شطرنج قدرت در اسکای‌دنس: دیوید برسن و مهندسی نوینِ روایت‌های ورزشی

تلاقی استراتژی و فرم در قاب‌های اسکای‌دنس

در دنیای سینمای مدرن که مرزهای میان واقعیت و بازنمایی دراماتیک روزبه‌روز باریک‌تر می‌شود، حرکت اخیر «دیوید برسن» (David Berson) در مقام رئیس گروه جهانی ورزش اسکای‌دنس (Skydance Sports)، فراتر از یک تغییر ساختاری ساده در چارت سازمانی است. این جابه‌جایی‌ها در سطح کلان، حکایت از عطشی برای خلق «امضای مؤلف» در گونه‌ای دارد که پیش‌تر تحت سیطره گزارش‌های خشک و روایت‌های صرفاً خبری بود. برسن، که سال‌ها در «سی‌بی‌اس اسپورتس» (CBS Sports) با ظرافت‌های پخش زنده دست‌وپنج نرم کرده، حالا در سودای پیوند زدنِ ضرب‌آهنگِ سینمای داستانی با رویدادهای زنده است.

این تغییرات مدیریتی، به‌ویژه با سپردن نقش‌های کلیدی به «جف گرتولا» (Jeff Gerttula) و «کریگ بری» (Craig Barry)، گواهی است بر این ادعا که اسکای‌دنس به دنبال چیزی فراتر از ثبت تصاویر ورزشی است. آن‌ها به دنبال یافتن زیرمتن‌های روان‌شناختی در بطنِ رقابت‌های انسانی هستند؛ جایی که عرق ریختن یک ورزشکار در سکوتِ پیش از مسابقه، از خودِ نتیجه‌بازی اهمیت بیشتری می‌یابد. از دیدگاه من، این رویکرد یعنی حرکت به سمت میزانسن مینی‌مالیستی در مستندهای ورزشی که در آن فضا و سکوت، بیش از فریادهای گزارشگر، به مخاطب کد می‌دهد.

معماریِ نگاه در دوران گذار

وقتی از «استعاره‌های بصری» در روایت‌های ورزشی صحبت می‌کنیم، دقیقاً به همان چیزی اشاره داریم که تیم جدید برسن باید آن را نهادینه کند. جف گرتولا و کریگ بری، با پیشینه‌ای که در مدیریت محتوای دیجیتال و تولیدات بصری دارند، حالا باید ثابت کنند که می‌توانند از حصار کلیشه‌های تصویری تلویزیون عبور کنند. برای منِ منتقد، مسئله اینجاست: آیا این تیم می‌تواند قاب‌بندی‌های نقاشانه و اکسپرسیونیستی را به دلِ استادیوم‌های شلوغ ببرد؟

تغییرات اخیر اسکای‌دنس، نشان‌دهنده یک «بازنگری دراماتیک» در نحوه قصه‌گویی است. دیگر کافی نیست که دوربین‌ها فقط توپ را دنبال کنند. مخاطب امروز که با آثار مؤلفِ مستند آشناست، به دنبال کشفِ درونیاتِ سوژه در قاب‌بندی‌های خیره‌کننده است. برسن با این انتصاب‌ها، در واقع در حال ساختن یک «اتاق فکر خلاق» است که باید بتواند میانِ سرعتِ رویداد ورزشی و تأملِ سینمایی، تعادلی ظریف برقرار کند.

فراتر از آمار؛ جست‌وجوی طنین انسانی

بزرگترین چالش این تیم جدید در اسکای‌دنس، فاصله گرفتن از گزارشگری سنتی و نزدیک شدن به زبانِ بدنِ قهرمانان است. در درام‌های روان‌شناختی، سکوت‌های میان دیالوگ‌ها همان‌جایی است که حقیقت شخصیت بیرون می‌زند؛ در ورزش نیز، همین سکوت‌ها در رختکن یا لحظاتِ تنهاییِ پس از شکست، پتانسیل تبدیل شدن به سینمای ناب را دارند. گرتولا و بری با ورود به این ساختار، مسئولیت سنگینی برای پالایش بصریِ محتوا دارند.

من مشتاقانه منتظرم ببینم که چگونه این تیم، زبانِ سینمای مستقل را در قالب پروژه‌های بزرگ جهانی تزریق می‌کند. اگر آن‌ها بتوانند بر وسوسه استفاده از جلوه‌های ویژه مصنوعی غلبه کنند و به جای آن، نورپردازی‌های طبیعی و عمقِ میدانِ سینمایی را در اولویت قرار دهند، اسکای‌دنس می‌تواند به قطب جدیدی در سینمای غیرداستانی تبدیل شود. این نه یک تغییر اداری، که یک اعلام جنگ علیه محتوای سطحی و بی‌روح است.

نقشه راه؛ از تولید تا تأمل

در نهایت، آنچه از این جابه‌جایی‌ها برمی‌آید، یک «پارادایم شیفت» است. اسکای‌دنس در حال خروج از سایه تولیداتِ صرفاً تجاری و حرکت به سمت آثاری است که می‌توانند در فستیوال‌های بین‌المللی نیز حرفی برای گفتن داشته باشند. تأکید بر حضور مدیران باسابقه در این چارت جدید، یعنی آن‌ها به دنبالِ یک «امضای مؤلف» در تولیدات ورزشی هستند که در تاریخ این رسانه ثبت شود.

ما در NextIT.ir معتقدیم که سینما، چه در قالب درام و چه در مستند، ابزاری برای درکِ عمیق‌تر انسان است. اگر دیوید برسن و تیمش بتوانند این نگاه را در بطنِ پروژه‌هایشان نهادینه کنند، آنگاه شاهدِ تولدِ ژانری خواهیم بود که در آن «طنین احساسی پایان‌بندی» هر مسابقه، به اندازه پایانِ یک شاهکارِ سینماییِ کلاسیک، در ذهن مخاطب حک خواهد شد. این آغازِ یک مسیرِ دشوار اما به‌شدت هیجان‌انگیز برای اسکای‌دنس است.