سقوط اخلاقی اِدی هورنیمن؛ چرا فصل سوم «آقایان» به میدان مین تبدیل می‌شود؟

تغییر فاز در اتاق نویسندگان؛ وقتی تراژدی به موتور محرک تبدیل می‌شود

سریال «آقایان» (The Gentlemen) به مدیریت گای ریچی (Guy Ritchie)، در فصل دوم نشان داد که چگونه می‌توان با استفاده از یک کلیف‌هنگر انتهای اپیزود، کل آرک روایی کاراکتر را در عرض چند دقیقه بازنویسی کرد. مرگ غیرمنتظره بلا (Bella) در انفجار هواپیما، تنها یک شوک بصری برای افزایش ضربان قلب مخاطب نبود؛ بلکه حکم تیر خلاص به انسانیتِ اِدی هورنیمن (Eddie Horniman) با بازی تئو جیمز (Theo James) را داشت. در حالی که در فصل اول با یک سرباز وظیفه‌شناس روبرو بودیم که سعی داشت شرافت خانوادگی‌اش را با دنیای خلافکاران آشتی دهد، حالا با مردی روبرو هستیم که سایه‌های تاریکِ قدرت، تمام وجودش را بلعیده است.

این تغییر رویکرد در شخصیت‌پردازی، نشان‌دهنده بلوغ استراتژی سریال در پلتفرم نتفلیکس (Netflix) است. برخلاف بسیاری از درام‌های جنایی که در فصل‌های میانی دچار افت ریتم می‌شوند، «آقایان» با استفاده از این تراژدی، هزینه‌های اخلاقی حضور در امپراتوری خانواده گلس را به بالاترین سطح ممکن رساند. حالا اِدی دیگر در حال «یادگیری» بازی نیست؛ او خودش به یکی از مهره‌های اصلی و خطرناک بازی تبدیل شده که حتی سوزی گلس (Susie Glass) نیز از پیش‌بینی حرکت بعدی او عاجز است.

معماریِ گسست؛ فرسایشِ اتحاد استراتژیک اِدی و سوزی

رابطه اِدی و سوزی که تا پیش از این به عنوان ستون فقراتِ سریال شناخته می‌شد، اکنون در وضعیت «آتش‌بس شکننده» قرار دارد. در فصل دوم، ما شاهد گذار این دو از رابطه «مربی-شاگردی» به «کاپیتان‌های مشترک» بودیم. اما خیانت اِدی به بابی گلس (Bobby Glass) و تنبیه وحشیانه او توسط این پادشاه جنایت، بذر بی‌اعتمادی را در خاکِ شراکت آن‌ها کاشت. سوزی که همیشه نماد عقلانیت و محاسبات سرد بود، حالا با اِدی‌ای مواجه است که نه تنها از نظر روانی ناپایدار است، بلکه به دلیل مرگ همسرش، به دنبال خون‌خواهی است.

ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون ایجاب می‌کند که این تنش در فصل سوم به اوج برسد. سوزی اکنون با پارادوکسی بزرگ روبروست: او به نبوغ استراتژیک اِدی نیاز دارد تا امپراتوری‌شان را در سطح جهانی گسترش دهد، اما از سوی دیگر، اِدیِ جدید برای او تبدیل به یک تهدید وجودی شده است. این پویاییِ «نزدیک و در عین حال خطرناک»، بهترین سوخت برای پیشبرد درام در فصل سوم است. اگر سوزی نتواند افسارِ جنونِ اِدی را در دست بگیرد، احتمالاً شاهد یک رویارویی مستقیم بین این دو شریکِ سابق خواهیم بود.

خروج فردی و ورود ستاره‌های کلاسیک؛ پوست‌اندازیِ کست سریال

خروج دنیل اینگز (Daniel Ings) از نقش فردی، یکی از بزرگترین ضربه‌های ساختاری به کست اصلی سریال است. فردی به عنوان یک عنصر هرج‌ومرج‌طلب و غیرقابل‌پیش‌بینی، همیشه تنش‌های خانوادگی را زنده نگه می‌داشت. با این حال، مجازاتِ تحقیرآمیز او توسط اِدی (مجبور کردن به قتل گاسپل جان با اره‌برقی)، پایانِ نمادین نقش او در این شطرنج خونین بود. این خروج، راه را برای ورود خون تازه‌ای به رگ‌های سریال باز کرده است.

حضور الایجا وود (Elijah Wood) و اورلاندو بلوم (Orlando Bloom) در کنار رابرت کارلایل (Robert Carlyle) و دکستر فلچر (Dexter Fletcher)، نشان‌دهنده جاه‌طلبی بالای نتفلیکس برای فصل سوم است. گای ریچی با این انتخاب‌ها، جهان داستانی سریال را به سمت ابعاد بزرگتر و پیچیده‌تر سوق می‌دهد. ترکیب این بازیگران که هرکدام وزنه‌ی سنگینی در صنعت سینما هستند، نشان می‌دهد که فصل سوم فراتر از درگیری‌های محلی، به یک درامِ بین‌المللی با ابعاد حماسی تبدیل خواهد شد.

چرا فصل سوم، آزمونِ بقایِ سبکِ گای ریچی است؟

موفقیت خیره‌کننده فصل دوم با امتیاز ۸۷ درصد در راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes)، بار مسئولیت سنگینی را بر دوش شو رانر و اتاق نویسندگان گذاشته است. چالش اصلی در فصل سوم، حفظِ «سبک خاص ریچی» در عینِ مدیریتِ فضای تاریک و تراژیکِ پسا-مرگِ بلا است. «آقایان» باید مراقب باشد که در دامِ بینج‌واچینگِ بی‌هدف نیفتد و همچنان با کلیف‌هنگرهای هوشمندانه، مخاطب را تشنه نگه دارد.

فصل سوم باید پاسخگوی این سوال باشد: آیا اِدی می‌تواند در حالی که در تاریکی مطلق غرق شده، همچنان به عنوان یک «جنتلمن» شناخته شود؟ یا اینکه ما در حال تماشای سقوطِ قهرمانی هستیم که در نهایت به همان هیولایی تبدیل می‌شود که در ابتدا از آن متنفر بود؟ با اضافه شدن بازیگران تراز اول و تغییر مسیر قطعیِ آرک کاراکترها، «آقایان» در موقعیتی قرار گرفته که می‌تواند استانداردهای درام‌های جنایی پلتفرم‌های استریمینگ را برای سال‌های آینده بازتعریف کند.