خیانت در دربار؛ چرا اقتباس لایو‌اکشن «ملکه مطلقه» میخکوب‌کننده است؟

خشم مقدس در تالارهای قدرت؛ وقتی امپراتور به شعور مخاطب توهین می‌کند

اگر از طرفداران مانگای «ملکه مطلقه» (The Remarried Empress) باشید، احتمالا از همان لحظات نخست تماشای نسخه لایو‌اکشن، اولین واکنشی که در وجودتان شعله‌ور می‌شود، یک خشم خالص و کنترل‌نشده نسبت به «سوویِشو» (Sovieshu) است. این اقتباس که بر اساس اثر نویسنده خلاق «آلفاتارت» (Alphatart) ساخته شده، به خوبی توانسته آن حس «زنِ قربانی‌ شده» را به تصویر بکشد؛ زنی که در میان دیوارهای سنگی قصر، قربانی خودخواهی و وقاحت همسرش می‌شود. سوویِشو نماد کامل یک شخصیت منفور است که با هر حرکت، هر جمله و هر تصمیمش، مخاطب را تشنه‌تر برای دیدن لحظه سقوطش می‌کند.

در این سه قسمت ابتدایی، ما شاهد یک بازی روانی هستیم. سوویِشو نه تنها به همسرش ناویر خیانت می‌کند، بلکه با وقاحت تمام، معشوقه‌اش «راشتا» (Rashta) را به قصر می‌آورد تا تحقیر همسرش را به حد اعلا برساند. این حجم از بی‌شرمی، آن هم در قالبی که استانداردهای اشرافی را به چالش می‌کشد، دقیقاً همان چیزی است که جامعه جهانی اوتاکوها را به شدت هایپ کرده است. دیدن این همه توهین به ناویر، آن هم در حالی که او با وقار تمام سعی در حفظ جایگاهش دارد، قلب هر مخاطبی را به درد می‌آورد.

هنرنمایی بازیگران؛ وقتی میمیک صورت، حرف‌های ناگفته را فریاد می‌زند

باید اعتراف کرد که انتخاب بازیگران این سریال یک شاهکار انتخاباتی است. «مین-آ شین» (Min-A Shin) در نقش ناویر، یکی از بهترین اجراهای دراماتیک سال را به نمایش گذاشته است. او با زبان بدنی خود، فشاری که در سینه دارد را به مخاطب منتقل می‌کند. آن لبخند مصنوعی که بر لبانش می‌نشیند، درست مانند یک ماسک بی‌نقص، نشان‌دهنده تلاشی است که او برای فرو نریختن انجام می‌دهد. در مقابل او، «جی-هون جو» (Ji-Hoon Ju) در نقش سوویِشو، آن‌چنان با تبحر نقش یک مرد خودشیفته و بی‌کفایت را بازی می‌کند که مخاطب بی‌اختیار دوست دارد به صفحه نمایش مشت بزند!

راشتا، با بازی «سه-یونگ لی» (Se-young Lee)، لایه‌های پیچیده‌ای دارد. این سریال از افتادن در دام سیاه و سفید دیدن شخصیت‌ها پرهیز می‌کند؛ راشتا در ابتدا یک قربانی است، یک برده فراری که از جهنم گریخته، اما در ادامه، با سوءاستفاده از قدرت سوویِشو، چهره‌ای متفاوت از خود نشان می‌دهد. این پیچیدگی در شخصیت‌پردازی، همان چیزی است که به درام سریال عمق می‌دهد و آن را از یک داستان عاشقانه ساده به یک نبرد قدرت تمام‌عیار تبدیل می‌کند.

تضاد بصری؛ از لباس‌های ناهماهنگ تا اتمسفر ورسای‌گونه

از نظر بصری، سریال یک معجون عجیب و غریب است. طراحی لباس‌ها کمی گیج‌کننده به نظر می‌رسد؛ گویی هر شخصیت از یک دوره تاریخی متفاوت از کمد لباس‌ها بیرون آمده است! ناویر با لباس‌هایی که حال و هوای نیمه قرن بیستم را دارند، در کنار خدمتکارانی که گویی از دل قرن هجدهم یا دوران ویکتوریا بیرون آمده‌اند، قدم می‌زند. با این حال، عجیب اینجاست که این ناهماهنگی، برخلاف انتظار، به کلیت اثر ضربه نمی‌زند. شاید به این دلیل که فضاسازی قصر بسیار مجلل و چشم‌نواز است و حواس مخاطب را از این آشفتگی تاریخی پرت می‌کند.

این «امضای بصری» که در دکوراسیون قصر می‌بینیم، یادآور شکوه کاخ ورسای (Versailles) است. کارگردان با استفاده از این فضای پرزرق و برق، به خوبی تضاد میان «شکوه بیرونی» و «پوسیدگی درونی» دربار امپراتوری را به تصویر کشیده است. هرچند که در برخی سکانس‌ها شاهد این ناهماهنگی در طراحی هستیم، اما کیفیت بالای نورپردازی و قاب‌بندی‌ها، این نقص کوچک را به خوبی پوشش می‌دهد.

ورود قهرمان؛ وقتی قصر دیگر امن نیست

نقطه اوج این سه قسمت، حضور «هاینری» (Heinrey) با بازی «جونگ-سوک لی» (Jong-suk Lee) است. او تنها کسی است که واقعاً ناویر را می‌بیند. ورود او به داستان، که با چاشنی طنز و شخصیت پرنده مرموزش «کویین» (Queen) همراه است، دقیقاً همان نفسی است که این درام خفه‌کننده به آن نیاز داشت. سکانس ملاقات رسمی آن‌ها در قسمت سوم، یکی از آن لحظات «ساکوگای دراماتیک» است که اگرچه اکشن فیزیکی ندارد، اما از نظر تنش عاطفی، میخکوب‌کننده است.

ناوِر نیازی به یک «شاهزاده با اسب سفید» برای نجات یافتن ندارد؛ او به کسی نیاز دارد که به او اجازه دهد خودش، خودش را نجات دهد. و این دقیقاً همان مسیری است که در انتهای قسمت سوم برای او باز می‌شود. با ورود هاینری و تغییر نگرش ناویر، ما در آستانه یک تحول بزرگ در داستان هستیم. این سریال فقط درباره یک ملکه رانده شده نیست؛ درباره زنی است که در حال کشف قدرت درونی‌اش برای به آتش کشیدن تمام آن چیزی است که برایش حقارت به ارمغان آورده است.