مهسا کمالی: «Overgeared» فصل اول، نمایش اوتاکوهای رانده شده و چالش‌های شخصیت‌پردازی

گرید، قهرمانی که هنوز راه درازی تا دوست‌داشتنی شدن در پیش دارد

«Overgeared» در فصل اول خود، پا در مسیری دشوار گذاشته است: تلاش برای بدل کردن «گرید» (Grid) به شخصیتی دوست‌داشتنی. این هدف، چالشی بزرگ برای هر سازندهٔ اثر در ژانر فانتزی گیمینگ است، به‌خصوص وقتی شخصیت اصلی از همان ابتدا با انبوهی از ویژگی‌های خودخواهانه و رفتارهای زننده معرفی شده باشد. در قسمت ششم، شاهد تلاش‌هایی برای اعطای اهدافی انسان‌دوستانه‌تر به گرید بودیم، که البته با چاشنی طنز خاصی همراه شد. اما این قسمت بیشتر بر عهده گرفتن مسئولیت بررسی عمیق‌تر روابطی که گرید در دنیای «Satisfy» با آن‌ها درگیر شده، تمرکز دارد. برخی از این لحظات، به طرز عجیبی موفق بوده‌اند، در حالی که برخی دیگر، در برقراری ارتباطی صادقانه و تأثیرگذار ناکام مانده‌اند. انیمه هنوز در کمدی prowess خود را حفظ کرده، اما در انتقال احساسات ناب و خالصانه، با چالش‌های جدی روبروست.

کان: استادی که شایستگی دوستی واقعی را دارد

یکی از نقاط قوت این قسمت، پرداختن به شخصیت «کان» (Kahn)، استاد آهنگری گرید است. در دنیای فانتزی‌های گیمینگ، کمتر شاهد حضور شخصیت‌های مرد مکمل، به‌خصوص شخصیت‌های مسن‌تر و تأثیرگذار هستیم. ماندن کان در کنار گرید، حتی اگر تحرک مستقیمی نداشته باشد، یک سورپرایز خوشایند است. حضور او به گرید فرصتی داده تا با کسی تعامل کند که صرفاً یک کیسهٔ بوکس نیست؛ کسی که گرید بتواند با او ارتباطی مثبت برقرار کند. صحنه‌ای که کان به مزار پسر مرحومش سر می‌زند و با افتخار از شاگرد جدیدش، گرید، برای او تعریف می‌کند، تنها لحظه‌ای است که گرید، آن لحن طعنه‌آمیز همیشگی‌اش را کنار می‌گذارد و با عمق احساسی بیشتری با فردی دیگر ارتباط برقرار می‌کند. او حتی کان را بهترین دوست خود خطاب می‌کند و به پسر کان قول می‌دهد که مراقب پدرش باشد. این حرف‌ها، با توجه به اینکه کان یک NPC (شخصیت غیرقابل بازی) در بازی است، بسیار عجیب به نظر می‌رسند. اما با در نظر گرفتن بی‌توجهی همیشگی گرید به دیگران، هرگونه نشانی از مراقبت و اهمیت دادن، یک پیشرفت چشمگیر محسوب می‌شود، صرف نظر از اینکه این اهمیت به چه کسی معطوف باشد.

کوئست‌های جدید، احساسات کمرنگ

متأسفانه، این لحظهٔ احساسی و ناب، بلافاصله با ورود گرید به یک مأموریت (quest) جدید و پاداش گرفتن از اجداد کان، رنگ می‌بازد. این اتفاق، آن لحظهٔ ناب را کاملاً از بین نمی‌برد، اما باعث می‌شود که آن میزان از نزاکت و انسانیت نادر گرید، بیش از آنکه حاصل احساسات واقعی باشد، بهانه‌ای برای قدرتمندتر شدن او تلقی شود. با این حال، ترس شدید گرید از ارواح در همان صحنه، که منجر به خیس کردن شلوارش می‌شود، تا حدی این روند را جبران می‌کند. این اتفاق، هرچند لحن جدی صحنه را خدشه‌دار می‌کند، اما یک پایان‌بندی کمدی خوب برای آن لحظه محسوب می‌شود. سازندگان با این کار، طنز را به جای لطمه زدن به شخصیت گرید، به ابزاری برای برجسته کردن ضعف‌های او تبدیل کرده‌اند، که این رویکرد، ارزش بیشتری نسبت به موارد مشابه دارد.

هوروئی و شوخی‌های آزاردهندهٔ «همجنس‌گرایی هراسی»

نیمهٔ دوم قسمت، با معرفی «هوروئی» (Huroi)، به مراتب کمتر خنده‌دار و بیشتر آزاردهنده است. هوروئی خود را خدمتگزار وفادار گرید می‌نامد، در حالی که گرید هیچ علاقه‌ای به او ندارد. پتانسیل زیادی برای خلق موقعیت‌های کمدی وجود داشت، مبنی بر اینکه گرید وفاداری بی چون و چرای کسی را جلب کند که هنوز از ماهیت واقعی او بی‌خبر است. اما انیمه به جای این مسیر، به سمت شوخی‌های مبتنی بر «همجنس‌گرایی هراسی» (gay panic) سوق پیدا می‌کند. این رویکرد، بخش زیادی از تعاملات آن‌ها را مسموم کرده و با این واقعیت که هوروئی، در میان بازیکنان «Satisfy»، یکی از معدود افراد با شخصیت مثبت و قابل قبول است، وضعیت بدتر می‌شود. دیدن اینکه گرید او را به دلایل عمدتاً پیش پا افتاده و بی‌اهمیت، تحقیر می‌کند، از محدودهٔ شوخی‌های بی‌ضرر فراتر رفته و به رفتاری صرفاً آزاردهنده و بی‌رحمانه تبدیل می‌شود. این موضوع در مورد صحنهٔ برج اورک‌ها نیز صدق می‌کند؛ جایی که گرید با وجود دست‌کم گرفتن هوش اورک‌ها و زبان خاص خودشان، آن‌ها را به راحتی از بین می‌برد. این صحنه، پتانسیل خوبی برای نشان دادن گرید به عنوان یک کابوس غیرقابل تصور از دید اورک‌ها داشت، اما انیمه از این فرصت به خوبی استفاده نکرد و شوخی، خیلی زود رنگ باخت. هرچند، این کشتار جمعی، باعث می‌شود که گرید در نهایت به هوروئی توجه کند. دیدن فداکاری هوروئی در نبرد، باعث می‌شود گرید به این فکر بیفتد که شاید او واقعاً فرد خوبی باشد. این پیشرفت شخصیتی، اگرچه در نگاه اول دلگرم‌کننده است، اما هنوز به اندازهٔ کافی قانع‌کننده نیست تا مخاطب را متقاعد کند که گرید، فراتر از خشونت و بی‌ادبی همیشگی‌اش، پتانسیل واقعی برای رشد و تغییر دارد. امیدوارم در آینده، داستان بتواند این مسیر را به شکلی قدرتمندتر و باورپذیرتر دنبال کند، چرا که در حال حاضر، «Overgeared» هنوز راه زیادی برای اثبات خود در این زمینه در پیش دارد.

آیندهٔ گرید: آیا اوتاکوهای رانده شده، مسیر رستگاری را خواهند یافت؟

«Overgeared» در فصل اول، با تمرکز بر شخصیت «گرید»، سعی در ترسیم تصویری پیچیده از یک «اوتاکوی رانده شده» دارد که در دنیای مجازی، قدرت و احترامی کسب می‌کند که در دنیای واقعی از آن محروم است. اما این پیچیدگی، گاهی به سمت کلیشه‌های آزاردهنده و شخصیت‌پردازی سطحی میل می‌کند. تلاش برای متعادل کردن کمدی سیاه با لحظات احساسی، یک شمشیر دو لبه است؛ گاهی موفقیت‌آمیز، و گاهی ویرانگر. رابطهٔ گرید با کان، نویدبخش ایجاد یک هستهٔ انسانی در دل این دنیای پر از هیولا و جادو است، اما دخالت کوئست‌های بازی، این ارتباط را کمرنگ می‌کند. از سوی دیگر، شخصیت هوروئی و نحوهٔ برخورد با او، نشان‌دهندهٔ ضعف در نویسندگی و استفاده از شوخی‌های منسوخ است. اگر «Overgeared» بخواهد در بلندمدت موفق باشد، باید راهی برای عمق بخشیدن به شخصیت گرید بیابد، بدون اینکه مجبور شود به دام کلیشه‌ها و شوخی‌های بی‌محتوا بیفتد. فصل اول، زمینه‌چینی خوبی بوده، اما حالا نوبت به اثبات پتانسیل واقعی این اثر رسیده است.