

از نظر فنی، شنیدنِ لاین‌های گیتار والنسی در کنار سینتی‌سایزرهای لایه‌لایه دورن دورن، تضاد جذابی ایجاد کرد. او با آن میکسِ شفاف و بیس کوبنده‌ای که از گیتار الکتریکش می‌گیرد، توانست لایه‌های صوتیِ این قطعه را غنی‌تر کند. برای کسانی که با هدفون‌های مرجع مثل Sennheiser HD 600 گوش می‌دهند، تفکیکِ صدای گیتار والنسی در این اجرا، یک تجربه صوتی لذت‌بخش است؛ جایی که او با ظرافت، نت‌ها را در میانِ کیبوردها و درام‌های سنگینِ آن دهه طلایی موسیقی پاپ، جای می‌دهد.

عبور از بحران؛ جولیان کاسابلانکاس و معمای استروکس

نمی‌توان از والنسی نوشت و به سایه سنگین جولیان کاسابلانکاس اشاره نکرد. در حالی که طرفداران استروکس در فروم‌های آنلاین در حال گمانه‌زنی درباره فروپاشی احتمالی یا اختلافات داخلی هستند، والنسی در حال «زیستن» در موسیقی است. به نظر می‌رسد این وقفه طولانی، برای والنسی یک «دی‌تاکس» خلاقانه بوده است. او حالا با اعتمادبه‌نفس بیشتری در پروژه های دیگر حاضر می‌شود و قدرتِ پروداکشنِ خود را در محیط‌های متنوع محک می‌زند.

جولیان کاسابلانکاس شاید در گوشه‌ای دیگر از جهان موسیقی مشغول تجربه‌گرایی‌های خاص خودش باشد، اما والنسی ثابت کرد که موتورِ محرکِ یک بند، لزوماً نباید در بندِ همان بند بماند. این جداییِ موقت، به جای اینکه او را به حاشیه ببرد، به او هویتی مستقل بخشیده است. حالا او دیگر فقط «گیتاریست استروکس» نیست؛ او نیک والنسی است که در هر استیجی، امضای صوتیِ منحصربه‌فردش را به یادگار می‌گذارد.

آینده؛ آیا والنسی به خانه برمی‌گردد؟

سوال بزرگ اینجاست: آیا این تجربه‌ها، استروکسِ بعدی را دگرگون خواهد کرد یا والنسی را برای همیشه از این گروه دور می‌کند؟ حقیقت این است که موسیقی مدرن امروز، به آرتیست‌هایی مثل والنسی نیاز دارد که نترسند و از منطقه امن خود خارج شوند. ترکیبِ تکنیکِ کلاسیکِ او با پروداکشن‌های نوآورانهِ نایجل گودریچ، نشان می‌دهد که او هنوز تشنه یادگیری است.

برای ما که چارت‌های بیلبورد و ترندهای استریمینگ را رصد می‌کنیم، دیدنِ نوازنده‌ای که به جای درجا زدن در نام‌های بزرگِ گذشته، در حالِ ساختنِ لحظاتِ وایرال و ماندگار در کنسرت‌های زنده است، الهام‌بخش است. والنسی در حال حاضر آزاد است، در حالِ تجربه است و مهم‌تر از همه، در حالِ لذت بردن از گیتاری است که دیگر نه برایِ یک «باید»، بلکه برایِ یک «اشتیاق» نواخته می‌شود. دنیای موسیقی احتمالاً باید منتظرِ پروژه‌های سولویِ قدرتمندتری از او باشد؛ چون او حالا می‌داند که چطور بدونِ اتکا به برندِ استروکس، استیج را به آتش بکشد.