آتش زیر خاکستر نتفلیکس؛ مرزبندی تند بازیگران کمدی رمانتیک درباره فلسطین

از کمدی رمانتیک پاییزی تا زمین مین‌گذاری‌شده ژئوپلیتیک

سریال «هیچ‌کس این را نمی‌خواهد (Nobody Wants This)» در پاییز ۲۰۲۴ به عنوان یکی از تر و تمیزترین، کم‌هزینه‌ترین و نجات‌بخش‌ترین کمدی‌رمانتیک‌های اخیر نتفلیکس (Netflix) متولد شد. فرمول طلایی تقابل یک زن پادکستر ساختارشکن به نام جوآن با بازی کریستن بل (Kristen Bell) و یک خاخام جذاب، مدرن و وابسته به سنت‌های یهودی به نام نوآ با بازی آدام برودی (Adam Brody)، توانست به سرعت جایگاه خود را در کنداکتور استریم نتفلیکس محکم کند. ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون برای این دست آثار، وابسته به شیمی ملموس میان بازیگران، شوخی‌های تند و تیز اتاق نویسندگان و اصطکاک فرهنگی نامحسوس است؛ اما اتفاقاتی که در حاشیه فصل سوم رقم خورد، این جهان سرخوشانه را به واقعیتی تلخ و پرفشار در راهروهای هالیوود گره زد.

جرقه ماجرا زمانی زده شد که آدام برودی در مصاحبه‌ای رسمی و جسورانه با مجله جی‌کیو (GQ)، تعارفات هالیوودی را کنار گذاشت و علناً گفت: «مرا در دسته کسانی ثبت کنید که معتقدند این یک نسل‌کشی است؛ مرا در دسته کسانی بنویسید که خواهان یک فلسطین آزاد هستند.» شنیدن چنین جمله‌ای از بازیگری که نقش یک خاخام مذهبی نمادین را در یکی از پربیننده‌ترین سیت‌کام‌های کنونی نتفلیکس بازی می‌کند، زلزله‌ای تمام‌عیار در روابط تیم سازنده ایجاد کرد؛ زلزله‌ای که خیلی سریع از مرزهای یک تفاوت سلیقه گذشت و پایش به رسانه‌ها کشیده شد.

واکنش تند تووا فلدشوه و انکار درگیری در پشت صحنه

نخستین ترکش‌ها از جانب تووا فلدشوه (Tovah Feldshuh)، بازیگر پیشکسوتی که در نقش «بینا»، مادر سخت‌گیر و ضداصلاحات نوآ در این سریال ایفای نقش می‌کند، شلیک شد. فلدشوه در موضع‌گیری تندی در روزنامه نیویورک پست (New York Post) ادعا کرد: «متهم کردن مردم یهود به نسل‌کشی کاری جنون‌آمیز و مستقیماً برگرفته از الگوهای هیتلر است؛ جایی که جای قربانی و جنایتکار را عوض می‌کنند.» این اظهارات چنان گردبادی در شبکه‌های اجتماعی ساخت که تصور می‌شد فیلمبرداری و کار مشترک میان این دو بازیگر ناممکن شده باشد.

با این حال، فلدشوه ساعاتی پیش در شبکه اجتماعی تردز (Threads) ناچار به شفاف‌سازی شد و نوشت: «تنش‌ها بالا نگرفته است؛ بلکه تفاوت دیدگاه‌های عمیق وجود دارد. لطفاً این دو مقوله را یکی ندانید. هیچ‌یک از این بحث‌ها به صحنه فیلمبرداری کشانده نخواهد شد. من عمیقاً از بازی در این سریال لذت می‌برم و امیدوارم برای فصل چهارم تمدید شویم.» این ادبیات کنترل بحران نشان می‌دهد که بازیگران با وجود شکاف ایدئولوژیک عظیم، نگران توقف این ماشین پول‌ساز و نامزدی‌های احتمالی در جوایز امی (Emmy Awards) هستند.

استراتژی ارین فاستر؛ مدیریت بحران روی میز شام

ارین فاستر (Erin Foster)، خالق، ایده‌پرداز و شو رانر اصلی Nobody Wants This، وضعیت پیچیده‌ای را پیش رو دارد. آرک روایی کاراکتر در طول فصل‌های اول تا سوم دقیقاً حول محور تعصبات سنتی و پذیرش هویت دیگران چرخیده است؛ بنابراین تضادهای پشت صحنه تناقض تلخی با محتوای روی پرده ایجاد می‌کند. فاستر در پادکست Not Skinny But Not Fat کوشید این بحران را تعدیل کند و صحنه فیلمبرداری را به یک کانون خانوادگی تشبیه کرد که در آن داد و بیداد رخ می‌دهد، اما کار ادامه دارد.

فاستر اعلام کرد: «محیط کاری ما شباهت بسیار زیادی به میز شام خانواده‌ها در سراسر جهان دارد؛ جایی که آدم‌ها بحث می‌کنند، نظر می‌دهند و مخالف هم هستند. من عاشق آدام برودی هستم اما با دیدگاه او کاملاً مخالفم، و این هیچ اشکالی ندارد.» با وجود این اظهارات دیپلماتیک، در مدیوم سیت‌کام که اتکای تام به اعتماد متقابل و هم‌پوشانی انرژی کمدی بازیگران در اتاق تمرین دارد، این جنس از صف‌بندی‌ها ریسک بزرگی برای ریتم اپیزود به اپیزود پروژه محسوب می‌شود.

تمدید فصل چهارم در نتفلیکس؛ دودستگی مخاطبان در کنداکتور استریم

فصل سوم این کمدی با کسب ۹۰٪ رضایت در روتن تومیتوز (Rotten Tomatoes) و قرار گرفتن در جایگاه سوم چارت تاپ تن استریمر در ایالات متحده، از منظر آماری موفق عمل کرده است. فصل نخست امتیاز ۹۵٪ و فصل دوم امتیاز ۸۰٪ را ثبت کرده بودند و تا این لحظه دو نامزدی در بخش سریال‌های کمدی جوایز پرایم‌تایم امی (Primetime Emmy Awards) در کارنامه اثر به چشم می‌خورد. با توجه به لوکیشن‌های محدود، تمرکز بر دیالوگ و پایین بودن نسبی هزینه‌های تولید در مقایسه با عناوین بیگ‌پروداکشن و فانتزی، تمدید اثر برای فصل چهارم از نظر ریاضی منطقی است.

با این وجود، الگوریتم‌های پخش و اتاق مدیران نتفلیکس همیشه تصمیم‌گیری نهایی را بر اساس واکنش الگوی بینج‌واچینگ (Binge-watching) مخاطب و هزینه‌های حاشیه‌ای تنظیم می‌کنند. شکاف میان هواداران سریال، تحریم‌های احتمالی از سوی حامیان لابی‌های دست‌راستی در هالیوود و از سوی دیگر ستایش نسل جوان از شجاعت بیانی آدام برودی، یک دوقطبی جدی به راه انداخته است. سرنوشت اتاق نویسندگان و قلم شو رانر برای پیشبرد روابط نوآ و جوآن، حالا نه فقط با کاغذ و خودکار، بلکه با مهارت هدایت کشتی پرحاشیه استودیو در طوفان سیاسی روز گره خورده است.