سنتینل از سایه درآمد؛ الدر اسکرولز ۶ بالاخره صاحب نام شد

سنتینل؛ وعده‌ای که بعد از هشت سال رنگ واقعیت گرفت

بالاخره یخ‌ها آب شد! بعد از هشت سال انتظار زجرآور و پر از شایعات بی‌پایان، بتسدا (Bethesda) بالاخره طلسم سکوت را شکست و عنوان نهایی قسمت بعدی این فرنچایز افسانه‌ای را با نام The Elder Scrolls VI: Sentinel رسماً معرفی کرد. وقتی در سال ۲۰۱۸ آن تیزر کوتاه پخش شد، همه فکر می‌کردیم چند سال بعد در دنیای پهناور آن غرق می‌شویم، اما بتسدا بازی را در وضعیتی معرفی کرد که عملاً در مراحل اولیه پیش‌تولید بود. حالا بعد از گذشت بیش از هشت سال، نام «سنتینل» (Sentinel) تایید شده و ما می‌دانیم که قرار است به اقلیم‌های خشن و بیابانی هامرفال (Hammerfell) سفر کنیم.

اما بیایید صادق باشیم؛ این خبر بیشتر از اینکه هیجان‌زده‌ام کند، یادآور یک حقیقت تلخ در صنعت گیم است: «سیاست‌گذاری‌های سمی برای کنترل افکار عمومی». همه ما می‌دانیم چرا آن زمان نامی از بازی برده شد. جیسون شرایر (Jason Schreier)، خبرنگار مطرح صنعت، به خوبی فاش کرد که آن رونمایی زودهنگام در E3 2018 صرفاً برای کاهش فشارِ افتضاح Fallout 76 بود. بتسدا می‌خواست خشم گیمرها را با یک نام بزرگ آرام کند، حتی اگر آن نام تا یک دهه بعد هم آماده بازی نباشد.

چرا هنوز باید برای تجربه Sentinel صبر کنیم؟

طبق گزارش‌ها و بیانیه‌های رسمی، هنوز حداقل دو سال دیگر تا لمس کردن این بازی فاصله داریم. برای من که به عنوان یک تستر سخت‌افزار و خوره گرافیک، همیشه به دنبال بهینه‌سازی و کیفیت خروجی هستم، این تاخیرها اگر منجر به یک فاجعه فنی مثل استارفیلد (Starfield) در زمان عرضه نشود، قابل تحمل است. اما بیایید واقع‌بین باشیم؛ توسعه بازی در سال ۲۰۲۴ با موتورهای بازی‌سازی مدرن، مخصوصاً وقتی صحبت از وسعت یک الدر اسکرولز است، پیچیدگی‌های وحشتناکی دارد.

اشا شارما (Asha Sharma)، مدیرعامل ایکس‌باکس، ادعا کرده که بازی در وضعیت «قابل بازی» (Playable State) قرار دارد. این جمله در دنیای گیمینگ برای منِ گیمرِ کهنه‌کار همیشه یک پرچم قرمز است! قابل بازی بودن یعنی کدها اجرا می‌شوند، نه اینکه مکانیک‌های نبرد (Combat Mechanics) یا هیت‌باکس‌ها (Hitboxes) نهایی شده باشند. ما نمی‌خواهیم با یک بازی پر از باگ و دراپ فریم روبرو شویم که برای اجرای روانِ آن نیاز به کارت گرافیک‌های سری RTX 6000 داشته باشیم. اگر بتسدا می‌خواهد «سنتینل» تبدیل به شاهکار بعدی‌اش شود، باید زمان بیشتری صرف صیقل دادن (Polishing) موتور بازی‌سازی‌اش کند.

انتظارات تکنیکی؛ آیا شاهد یک جهش نسلی خواهیم بود؟

سوال اصلی اینجاست: آیا Sentinel قرار است با آنریل انجین ۵ (Unreal Engine 5) رقابت کند یا بتسدا باز هم می‌خواهد با موتور قدیمی و خسته‌اش (Creation Engine) سر و کله بزند؟ برای من که با فناوری‌های ری‌تریسینگ (Ray Tracing) و DLSS زندگی می‌کنم، کیفیت بصری و اتمسفر بازی حیاتی است. در دنیای امروز، دیگر لودینگ‌های طولانی و انیمیشن‌های خشکِ شخصیت‌ها خریدار ندارد. ما نیاز به گان‌پلی (یا بهتر بگویم، سورد‌پلی!) نرم و ارضا‌کننده داریم.

انتظار دارم که این وقفه طولانی، صرفِ بهینه‌سازی عمیق برای کنسول‌های نسل نهم و سخت‌افزارهای رده‌بالای PC شده باشد. اگر بازی در زمان عرضه نتواند از DLSS 3.5 یا قابلیت‌های مشابه برای اجرای نرخ فریم بالا در رزولوشن 4K پشتیبانی کند، قطعاً با یک شکست فنی روبرو خواهیم بود. بتسدا باید ثابت کند که هنوز بلد است چطور دنیایی بسازد که در آن «پلی‌تایم» (Playtime) با محتوای باکیفیت پر شده باشد، نه فقط با کوئست‌های تکراری و خسته‌کننده.

درس عبرتی از تاریخ؛ آیا بتسدا اعتماد ما را برمی‌گرداند؟

تاریخچه بتسدا در سال‌های اخیر، ترکیبی از پیروزی‌های بزرگ و ناامیدی‌های مطلق بوده است. از یک طرف اسکایریم (Skyrim) را داریم که هنوز هم بعد از سال‌ها زنده است و از طرف دیگر، عملکرد پرحاشیه استارفیلد و فاجعه لانچ Fallout 76. حالا که نام Sentinel تایید شده، فشار روی تاد هاوارد (Todd Howard) و تیمش به اوج رسیده است. آن‌ها می‌دانند که اگر این بازی با استانداردهای امروزیِ یک بازی AAA همخوانی نداشته باشد، اعتبار استودیو برای همیشه زیر سوال می‌رود.

برای ما گیمرهای ایرانی که همیشه با چالش‌های پینگ و پایداری سرورها دست‌وپنج نرم می‌کنیم، یک بازی تک‌نفره عمیق و بدون نیاز به اتصال دائم، نعمتی است که نباید آن را هدر دهند. امیدوارم این «دو سالِ باقی‌مانده» فقط یک عددِ تبلیغاتی نباشد و واقعاً صرفِ رفع باگ‌ها و بهبود مکانیک‌های RPG شود. من به عنوان کسی که تمام عمرش را با این فرنچایز بزرگ شده، فقط یک چیز می‌خواهم: یک دنیای زنده که وقتی واردش می‌شویم، لودینگ‌های طولانی و استاتر (Stutter)های آزاردهنده، ما را از غرق شدن در اتمسفر سنگین بازی بیرون نکشد.