بازگشت وش در Trigun Manuscript؛ وقتی قلم نایتو با دنیای Stampede گره می‌خورد

بازگشت به سیاره گان‌سایت؛ فراتر از یک اقتباس ساده

خبر انتشار رمان جدید «تری‌گان» (Trigun) با عنوان «تری‌گان منوسکریپت» (Trigun Manuscript) برای تمامی اوتاکوهایی که با ماجراجویی‌های «وش» (Vash) بزرگ شده‌اند، یک بمب خبری تمام‌عیار است. وقتی نام «یاسوهیرو نایتو» (Yasuhiro Nightow) به عنوان خالق اصلی در کنار «تاکهیکو اوکسی» (Takehiko Oxi) قرار می‌گیرد، یعنی قرار است شاهد وفاداری مو‌به‌مو به روح سرکش مانگا باشیم که حالا در فرمت ادبیات داستانی، ابعاد جدیدی به خود می‌گیرد. نایتو استاد خلق فضاهای وسترن-سایبرپانکی است که در آن شلیک گلوله با فلسفه انسانیت گره می‌خورد.

این رمان قرار است در زمستان پیش رو از دل مجله «جامپ اس‌کیو رایز» (Jump SQ. RISE) متولد شود. برخلاف اقتباس‌های سنتی، این اثر مستقیماً بر جهانِ «تری‌گان استمپید» (Trigun Stampede) و «تری‌گان استارگِیز» (Trigun Stargaze) تمرکز دارد. این یعنی ما با یک بازخوانی مجدد از گذشته طرف نیستیم؛ بلکه در حال گسترش دادنِ اتمسفر غبارآلود و تکنولوژیکِ همان دنیایی هستیم که استودیو «اورنج» (Orange) با آن تکنیک‌های سه‌بعدی ساکوگای فک‌انداز و روان خود، استانداردهای جدیدی برای انیمه‌های اکشن تعریف کرد.

شکاف زمانی ۲.۵ ساله؛ پر کردن خلاءهای داستانی

همه ما می‌دانیم که «تری‌گان استارگِیز» (Trigun Stargaze) به عنوان فاز نهایی این حماسه، چه بار احساسی سنگینی را به دوش می‌کشد. داستان رمان جدید دقیقاً در همین بسترِ حساسِ پس از ۲.۵ سال از پایانِ Stampede روایت می‌شود. این بازه زمانی طلایی، بهترین فرصت برای نویسندگان است تا به لایه‌های درونی شخصیت وش و برادرش «نایوز» (Knives) نفوذ کنند؛ جایی که انیمه شاید به دلیل محدودیت زمان، فرصت واکاوی دقیق آن را نداشت.

در دنیای انیمه، وقتی یک آرک داستانی اوج‌گیرنده به پایان می‌رسد، طرفداران همیشه تشنه جزئیاتِ پس‌زمینه هستند. رمان «تری‌گان منوسکریپت» قرار است به ما بگوید در این ۲.۵ سال، وش چگونه با میراث سنگین خود کنار آمده است. این یعنی غنای روایی که فقط در قالب رمان ممکن است؛ جایی که توصیفِ دقیقِ محیط‌های خشک و بیابانی سیاره «گان‌سایت» (Gunsmoke) می‌تواند به اندازه یک صحنه اکشنِ پرزرق‌وبرق، برای مخاطبِ وفادارِ این سری جذاب باشد.

میراثی که از ۱۹۹۸ تا امروز زنده مانده است

وقتی به مسیر تاریخی این فرنچایز نگاه می‌کنیم، از شاهکار استودیو «مدهاوس» (Madhouse) در سال ۱۹۹۸ تا امروز، تری‌گان همیشه نمادِ تقابلِ اخلاق و قدرت بوده است. تماشای اینکه چگونه این اثر از صفحات مانگای «شونن کپیتن» (Monthly Shonen Captain) به دنیای استریمینگِ «کرانچی‌رول» (Crunchyroll) رسیده، نشان‌دهنده پتانسیل پایان‌ناپذیر این داستان است. هرچند که سبکِ بصری از انیمیشن دوبعدی کلاسیک به سمت انیمیشن سه‌بعدی مدرن تغییر مسیر داده، اما هسته مرکزی داستان همچنان همان «وشِ تپانچه‌به‌دست» است که به جای کشتن، عشق و صلح را تبلیغ می‌کند.

اینکه نایتو شخصاً بر نگارش این رمان نظارت دارد، یک تضمین برای کیفیت است. ما در دنیای انیمه کمتر شاهد چنین پیوستگیِ خلاقانه‌ای هستیم که خالقِ اصلی، پس از دهه‌ها همچنان در حال گسترشِ جهانِ ساخته‌شده خود در قالب‌های مختلف است. این یعنی تری‌گان هنوز حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و هایپِ جامعه جهانی اوتاکوها برای این رمان، کاملاً منطقی و بجاست.

چرا باید منتظر این رمان باشیم؟

در دنیایی که اکثر فرنچایزها به سمت بازسازی‌های بی‌روح می‌روند، تری‌گان با ترکیبِ Stampede و حالا این رمان جدید، در حال ساختِ یک دنیای موازی اما عمیق‌تر است. «تری‌گان منوسکریپت» فرصتی است برای طرفداران تا با مفاهیمِ پیچیده «پلنت» (Plant) و تکنولوژی‌های باستانی که در پس‌زمینه انیمه دیده بودیم، بیشتر آشنا شوند. اگر از طرفدارانِ اجرای شاهکارِ سیو (صداپیشه) شخصیت وش هستید، خواندن این رمان باعث می‌شود وقتی دوباره به انیمه برمی‌گردید، عمقِ جدیدی در سکوت‌ها و دیالوگ‌های او پیدا کنید.

من به شخصه بی‌صبرانه منتظرم ببینم این همکاریِ نایتو و اوکسی، چگونه المان‌های بصریِ خیره‌کننده استودیو اورنج را به کلمات تبدیل می‌کند. زمستان امسال، فقط زمانِ انتشار یک رمان نیست؛ بلکه زمانِ عمیق‌تر شدن در یکی از برترین اسطوره‌های علمی-تخیلیِ تاریخِ انیمه است. آیا این رمان می‌تواند به اندازه اوپنینگ و اندینگ‌های به‌یادماندنیِ انیمه، در ذهن ما ماندگار شود؟ پاسخ من یک «بله» قاطع است.