خون‌آشامی که در VOD دوباره متولد شد؛ رستاخیز «رنفیلد» در بازار دیجیتال

بازگشت غیرمنتظره کنت دراکولا به خانه

نیکلاس کیج (Nicolas Cage) همیشه بازیگری بوده که میان مرزهای جنون و نبوغ قدم می‌زند. پس از موفقیت خیره‌کننده فیلم «لانگ‌لگز» (Longlegs) که کیج را در شمایل یک آنتاگونیست کابوس‌وار به سینماها بازگرداند، حالا نوبت به «رنفیلد» (Renfield) رسیده تا در یک چرخش سرنوشت‌ساز، در پلتفرم‌های دیجیتال جانی دوباره بگیرد. سه سال پس از اکران پرحاشیه و شکست تجاری در سالن‌های سینما، این کمدی-ترسناک خون‌آلود که به کارگردانی کریس مک‌کی (Chris McKay) ساخته شده، ناگهان در لیست ده اثر پرمخاطب پلتفرم «فندنگو» (Fandango) ظاهر شده و حتی آثار کلاسیکی مثل «شکارچیان روح» (Ghostbusters) را پشت سر گذاشته است. این یک بازگشت قهرمانانه برای فیلمی است که در زمان اکران، گویی توسط منتقدان و مخاطبان نادیده گرفته شده بود.

میزانسن پرکشش میان ارباب و غلام

داستان فیلم، نگاهی متفاوت به اسطوره همیشگی دراکولا دارد. اینجا تمرکز اصلی نه بر خودِ کنت، بلکه بر رنفیلد با بازی نیکلاس هولت (Nicholas Hoult) است؛ دستیاری که در میان یک رابطه سمی و استثمارگرانه با دراکولا گیر کرده است. شیمی بازیگران روی پرده میان کیج و هولت، هسته مرکزی این اثر را تشکیل می‌دهد؛ جایی که کیج با گریم سنگین و بازی اغراق‌آمیز اما به شدت سرگرم‌کننده، نسخه مدرنی از دراکولا را ارائه می‌دهد. کارگردانی مک‌کی با بهره‌گیری از ریتم تدوین سریع و جلوگیری از افت انرژی، سعی کرده تا میان وحشتِ «اسلشر» و کمدیِ سیاه، تعادلی برقرار کند که شاید در سال ۲۰۲۳ به مذاق مخاطبان عمومی خوش نیامد، اما حالا در فضای دنج تماشای خانگی، مخاطبِ هدف خود را یافته است.

چرا گیشه به رنفیلد رحم نکرد؟

باید بی‌پرده سخن گفت؛ رنفیلد در سال ۲۰۲۳ یک بمب گیشه تمام‌عیار بود. با بودجه‌ای حدود ۶۵ میلیون دلار، درآمد ۲۶ میلیون دلاری، یک شکست استراتژیک برای استودیو محسوب می‌شد. منتقدان در آن زمان به فیلم تاختند؛ امتیاز ۵۸ درصدی در «راتن تومیتوز» (Rotten Tomatoes) نشان می‌دهد که بسیاری معتقد بودند فیلم از پتانسیل‌های بالقوه تیم بازیگری‌اش، شامل آکوافینا (Awkwafina) و بن شوارتز (Ben Schwartz)، به درستی استفاده نکرده است. اما آیا شکست گیشه همیشه به معنای بی‌ارزش بودن یک اثر است؟ این پدیده جدید در Fandango ثابت می‌کند که تماشاگران خانگی با نگاهی منصفانه‌تر و بدون فشارِ انتظاراتِ بلاک‌باستری، به سراغ فیلم رفته‌اند و از پیچش داستانی هوشمندانه و خشونت فانتزی آن لذت می‌برند.

تداوم میراث خونین در دنیای استریم

اینکه فیلمی پس از یک شکست تجاری، در فضای دیجیتال به رنسانس می‌رسد، نشان‌دهنده تغییر ذائقه مخاطبان در عصر VOD است. در حالی که فیلم‌هایی مانند «آخرین سفر دیمیتر» (The Last Voyage of the Demeter) در تلاش برای ارائه نسخه‌ای تاریک‌تر از دراکولا ناکام ماندند، رنفیلد با پذیرش ماهیتِ «کمپ» و اغراق‌آمیز خود، توانست در درازمدت راهی به قلب مخاطبان باز کند. حضور در کنار آثاری چون «ماریو» (The Super Mario Bros. Movie) و موفقیت‌های اخیر دنیای ابرقهرمانی، نشان می‌دهد که ذائقه بازار به شدت در حال تغییر است. رنفیلد شاید در گیشه بازنده شد، اما در نبرد طولانی‌مدتِ حافظه سینمایی، حالا به یک اثر کالت‌گونه و سرگرم‌کننده تبدیل شده است که تماشای آن با یک کاسه پاپ‌کورن در خانه، دقیقاً همان تجربه‌ای است که کارگردان در پی خلقش بوده است.