سقوط آزادِ جادوگر؛ آیا لورنا در تله کلیشه‌های بی‌روح LitRPG گرفتار شده است؟

وقتی جادوگرِ بی‌رقیب، جادویِ خاص بودنش را از دست می‌دهد

این هفته که به تماشای قسمت چهارم «جادوگر قدرتمند جهان» (The World's Strongest Witch) نشستم، حس عجیبی داشتم. ما در سه قسمت ابتدایی با یک اثر متفاوت طرف بودیم که با نگاهی طنازانه به فرهنگ گیمرها و مکانیک‌های دنیای RPG، توانسته بود خودش را از خیل عظیم انیمه‌های کلیشه‌ای این سبک جدا کند. اما متأسفانه، اپیزود چهارم مانند ترمز ناگهانی در یک مسیر پرسرعت عمل کرد. انگار سازندگان فراموش کردند که برگ برنده این اثر، نه فقط «قدرت مطلق» لورنا، بلکه هوشمندیِ روایتِ او در مواجهه با سیستم‌های بازی‌گونه بود.

من همیشه معتقدم یک اثر در سبک LitRPG زمانی می‌درخشد که بتواند تعادل دقیقی بین قدرت‌نمایی کاراکتر و چالش‌های منطقی ایجاد کند. در قسمت چهارم، وقتی لورنا به جنگل می‌رود تا با کشاورزی و فارم کردن آیتم‌ها، پول به جیب بزند، آن حسِ «واقع‌گراییِ گیمری» هنوز زنده بود. حتی آن شوخی‌های تند و تیز درباره فروم‌های آنلاین و پاسخ‌های بی‌فایده کاربران، لبخند به لبم آورد؛ چون دقیقاً همان چیزی است که هر کسی که در انجمن‌های تخصصی گیم وقت گذرانده، با تمام وجود درک می‌کند. اما این لذت دیری نپایید.

تله‌ی کلیشه‌های «اعداد بزرگ‌تر» در نبرد با دکترِ سمی

بزرگ‌ترین ناامیدی من در این اپیزود، نحوه مواجهه لورنا با آنتاگونیستِ جدید یعنی دکترِ سمی بود. متأسفانه داستان در اینجا به دام همان تله‌ای افتاد که اکثر انیمه‌های ضعیف این ژانر در آن دست‌وپای می‌زنند: حل کردن تمام مشکلات با یک «مک‌گافین» (MacGuffin) یا ابزاری که صرفاً برای از بین بردن موانع به شکلی تنبلانه طراحی شده است. وقتی قهرمان داستان بدون هیچ‌گونه درگیری استراتژیک یا استفاده خلاقانه از مهارت‌هایش، صرفاً به این دلیل که «اعدادش بزرگ‌تر است» برنده می‌شود، ما عملاً با یک روایت تهی از تنش روبرو هستیم.

اینکه لورنا به راحتی تمام توطئه‌های دکتر را خنثی کرد، نه تنها جذابیت بصری ساکوگا در نبردها را به حاشیه برد، بلکه عملاً پتانسیل‌های داستانی را هم هدر داد. من منتظر بودم در این آرک داستانی، لورنا از هوشِ فروم‌باز خود استفاده کند، نه اینکه فقط با یک ضربه، همه چیز را تمام کند. این نوع روایت، درست مثل جابه‌جاییِ بی هدفِ کدها از یک انیمه به انیمه دیگر است؛ بدون هیچ امضای بصری یا داستانیِ منحصربه‌فردی که ما از استودیوهای تراز اول انتظار داریم.

سایه سنگینِ گذشته و فرصت‌های سوخته

یک کورسوی امید در این اپیزود دیده شد: پیوند خوردن گذشته لورنا و خانواده‌اش با توطئه دکتر. اگر سازندگان بخواهند از این پتانسیل برای ساختن یک آنتاگونیستِ پایدار و چندلایه استفاده کنند، شاید بتوانند کشتیِ در حال غرق شدنِ داستان را نجات دهند. اما مشکل اینجاست که این ایده هم به خودی خود نوآورانه نیست. اگر این مسیر هم قرار باشد به همان کلیشه‌های انتقام‌های سطحی ختم شود، دیگر چیزی از جذابیتِ اولیه انیمه باقی نمی‌ماند.

ما در دنیای انیمه، عادت کرده‌ایم که آثار در قسمت‌های میانی کمی افت کنند، اما «جادوگر قدرتمند جهان» نیاز دارد سریع‌تر از این‌ها به فرم اصلی خودش برگردد. وفاداری به منبع مانگا یا حتی گسترش خلاقانه آن، نباید به قیمت قربانی کردنِ هویتِ اثر تمام شود. من هنوز امیدوارم که در قسمت‌های آینده، شاهد آن چرخش‌های داستانیِ هوشمندانه باشیم که ما را در قسمت‌های اول عاشق این دنیا کرد.

فراخوان برای بازگشت به ریشه‌های گیمینگ

در نهایت، لحظه‌ای که دکتر متوجه شد در برابر قدرت لورنا چقدر حقیر است، تنها نقطه قوتِ پایانیِ این قسمت بود؛ یک لحظه کوتاه که یادآوری کرد چرا لورنا کاراکتر محبوبی است. اما این کافی نیست. ما به عنوان طرفداران این سبک، تشنه‌ی مکانیک‌های پیچیده، نبردهای باکیفیت و طنزِ لایه‌داری هستیم که به «فرهنگِ گیمرها» احترام می‌گذارد. «جادوگر قدرتمند جهان» نباید به یکی از آن انیمه‌های فصلیِ فراموش‌شدنی تبدیل شود.

امیدوارم در هفته‌های آینده، شاهدِ ساکوگایِ روان‌تر در صحنه‌های اکشن و عمقِ بیشتری در دیالوگ‌ها باشیم. کرانچی‌رول (Crunchyroll) پتانسیل زیادی برای هایپ کردن این اثر دارد، اما خودِ انیمه باید ثابت کند که ارزش این همه توجه را دارد. لورنا پتانسیل این را دارد که به یکی از آیکون‌های این فصل تبدیل شود، به شرطی که نویسندگان دست از ساده‌سازیِ بیش از حدِ چالش‌ها بردارند و دوباره به همان مسیرِ خلاقانه و پرانرژیِ ابتدایی بازگردند.