چالش بزرگ ست مک‌فارلن برای احیای کارل؛ چه کسی بار سنگین روایت را به دوش می‌کشد؟

عبور از سد روایت اول‌شخص؛ معمای بزرگ برای اتاق نویسندگان

اقتباس از کتاب‌های محبوب «دانجن کراولر کارل» (Dungeon Crawler Carl) نوشته «مت دینیمن» (Matt Dinnimen)، بیش از آنکه یک پروژه فانتزی‌محور باشد، یک آزمون دشوار برای درک مدیوم تلویزیون است. وقتی «ست مک‌فارلن» (Seth MacFarlane) به عنوان تهیه‌کننده اجرایی پا به این میدان گذاشت، بسیاری انتظار داشتند با اثری با لحن تند و تیز همیشگی او روبرو شویم، اما چالش اصلی در جای دیگری نهفته است. در دنیای ادبیات، ما کارل را از فیلتر ذهنِ بدبین، خسته و به شدت شوخ‌طبع او می‌شناسیم. روایت اول‌شخص در این کتاب‌ها، ستون فقرات داستان است و حالا تیم تولید باید راهی پیدا کند که بدون تبدیل کردن سریال به یک مونولوگ طولانی و خسته‌کننده، این عمق روانی را به مخاطب منتقل کند.

«جف هیز» (Jeff Hays)، که به عنوان صداپیشه نمادین «پرنسس دونات» (Princess Donut) در این پروژه حضور دارد، به خوبی بر این نکته واقف است. هیز در گفتگوهای اخیر خود اشاره کرده که کارل «پیچیده‌ترین» شخصیت برای انتقال به لایو-اکشن است. این گزاره تنها یک نظر شخصی نیست؛ یک هشدار فنی به اتاق نویسندگان است. بازیگری که نقش کارل را بر عهده می‌گیرد، باید بتواند میانِ کمدی سیاه دنیای بازی و دردهای عمیق انسانیِ کارل، تعادلی شکننده برقرار کند. اگر این انتخاب اشتباه باشد، تمامِ آرک روایی کاراکتر در طول فصل، زیر بارِ جلوه‌های ویژه و کانسپت بصریِ مسابقه مرگ‌بارِ داستان، دفن خواهد شد.

چرا کارل، سخت‌ترین نقشِ کارنامه ست مک‌فارلن است؟

در تاریخ سریال‌های تلویزیونی، کمتر شخصیتی را دیده‌ایم که مانند کارل، همزمان هم قربانیِ سیستم باشد و هم قهرمانِ ناخواسته آن. وقتی صحبت از کستینگ این نقش می‌شود، ما با یک پارادوکس روبرو هستیم؛ کسی که هم باید فیزیکِ یک بازمانده‌ی خشن را داشته باشد و هم صدایِ ذهنیِ یک آدمِ کلافه که با دنیایی مضحک درگیر است. انتخاب بازیگر برای این نقش، صرفاً پیدا کردن یک چهره نیست؛ پیدا کردن کسی است که بتواند «ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون» را درک کند و بداند کجا باید سکوت کند و کجا، با یک نگاه، تمامِ وحشتِ موجود در سیاه‌چال را به مخاطب منتقل کند.

مک‌فارلن سابقه درخشانی در کنترلِ لحن سریال‌های خود دارد، اما اینجا با یک «آرک روایی کاراکتر در طول فصل» مواجه است که در آن، کارل باید از یک فرد عادی به یک ماشینِ کشتارِ استراتژیک تبدیل شود. این تغییر تدریجی، اگر در دستانِ بازیگری ناپخته قرار بگیرد، به سرعت به یک کلیشه تبدیل می‌شود. تیم کریس یوست (Chris Yost) به عنوان نویسنده اصلی، باید به گونه‌ای فیلمنامه را بنویسند که بازیگرِ انتخاب شده، فضای کافی برای تنفس و بروز این پیچیدگی‌ها را داشته باشد.

استراتژی پیکاک برای تسخیر بازارِ فانتزی‌های بزرگسالانه

پلتفرم «پیکاک» (Peacock) با سرمایه‌گذاری روی این پروژه، نشان داده که به دنبال پر کردن جای خالیِ سریال‌های فانتزی-کمدیِ باکیفیت در میانِ حجم انبوه آثار مشابه است. آن‌ها به خوبی می‌دانند که «بینج‌واچینگ» این سریال، تنها در صورتی ممکن است که مخاطب با کارل همذات‌پنداری کند. اگر کارل برای مخاطب غریبه باقی بماند، کلیف‌هنگر انتهای اپیزودها، هرچقدر هم که پرهزینه و جذاب باشند، اثری نخواهند داشت. این سریال باید بتواند تماشاگر را نه فقط با اکشن، بلکه با استیصالِ عمیقِ کارل درگیر کند.

توسعه جهان داستانی و اسپین‌آف‌ها در چنین پروژه‌هایی، معمولاً وسوسه‌کننده است، اما مک‌فارلن با هوشمندی فعلاً روی هسته اصلی تمرکز کرده است. آن‌ها می‌دانند که اگر کارل به درستی معرفی نشود، تمامِ دنیای «دانجن کراولر» فرو می‌پاشد. این یک بازیِ قدرت در میان استریم‌های بزرگ است؛ جایی که کیفیتِ روایت بر زرق و برقِ بصری پیروز می‌شود.

انتظارات بالا؛ آیا «کلیف‌هنگر»ها کافی هستند؟

در پایان، باید پرسید که آیا این سریال می‌تواند از سایه کتاب‌های پرفروش دینیمن خارج شود؟ هوادارانِ سرسختِ این مجموعه، به شدت روی کستینگ حساس هستند. هر انتخابِ غیرمنطقی، می‌تواند از همان اپیزود اول، خشمِ جامعه مخاطبان را برانگیزد. «جف هیز» معتقد است که کارِ تیم کستینگ، حسادت‌برانگیز نیست و این کاملاً درست است. آن‌ها باید کسی را پیدا کنند که همزمان با «دونات» (گربه‌ای که خودش به اندازه یک انسان شخصیت دارد)، شیمیِ بی‌نظیری داشته باشد.

ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون، بی‌رحم است. شما فرصت ندارید که در هر اپیزود، کاراکتر را بازسازی کنید. کارل باید از همان لحظه ورود، کارل باشد؛ همان کارلِ تلخ، باهوش و خسته. این سریال، میدانِ آزمونِ بزرگی برای مک‌فارلن است تا ثابت کند در دنیایِ لایو-اکشنِ فانتزی، همان‌قدر که در انیمیشن و کمدی سیت‌کام مسلط است، می‌تواند درام‌پردازیِ ساختاریافته را نیز به کمال برساند.