پنچری در زمین گلف؛ چرا فصل دوم Stick نتوانست از سایه تد لاسو خارج شود؟

وقتی باشگاه گلف به عصای دستِ فیلمنامه‌نویس تبدیل می‌شود

سریال Stick در فصل دوم خود با بازگشتی دیرهنگام به کنداکتور «اپل تی‌وی پلاس» (Apple TV+)، بار دیگر می‌کوشد تا فرمول موفق درام‌های ورزشی-احساسی را تکرار کند. اما مشکل اینجاست که «اوون ویلسون» (Owen Wilson) در نقش «پرایس کیهیل» (Pryce Cahill)، قهرمان سابق PGA، در این فصل بیش از آنکه با چالش‌های حرفه‌ای گلف دست‌به‌گریبان باشد، در دایره‌ای از تکرار و سکانس‌های پرکننده گرفتار شده است. برای من که پیگیرِ ریزش و جهش‌های روایی در «پیک‌تی‌وی» (Peak TV) هستم، این اثر نمونه بارز سریالی است که «اتاق نویسندگان» (Writers' Room) آن بیش از حد بر روی ایمنی و «خوش‌حس» بودنِ اثر تمرکز کرده و عملاً «ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون» را فدای یک لحنِ خنثی کرده است.

آرک رواییِ معلق؛ جایی که Santi Wheeler راه را گم می‌کند

توسعه کاراکتر «سانتی ویلر» با بازی «پیتر دیگر» (Peter Dager)، پتانسیل‌های زیادی برای به تصویر کشیدن فشار دنیای اسپانسرشیپ و شهرت ناگهانی داشت، اما خروجی نهایی به شدت به مدل‌های سطحی بازی‌های ویدیویی شبیه شده است. لحظات حضور او در تورنمنت‌ها، فاقد آن «کلیف‌هنگر انتهای اپیزود» است که مخاطب را برای هفته آینده تشنه نگه دارد. انگار نویسندگان ترجیح داده‌اند به جای واکاویِ روان‌شناختیِ یک پدیده ورزشی، او را در میان کات‌سین‌های بی‌مزه و قراردادهای تبلیغاتی کلیشه‌ای رها کنند. این عدم تعادل بینِ «توسعه جهان داستانی» و نمایشِ واقعیِ بیزینس ورزش، باعث شده تا Stick در مقایسه با آثار مشابهی مثل Ballers، بسیار کم‌رمق ظاهر شود.

بازیگران بزرگ در چنبره دیالوگ‌های کم‌جان

حضور «ریا سی‌هورن» (Rhea Seehorn) در قامت مربی گلف، تنها نقطه اتکای بازیگری است که به سریال اصالت می‌بخشد؛ او تنها کسی است که می‌تواند از پسِ دیالوگ‌های گاه‌به‌گاهِ بی‌رمق سریال برآید. در سوی دیگر، تغییر مسیر کاراکتر «تیموتی اولیفانت» (Timothy Olyphant) از یک آنتاگونیستِ سرسخت به یک متحد، اگرچه غافلگیرکننده است اما به دلیل پرداختِ ضعیف، بیشتر شبیه به یک وصله ناجور به نظر می‌رسد. در واقع، سریال نمی‌داند با این پتانسیل بازیگری چه کند و مدام بین درام خانوادگی و کمدیِ ورزشی معلق می‌ماند.

خستگی مخاطب در عصر بینج‌واچینگ

یکی از بزرگترین ایرادات فصل دوم، وفورِ سکانس‌های زائد است؛ از بحث‌های بی‌هدف درباره جنگ ستارگان گرفته تا جدال‌های بی‌مورد روی میز ایرهاکی. این‌ها دقیقاً همان لحظاتی هستند که «بینج‌واچینگ» (Binge-watching) را به «خستگی مخاطب» تبدیل می‌کنند. وقتی یک سریال نمی‌تواند «قلاب» (Hook) محکمی در پایان هر اپیزود ایجاد کند، مخاطب خیلی زودتر از آنچه سازندگان انتظار دارند، از فضای عاطفیِ گل‌درشتِ سریال فاصله می‌گیرد. در نهایت، Stick در فصل دوم ثابت می‌کند که داشتن قلبِ مهربان برای ساخت یک سریال جریان‌ساز کافی نیست؛ به قلمی برنده‌تر و ساختارِ سه‌پرده‌ایِ دقیق‌تری نیاز است که در این فصل، جای خالی‌اش به شدت حس می‌شود.