تامی الیور در پوسته‌ای تازه؛ بازگشت سبزِ پوش‌آپوکالیپتیک به قلم بوم استودیو

از شمایل اسطوره‌ای تا غبارِ انزوا در کهکشان

در تاریخچه طولانی و پرنوسان فرنچایز «پاور رنجرز» (Power Rangers)، کمتر کاراکتری به اندازه «تامی الیور» (Tommy Oliver) توانسته است مسیرِ دگردیسیِ از ضدقهرمان به منجی را با چنین ظرافتی طی کند. حالا در شماره سوم از سری کامیک‌های «پاور رنجرز: سبز» (Power Rangers: Green)، شاهد بازتعریفِ بصری و شخصیتیِ این کاراکتر هستیم که فرسنگ‌ها با استانداردهای تلویزیونیِ رنگارنگ دهه ۹۰ فاصله دارد. تامی دیگر آن رنجرِ اتوکشیده و رهبر مقتدر نیست؛ او اکنون بازمانده‌ای است که زیر بارِ سنگینِ یک دهه تبعید در حاشیه فضا، به شمایلی از یک جنگجویِ گریزپا بدل شده است.

طراحی جدید تامی با آن پانچویِ مندرس، ژاکت سبز تیره و ریشی که نشان از سال‌ها دوری از تمدن دارد، استراتژیِ هوشمندانه «بوم استودیو» (BOOM! Studios) برای هدف قرار دادن مخاطبان بزرگسالی است که با این فرنچایز بزرگ شده‌اند. در واقع، ما با یک «توسعه جهان داستانی» (World Building) روبرو هستیم که به جای تکیه بر نوستالژیِ صرف، به دنبال کالبدشکافیِ روان‌شناختیِ مردی است که تمام زندگی‌اش را در میدان نبرد صرف کرده و اکنون در پیِ یافتن معنایی برای بقاست.

معماریِ سکوت در اتاق نویسندگان بوم استودیو

وقتی به «ریتم داستان‌گویی در مدیوم تلویزیون» و تطبیق آن با کامیک‌بوک‌ها نگاه می‌کنیم، می‌بینیم که نویسندگان در این اثر به دنبال شکستنِ ساختار سه‌پرده‌ای کلاسیک هستند. تامی الیور در این روایت، در وضعیت «خستگی مخاطب» از تکرار ابرقهرمان‌بازی‌های کلیشه‌ای قرار دارد. او در تبعید است، نه به این دلیل که شکست خورده، بلکه به این خاطر که پس از انحلال تیم اصلی «مایتی مورفین» (Mighty Morphin Power Rangers)، دیگر پیوندی با دنیایی که نجات داده بود، احساس نمی‌کند.

این رویکردِ «شو رانر»-گونه در نوشتن کامیک، به ما اجازه می‌دهد تا «آرک روایی کاراکتر» را در فضایی مینیمال دنبال کنیم. تامی در این شماره، نه با لشکری از هیولاها، بلکه با سایه‌های گذشته‌اش دست‌به‌گریبان است. استفاده از المان‌های «پست-آپوکالیپتیک» در طراحی لباس او، تنها یک تغییر ظاهری نیست؛ بلکه نمادی از فرسایشِ درونیِ رنجری است که زمانی قدرت‌های «مستر مورفر» (Master Morpher) را در اختیار داشت و حالا حتی یک قبضه اسلحه نیز برایش سنگین است.

تقابلِ مرگ و افتخار در سایه‌سارِ دشمن قدیمی

نقطه عطف این شماره، مواجهه تامی با «گولدار» (Goldar) است. این تقابل، یکی از درخشان‌ترین کلیف‌هنگرهای انتهای اپیزود در دنیای کامیک‌های اخیر محسوب می‌شود. گولدار که خود زمانی نمادِ شرارت‌های سازمان‌یافته بود، حالا خسته از حیاتِ بیهوده، به دنبال مرگی شرافتمندانه به دست رقیب دیرینه‌اش است. این تغییر زاویه دید، یک «گره‌افکنی» هوشمندانه است که تامی را در موقعیت اخلاقی دشواری قرار می‌دهد: آیا کشتن دشمنی که دیگر قصد جنگ ندارد، او را به همان ضدقهرمانی تبدیل می‌کند که در ابتدای مسیرش بود؟

این نوع روایت، یادآور پختگیِ سریال‌های درامِ شبکه «اچ‌بی‌او» (HBO) است که در آن‌ها، مرز میان خیر و شر در جریانِ دیالوگ‌های سنگین و سکوت‌های طولانی رنگ می‌بازد. تامی الیور در این اثر، بیش از آنکه یک ابرقهرمان باشد، یک «بازمانده» است که ناخواسته به درون یک بازیِ جدید کشیده شده؛ بازی‌ای که در آن جایزه، نه پیروزی، بلکه رهایی از بارِ سنگینِ خاطرات است.

استراتژیِ استریمینگ و آینده فرنچایز در عصر جدید

بسیاری از تحلیل‌گران رسانه معتقدند که این بازطراحی‌های جسورانه، پیش‌درآمدی برای ساخت نسخه‌های جدی‌تر و سینمایی از دنیای پاور رنجرز است. «بینج‌واچینگ» یا مصرفِ یک‌جای محتوا، ایجاب می‌کند که کمپانی‌ها ریسک‌های بزرگ‌تری روی کاراکترهای نمادین خود انجام دهند. تبدیل تامی الیور به یک کاراکترِ خاکستری و افسرده، ریسک بزرگی است که تنها با تکیه بر یک «قلم شو رانر» مسلط و آگاه به میراثِ گذشته ممکن می‌شود.

اگر این مسیر در کامیک‌ها با موفقیت سپری شود، می‌توان انتظار داشت که در آینده‌ای نزدیک، شاهد اسپین‌آف‌هایی باشیم که دقیقاً بر همین فضای سرد و واقع‌گرایانه تمرکز دارند. تامی الیور اکنون دیگر آن رنجر سبز کلاسیک نیست؛ او نمادی از گذارِ این فرنچایز از دنیای اسباب‌بازی‌های رنگارنگ به عرصه درام‌های جدی و استراتژیک است که در دنیای امروز، مخاطبانِ به‌مراتب وفادارتری را به سمت خود جذب می‌کند.