سفر در زمان با لاک‌پشت‌های نینجا؛ میراثی که در صفحات IDW زنده می‌ماند

عبور از سایه انیمیشن؛ وقتی کمیک‌بوک‌ها فرمان را به دست می‌گیرند

دنیای لاک‌پشت‌های نینجا (Teenage Mutant Ninja Turtles) همواره در نوسان میان پرده نقره‌ای و صفحات کاغذی، هویت‌های متفاوتی را تجربه کرده است. با وجود اینکه پارامونت (Paramount) تصمیم گرفت دوشاخه برق سریال Tales of the Teenage Mutant Ninja Turtles را از پریز بکشد و طرفداران را در انتظار طولانی برای دنباله فیلم Mutant Mayhem رها کند، یک نام همچنان به عنوان تنها پناهگاه هواداران می‌درخشد: انتشارات آی‌دی‌دبلیو (IDW Publishing). این انتشارات نه تنها جای خالی اثر تلویزیونی را پر کرده، بلکه با وسواسی مثال‌زدنی در حال گسترش دادنِ پتانسیل‌های بصری و روایی این فرنچایز است.

سری جدیدی که با نام Tales of the TMNT: Tear in Time معرفی شده، چیزی فراتر از یک پرکننده زمانِ انتظار است. این اثر در واقع یک بیانیه هنری برای حفظ پیوستگی دنیایی است که با فیلم Mutant Mayhem متولد شد اما حالا در بستری وسیع‌تر، فرصت نفس کشیدن پیدا کرده است. اندرو جاسترا (Andrew Joustra) به عنوان نویسنده، دوباره سکان هدایت قصه را در دست گرفته و این بار با اضافه کردن المان‌های سفر در زمان، قصد دارد استانداردهای روایی این سری را به سطحی بالاتر از آرک‌های پیشین یعنی Coastal Chaos برساند.

هنرِ ارجاع؛ وقتی کاورها با مخاطب حرف می‌زنند

در دنیای کمیک‌بوک، کاورها فقط ابزار فروش نیستند؛ آن‌ها بیانیه‌ای از میزانسنِ داستانی هستند. در تصاویر منتشر شده از شماره ۳، شاهد یک ضیافت بصری برای کهنه‌سربازان این فرنچایز هستیم. طراحی کاراکترها روی این جلد، یک نامه عاشقانه به تاریخچه پرفراز و نشیب لاک‌پشت‌هاست. میکل‌آنژ با لباس نمادین The Last Ronin، دوناتلو با زره Flash Forward، رافائل با تم کلاسیک سریال ۲۰۰۳ و لئوناردو با پوشش Rise of the TMNT، همگی در یک قاب جمع شده‌اند.

این نوع نگاهِ کارگردانی‌شده به جزئیات، نشان‌دهنده احترامی است که لوئی جویس (Louie Joyce) به عنوان طراح برای میراث TMNT قائل است. او فقط کاراکترها را نقاشی نمی‌کند؛ او با استفاده از این المان‌های بصری، پل‌های ارتباطی میان نسل‌های مختلفِ طرفداران برقرار می‌کند. ریتم تدوین بصری در این صفحات، از همان نگاه اول به مخاطب می‌فهماند که قرار نیست با یک داستان خطیِ معمولی روبرو باشیم؛ اینجا صحبت از یک تلاقی زمانی است که تمامی ابعادِ TMNT را به هم گره می‌زند.

ورود رنت تیلی؛ کاتالیزوری برای یک آشوب مقیاس‌بزرگ

یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های Tear in Time، اضافه شدن رنت تیلی (Renet Tilley) به داستان است. جاسترا در گفتگوهای اختصاصی خود اشاره کرده که قصد دارد این کاراکتر را به قلب تپنده داستان تبدیل کند. رنت همیشه در حاشیه بوده، اما اینجا قرار است شاهد رشد شخصیتی او در موقعیتی باشیم که تمام موجودیت دنیای Tales در خطر است. ترکیب شخصیت‌های Mutant Mayhem با این المان‌های فانتزیِ علمی-تخیلی، ریسک بالایی دارد اما پاداش آن هم می‌تواند برای طرفداران بسیار شیرین باشد.

در آرک Coastal Chaos، ما شاهد بودیم که لاک‌پشت‌ها در برابر آرماگون (Armaggon) در محیط آبی به شدت تحت فشار بودند. این تعلیق نفس‌گیر و لزومِ استفاده از کمکِ Mutanimalها، به خوبی توانست ریتم داستان را بالا نگه دارد. حالا در Tear in Time، مقیاسِ این تهدیدها به مراتب بزرگتر شده است. نویسنده با هوشمندی تمام، از پایان‌بندیِ Coastal Chaos به عنوان سکوی پرتابی استفاده کرده تا مخاطب را بدون وقفه در دلِ یک آشوب زمانیِ جدید پرتاب کند. این یعنی جلوگیری از افت انرژی که بسیاری از مجموعه‌های کمیک‌بوکی در فواصل بین آرک‌ها با آن دست‌وپنج نرم می‌کنند.

آیا Tear in Time می‌تواند خلاء سینمایی را پر کند؟

نمی‌توان از موفقیت مالی و سوددهی تجاری این کمیک‌ها چشم‌پوشی کرد. در حالی که استودیوها برای ساخت بلاک‌باسترهای بعدی خود با چالش‌های بودجه و زمان‌بندی روبرو هستند، IDW با هزینه‌ای بهینه‌تر، جامعه مخاطبانِ وفادار را حفظ می‌کند. این استراتژی، دقیقاً همان چیزی است که به اکوسیستم TMNT اجازه می‌دهد تا در غیاب اکران‌های بزرگ، زنده بماند. اعداد و ارقام فروش پیش‌سفارش‌ها نشان می‌دهد که طرفداران تشنه‌ی این روایت‌ها هستند؛ روایتی که توسط هنرمندانی نوشته و ترسیم می‌شود که خود شیفته‌ی این دنیای جهش‌یافته هستند.

در نهایت، Tear in Time نه تنها یک دنباله، بلکه یک آزمایشگاه روایی است. جایی که کارگردانی داستان از حالت سنتی خارج شده و به سمتی می‌رود که شاید در آینده، منبع الهامی برای پروژه‌های سینماییِ بزرگ‌تر باشد. شیمی میان لاک‌پشت‌ها در این آرک جدید، با توجه به تغییرات بصری و روانیِ اعمال شده، پخته‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. برای ما که عاشق پرده نقره‌ای هستیم، دیدن چنین کیفیتی در صفحات کمیک، نویدبخش این است که قلب این فرنچایز هنوز در جای درستی می‌تپد و تیم سازنده، برخلاف بسیاری از آثار تجاریِ بی‌روح، با عشق و دانشِ عمیق به سراغ این میراث رفته‌اند.