سکویا ۲۰ سال عقب‌گرد کرد: خداحافظی با شتاب‌دهنده و دفتر لندن

سکویا، غول سرمایه‌گذاری، در دوراهی استراتژی: بازگشت به ریشه‌ها یا غرق شدن در اقیانوس؟

در دنیای پرسرعت و همیشه در حال تغییر استارتاپ‌ها و سرمایه‌گذاری‌های خطرپذیر (Venture Capital)، برندهای قدیمی و بزرگ هم گاهی مجبور به بازنگری در مسیر خود می‌شوند. سکویا کپیتال (Sequoia Capital)، یکی از نام‌آشناترین و تاثیرگذارترین بازیگران اکوسیستم فناوری، اخیراً با انتشار بیانیه‌ای تحت عنوان «سکویاِ فردا» (The Sequoia of Tomorrow)، جامعهٔ سرمایه‌گذاری را شگفت‌زده کرده است. این غول که در دو دههٔ گذشته، گام‌های بلندی در جهت گسترش جهانی و تنوع‌بخشی به سبد سرمایه‌گذاری‌های خود برداشته بود، اکنون ظاهراً تصمیم به «دنده عقب» گرفته و ۲۰ سال از مسیر توسعه‌اش را معکوس می‌کند. این چرخش استراتژیک، که با افزایش ۱۰ میلیارد دلاری در صندوق‌های جدید همراه شده، نه تنها ساختار داخلی شرکت را دگرگون می‌کند، بلکه سیگنال‌های مهمی برای بنیان‌گذاران سراسر جهان، به‌خصوص در خارج از دره سیلیکون، ارسال می‌کند.

خداحافظی با ستاره‌های درخشان: Arc و Scouts در قفسهٔ تاریخ

یکی از غافلگیرکننده‌ترین تصمیمات سکویا، توقف دو برنامهٔ کلیدی است که این شرکت را به بنیان‌گذاران جوان و نوپا نزدیک‌تر می‌کرد: برنامهٔ شتاب‌دهنده Arc و برنامهٔ Scouts. برنامهٔ Arc که در مارس ۲۰۲۲ راه‌اندازی شد، پاسخی مستقیم به مدل موفق Y Combinator بود؛ یک برنامهٔ دسته‌جمعی هفت‌هفته‌ای برای استارتاپ‌های در مراحل پیش‌بذر (pre-seed) و بذری (seed)، که شرکت‌های پذیرفته‌شده را با سرمایه‌ای بین ۵۰۰ هزار تا ۱ میلیون دلار حمایت می‌کرد. از سوی دیگر، برنامهٔ Scouts که حدود سال ۲۰۰۹ آغاز به کار کرد، با پرداخت چک‌های کوچک به بنیان‌گذاران و اپراتورهای باتجربه، امکان شناسایی و سرمایه‌گذاری روی معاملات نویدبخش را از طریق افرادی که به اکوسیستم استارتاپی نزدیک‌تر بودند، فراهم می‌کرد. پروژه‌های بزرگی چون اوبر (Uber) و استرایپ (Stripe) از طریق همین برنامه به سکویا معرفی شدند. جیسون کالاکانیس (Jason Calacanis)، سم آلتمن (Sam Altman)، برایان چسکی (Brian Chesky) از Airbnb و بنیان‌گذاران دراپ‌باکس (Dropbox) از جمله چهره‌هایی بودند که در موفقیت این برنامه نقش داشتند. حذف این دو برنامه، که نشان‌دهندهٔ اعتقاد سکویا به «بودن در همه جا و زودتر از همه» بود، اکنون با فلسفهٔ «انرژی بیشتر برای افراد و چیزهای کمتر» جایگزین شده است. این اقدام، نشان‌دهندهٔ بازنگری عمیق در نحوهٔ کشف و حمایت از استعدادهای نوظهور است.

لندن، نماد جهانی‌شدن؛ اکنون قربانی بازگشت به مرکز

بستن دفتر لندن، که در سال ۲۰۲۰ با هدف تقویت حضور سکویا در بازارهای اروپایی تأسیس شد، یکی دیگر از نشانه‌های این «عقب‌گرد» است. سکویا اعلام کرده که دیگر نیازی به حضور محلی در لندن نمی‌بیند و معتقد است می‌تواند از پایگاه اصلی خود در منطقه خلیج (Bay Area) از بنیان‌گذاران اروپایی حمایت کند. این تصمیم، به‌خصوص پس از بستن دفتر لندن توسط Andreessen Horowitz در سال گذشته و عقب‌نشینی Coatue در سال ۲۰۲۴، فشار مضاعفی را بر بنیان‌گذاران اروپایی وارد می‌کند که پیش از این نیز با چالش‌هایی برای جلب توجه سرمایه‌گذاران دره سیلیکون مواجه بودند. لوچیانا لیکساندرو (Luciana Lixandru)، شریک اروپایی سکویا که سال ۲۰۲۰ به این شرکت پیوسته بود، با وجود پیشنهاد انتقال به سانفرانسیسکو، تصمیم به ماندن در اروپا گرفت و اعلام کرد که همچنان به سرمایه‌گذاری شخصی در بنیان‌گذاران اروپایی ادامه خواهد داد. این اتفاق، پیام روشنی را به بازار اروپا می‌فرستد: مرکز ثقل توجه و سرمایه‌گذاری سکویا، بار دیگر به دره سیلیکون بازگشته است. این در حالی است که بنیان‌گذاران سراسر جهان، به‌ویژه کسانی که در مناطق جغرافیایی دور از مرکز قرار دارند، ممکن است احساس کنند که برای جلب نظر سکویا، ناچار به نقل مکان به دره سیلیکون یا ایجاد دفتر در آن منطقه خواهند بود.

ساختار یکپارچه، تمرکز بی‌نظیر: از «زود هنگام» تا «رشد»

سکویا همچنین در حال ادغام تیم‌های سرمایه‌گذاری مرحلهٔ اولیه (early-stage) و رشد (growth) خود در یک تیم واحد است. این تغییر، که به معنای حذف تمایز بین «Early & Growth» است، با هدف ایجاد یک تیم یکپارچه با مأموریت مشترک صورت می‌گیرد. این ساختار جدید، قرار است فرآیند سرمایه‌گذاری را برای بنیان‌گذاران در مراحل مختلف رشد، روان‌تر و کارآمدتر کند. حذف جلسات هفتگی شرکا در روز دوشنبه نیز یکی دیگر از تغییرات ساختاری است؛ تصمیمی که بر اساس این تئوری گرفته شده که بنیان‌گذاران به صورت شبانه‌روزی کار می‌کنند و سرمایه‌گذاران آن‌ها نیز باید همین‌طور باشند. این رویکرد، نشان‌دهندهٔ تمایل سکویا به افزایش کارایی و کاهش بوروکراسی داخلی است. در این میان، برخی چهره‌های کلیدی نیز در حال بازگشت به کانون توجه هستند، از جمله کارل اسکنباخ (Carl Eschenbach) که دوباره به عنوان شریک تمام‌وقت به جمع اضافه شده است. همچنین، تعداد شرکای عمومی (general partners) به هفت نفر محدود شده است که رهبری تیم را بر عهده دارند.

هزینهٔ بازنگری: ترس از شکستن آنچه کار می‌کند

سکویا اذعان دارد که این تغییرات هزینه‌هایی دارد. در بیانیهٔ شرکت آمده است: «شکستن چیزی که در حال حاضر به خوبی کار می‌کند، ترسناک است و خداحافظی با افراد خوب، دردناک است.» این اعتراف، نشان‌دهندهٔ دشواری تصمیم‌گیری برای چنین تغییرات ریشه‌داری است. با این حال، سکویا تاکید دارد که در دنیایی با تغییرات شتابان، بنیان‌گذاران باید خود را بازآفرینی کنند و این شرکت نیز باید همین مسیر را دنبال کند. این بازنگری استراتژیک، که پس از گذشت یک سال از انتقال نسلی در رهبری شرکت صورت می‌گیرد، نشان‌دهندهٔ تلاشی جدی برای انطباق با آینده و ساختن «سکویاِ فردا» است. تنها زمان نشان خواهد داد که آیا این عقب‌گرد حساب‌شده، سکویا را به جایگاه قدرتمندتری بازخواهد گرداند یا خیر. اما آنچه مسلم است، این است که سکویا در حال حاضر، بیش از هر زمان دیگری، به دنبال تمرکز، انتخاب‌گری و کارایی در سرمایه‌گذاری‌های خود است؛ رویکردی که ممکن است برای بسیاری از بنیان‌گذاران، هم فرصت و هم چالش تلقی شود.