پیرس مورگان و رادیکالیسمِ تصویر: وقتی سیاست در قابِ سلبریتی ذوب می‌شود

عبور از خطوط قرمزِ روایتگریِ سیاسی

در تلاقی میان پرده‌های نمایشِ تلویزیونی و واقعیتِ عریانِ سیاست، پیرس مورگان (Piers Morgan) در جدیدترین اپیزود از برنامه «Uncensored» تلاش می‌کند تا مرزهای سنتیِ تحلیل خبری را درنوردد. از منظر سینمای مؤلف، آنچه مورگان در این شبِ سرنوشت‌ساز ارائه می‌دهد، نه یک گزارشِ ژورنالیستیِ معمول، که نوعی میزانسنِ مینی‌مالیستی از هرج‌ومرجِ سیاسی است. او به همراه رشیدا جونز (Rashida Jones)، به سراغِ زیرمتن‌هایی می‌رود که اغلب در هیاهوی آمارهای انتخاباتی نادیده گرفته می‌شوند؛ همان نقاط تاریکی که در آن تصمیماتِ کلانِ ژئوپلیتیک، به قیمتِ معیشتِ طبقه کارگر در ایالات متحده تمام می‌شود.

نگاه مورگان به موضوعِ حمله به ایران و تبعات اقتصادیِ متعاقب آن، یک استعاره‌ی بصری از فروپاشیِ تدریجیِ یک ساختار است. او با صراحتِ لهجه‌ای که امضایِ شخصی‌اش محسوب می‌شود، این پرسش را مطرح می‌کند که آیا آرایِ انتخاباتی می‌تواند راهی برای فرار از پیامدهایِ تصمیماتِ استراتژیکِ کاخ سفید باشد؟ این نگاه، تلاشی است برای یافتنِ «امضای مؤلف» در میانِ انبوهِ اخبارِ بی‌روحِ رسانه‌ای که در آن، سکوت‌های سنگین میان دیالوگ‌هایِ مورگان و جونز، بیش از خودِ کلمات، گویایِ عمقِ فاجعه‌ای هستند که در بطنِ دموکراسیِ آمریکایی در حال وقوع است.

دونالد ترامپ؛ پرسوناژِ خاکستریِ یک درامِ سیاسی

دونالد ترامپ (Donald Trump) در تحلیل‌های مورگان، نه یک سیاستمدارِ کلاسیک، که یک «متغیرِ پیش‌بینی‌ناپذیر» (Wild Card) است؛ شخصیتی که گویی از دلِ یک درامِ روان‌شناختیِ مستقل بیرون آمده و قواعدِ بازی را با حضورِ پررنگِ خود تغییر می‌دهد. او به عنوانِ یک نیرویِ گریز از مرکز، تمامیِ پیش‌بینی‌هایِ سنتیِ انتخاباتی را به چالش می‌کشد. برای منتقدِ سینما، رفتارِ ترامپ در این فضایِ پرتنش، یادآورِ قاب‌بندی‌های اکسپرسیونیستی است که در آن، سایه‌هایِ سنگینِ قدرت بر صورتِ جامعه‌ می‌افتد.

مورگان با تیزبینیِ یک کارگردانِ آثارِ مستقل، ترامپ را به مثابهِ عاملی می‌بیند که هرگونه ثباتِ روایی در شبِ انتخابات را از بین می‌برد. او معتقد است که حضورِ ترامپ در این معادله، مخاطب را در وضعیتی از «تعلیقِ دائمی» قرار می‌دهد؛ جایی که دیگر نمی‌توان با اطمینان از پیروزی یا شکستِ یک حزب صحبت کرد. این نوعِ نگاه، فراتر از سطحِ ماجراست و به دنبالِ واکاویِ روان‌شناختیِ توده‌ها در مواجهه با چهره‌ای است که هنجارها را به بازی می‌گیرد.

طنینِ احساسیِ یک فاجعه‌ در آستانه‌ی وقوع

آنچه در برنامه Uncensored می‌بینیم، بیش از آنکه یک تحلیلِ سیاسی باشد، یک «طنین احساسی» از فضایِ ملتهبِ جامعه است. وقتی مورگان از «تبعاتِ اقتصادی» سخن می‌گوید، در حقیقت به دنبالِ ردیابیِ رنجِ انسانی در قاب‌بندی‌هایِ سردِ تلویزیونی است. زبانِ بدنِ او و رشیدا جونز در این نشست، نشان‌دهنده‌یِ نوعی اضطرابِ وجودی است که گویی از محدوده‌یِ استودیو فراتر رفته و به خیابان‌هایِ آمریکا نفوذ کرده است.

سینمایِ مؤلف به ما آموخته است که حقیقت در سکوت‌ها و نگاه‌هایِ بازیگران نهفته است، نه در دیالوگ‌هایِ طولانی. در این برنامه نیز، مورگان با بهره‌گیری از این تکنیک، سعی دارد مخاطب را به تماشایِ چیزی فراتر از اعداد و ارقامِ نظرسنجی‌ها وادارد. او از ما می‌خواهد که «زیرمتن‌های جامعه‌شناختی» این انتخابات را درک کنیم؛ انتخاباتی که در آن، تصمیماتِ اتخاذ شده در اتاق‌هایِ دربسته، به شکلِ مستقیمِ زندگیِ انسان‌هایِ عادی را به مسلخ می‌برد. این یک روایتِ صریح است، بدونِ تزییناتِ مرسومِ هالیوودی که تنها به دنبالِ سرگرمیِ مخاطب هستند.

زیبایی‌شناسیِ فرم در عصرِ سیاستِ عریان

در نهایت، آنچه Uncensored را از سایرِ برنامه‌هایِ خبری متمایز می‌کند، جسارتِ آن در شکستنِ فرم‌هایِ کلیشه‌ای است. مورگان و جونز با انتخابِ رویکردی که در آن «اصالتِ نگاه» حرفِ اول را می‌زند، به نوعی «مولفینگیِ رسانه‌ای» دست یافته‌اند. آن‌ها اجازه نمی‌دهند که فشارِ شبِ انتخابات، آن‌ها را به دامِ گزارش‌هایِ ماشینی و بی‌روحِ خبرگزاری‌هایِ بزرگ بکشاند.

این برنامه، به مثابهِ یک فیلمِ مستقلِ تحسین‌شده در فستیوال‌هایی چون کن (Cannes) یا ونیز (Venice)، بر جزئیاتِ انسانی و تضادهایِ درونیِ سوژه‌هایش تمرکز دارد. برای منتقدی که به دنبالِ زیبایی‌شناسیِ فرم است، تماشایِ این تقابلِ میانِ پیرس مورگان و واقعیتِ لرزانِ دموکراسی، تجربه‌ای است که مرز میانِ «خبر» و «هنرِ روایت» را کمرنگ می‌کند. این همان مسیری است که رسانه‌هایِ پیشرو باید بپیمایند؛ مسیری که در آن، حقیقت نه در هیاهو، بلکه در صراحتِ کلام و عمقِ تحلیلِ انسانی نهفته است.